از ابى المفضل محمد بن عبد اللَّه الشیبانى مروى است كه چون دو روز از خروج اسامه و عسكر بمعسكر گذشت روز دوشنبه سیزدهم ماه صفر حضرت حبیب اللَّه بوقت چاشتگاه قاصد درگاه حضرت اله گردیده «فِی مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِیكٍ مُقْتَدِرٍ» «1» آرامگاه ساخت و سكنه مدینه بلكه سكان تمامى محال و مكان اهل اسلام از آن ماتم‏
احتجاج-ترجمه غفارى مازندرانى، ج‏1، ص: 271
بحدى متالم شدند كه شرح آن ممكن البیان نبود و بعد از وصول این خبر بمعسكر همگى عسكر مراجعت بمدینه سید البشر نمودند. (1) در آن زمان آشوب و تزلزل در میان مردمان زیاده از حد بیان ظاهر و عیان گردید و ملایكه زمین و آسمان از مفارقت حضرت رسول آخر الزمان نالان و گریان شدند و اكثر خلایق در مدینه هراسان و حیران از وفات سید الانس و الجان گشته چنانچه بعضى از ایشان میگفتند كه محمد وفات نیافت بلكه چند روزى اختیار غیبت از امت نمود.
در آن اثنا ابو بكر بر ناقه‏اى سوار شده بدر مسجد پیغمبر آمد و بآواز بلند گفت ایها الناس شما را ازین همه قلق و اضطراب و اندوه و پیچ و تاب از چه بابست اگر محمد وفات یافت پروردگار او باقى و برقرار است و پیوسته بذات خود قایم و ابدى و دایم خواهد بود.
بعد از آن شروع در تلاوت این آیه وافى هدایت نمود كه «وَ ما مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَ فَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلى‏ أَعْقابِكُمْ وَ مَنْ یَنْقَلِبْ عَلى‏ عَقِبَیْهِ فَلَنْ یَضُرَّ اللَّهَ شَیْئاً». «1» تفسیر آیه و اللَّه اعلم آنكه حضرت محمد رسول عزیز احد بود و پیش از آن نبى الورى صلى اللَّه علیه و آله و سلم انبیا و رسولان درین جهان بودند و هیچ احدى از آن اعیان در دنیا باقى نماندند پس اگر حضرت نبى الرحمة را نیز وفات رسد یا مقتول شود عجب نیست باید كه شما بدین حضرت نبى الورى قایم و پابرجا باشید و مراجعت باعقاب خود ننمائید و بدین و آئین اولى معاودت نفرمائید زیرا كه از رجعت شما هیچ نوع ضرر بحضرت خداى اكبر نرسد بلكه ضرر و نقصان بشما لاحق و عیان گردد.
در آن حال قیل و قال بسیار شد تمامى انصار بنزد سعد بن عباده رفته او را با خود برداشته بسقیفه بنى ساعده آمدند بعد از آن اكثر اهل ملت در آن مكان جمعیت نمودند
احتجاج-ترجمه غفارى مازندرانى، ج‏1، ص: 272
(1) چون اینخبر بسمع عمر رسید با ابا بكر اتفاق نموده با كمال قلق و اضطراب و بمسارعت تمام و شتاب ابو عبیده جراح را با خود برداشته بسقیفه حاضر شدند و در آن مجمع خلق بسیار از انصار با سعد بن عباده بیمار جمع گشتند و در میان مردمان منازعه زیاده از وصف و بیان ظاهر گردید.
چون منازعه و مناقشه در میان انصار و اصحاب رسول بیچون در باب خلافت و امارت امت در غایت شدت و نهایت رسید كه آیا نائب مناب و قایم مقام حضرت نبى الاكرام از اصحاب عظام و ارباب اسلام لایق كدام شخص تواند بود و چون هر احدى بدواعى نفس خود از امت یك كس را از برنا و پیر بواسطه لیاقت این امر خطیر مذكور میكرد دیگرى از روى غرض متعرض گشته شخص دیگر را مذكور مى‏ساخت.
در آن زمان شیطان فرصت یافت عداوت جبلى خود را ظاهر ساخت و هر كسى را بفكر مى‏انداخت تا آنكه مردم را یكسر به شیوه ضلالت و شعار غوایت بینداخت.
ابا بكر چون حال ارباب نزاع و قال بدان منوال مشاهده نمود كلام خود را بعد از توحید و اقبال بجانب انصار باین مرام اختتام نمود.
اى معشر انصار و اى اهل اسلام و اصحاب سید الابرار من شما را به ابو عبیدة بن- الجراح و عمر بن الخطاب دعوت و خطاب مینمایم و من راضى بولایت و امارت ایشانم از براى اهل ملت و اسلام زیرا كه ایشان هر دو را بجهة انصرام این امر بغایت سزاوار و درخور مى‏بینم.
ابو عبیده و عمر بعد از استماع این مقال در جواب او از روى شتاب و استعجال گفتند اى ابا بكر تو از ما، در اسلام اقدم و ثانى اثنین و مصاحب غار سید عالم بودى ما را جایز و سزاوار و فرصت رخصت تقدیم بر شما درین كار نیست زیرا كه تو بولایت امت احق و اولى و بامامت ارباب ملت الیق و احرى خواهى بود.
احتجاج-ترجمه غفارى مازندرانى، ج‏1، ص: 273
(1) انصار بعد از استماع این كلام و گفتار همگى یك بار گفتند اى ابا بكر ما از آن خایف و هراسان و متفكر و حیرانیم كه مبادا كسى بر این امر غالب و مستقر گردد كه نه از ما و نه از شما باشد.
پس بهتر درین امر آنست بعد از تفكر از روى عقل و تدبر از ما انصار شخصى و از شما مهاجر نیز مردى با وقار بجهة انصرام این كار امیر و متصدى این امر خطیر گردد و قرار كار بر آن مدار باشد كه چون یكى از آن امیر منادى حق كبیر را بگوش «سَمِعْنا وَ أَطَعْنا غُفْرانَكَ رَبَّنا وَ إِلَیْكَ الْمَصِیرُ» «1» اصغا نماید ما انصار شخصى دیگر لایق این كار را بر آن امر معین و برقرار داریم.
ابو بكر بعد از استماع قول انصار و مدح مهاجرین زیاده از حد وصف و شمار گفت اى معاشر الانصار در فضل و اعتبار و در اعطاى نعمت عظیمه حضرت رب العزت بشما در اسلام و اقتدار و اختیار اطاعت و نصرت سید الابرار هیچ احدى را قدرت این كار نیست.
لهذا حضرت رب العلى شما را بجهت نصرت دین نبى مختار و یارى آن رسول بزرگوار برگزید و باین شرف و امتیاز شما را سرفراز و ممتاز گردانید تا آنكه آن حضرت را از مكه معظمه امر بمهاجرت بصوب مدینه طیبه بجانب شما فرمود و ازدواج آن صاحب اللواء و المعراج را بمیان شما حكم نمود و حضرت رب العالمین شما را از سایر مخلوقین بستود و هیچ احدى از مهاجرین اولین كه وزرا و امراء سید المرسلین بودند این عزت و اكرام و شرف و احترام ننمود.

 سلام دوستان . اول یک روایت را گوش زد کنم ،اینکه اهل بیت علیهم السلام فرمودن هر گز کسی را با ما قیاس نکنید  ولا یقاس بنا احد وهرگز کسی حسین زمان یا خدای نکرده علی زمان نخواهد شد ،همچونین ظلمی که بر ابا عبدالله الحسن شد بر احد نشد ودر تمام عالم کثیفتر وملعونتر از یزدو شمر نخواهد آمد، با احترامی که  برای همه علما  دین دارم اما از این حرف استاد خوشم نیامده البته این نظر شخصی بنده است واین که پیامبر خدای نکرده در قبر بلر زد  این خیلی کلمه زشتی هست ،اولا پیامبر طبق فرموده قران وروایات زنده است ،دوما عزاداری که شعیان انجام می دهند خود ائمه امر فرمودن ،فلسطین چه ربطی به عزاداری دارد ، چرا مسلمانان باید از مظلوم دفاع کنند حرفی نیست واجب هم هست این دو مقوله جداست ،