«عین – صاد» را می شناسید؟ استاد «علی صفایی حائری» را می گویم. مجتهدی است كه رمان می خواند، فقیهی است كه فیلم نقد می كند، یك روحانی است كه با هنرهای غربی آشنا است و با هنر و هنرمندان (ملاقلی پور، شورجه، سلحشور، میركریمی و ... ) انسی دیرینه دارد.هنر، ادبیات و سینما از مقولاتی است كه برای این استاد حوزوی اهمیت بسیاری دارد.

اخلاق شگفت استاد نیز مثال زدنی است: «یك بار یك جوانی با تیپ رپ برای دیدنش آمده بود قم. از همسایه ها كه نشانی شیخ را می گرفت، یكی از همسایه ها گفته بود با این وضعیت فكر نكنم شیخ قبولت كند. جوان می گفت همین كه شیخ در را باز كرد، آنقدر تحویلم گرفت و با مهر و محبت برخورد كرد كه انگار سال هاست مرا می شناسد و خیلی وقت است منتظر من بوده.»

این را هم یكی دیگر از شاگردان استاد می گوید: «آن دیگری سال ها قبل از انقلاب، سوار بر ترک موتور، هوس می کند سر به سر شیخی که در کنار خیابان ایستاده است بگذارد و تفریح شبانه ای داشته باشد که نه پس از روزها، که دقایقی بعد خود را گرفتار جذبه ای شیرین می یابد و سر از طلبگی در می آورد...»

سهیل محمودی (شاعر) می گوید: «خیلی از شعرهایی كه كه من حفظ بودم، روحشان را وقتی آقای صفایی می خواند، حس می كردم.»

طالب زاده (كارگردان متعهد) هم می گوید: «بچه های هنرمند انقلابی، تمنای پرچمداری هنر اسلامی را از آقای صفایی داشتند ، که ایشان قبول نمی کرد.»

بیایید او را از تنهایی در بیاوریم، نشانی خانه شان؟ نه ... او هفت سال است كه دیگر به خانه شان نمی رود، 22 تیرماه 78 آخرین روزی بود كه او بود. جاده مشهد این بار بی وفایی كرد و استاد را برنگرداند، ولی من هنوز چشم به راهم، استاد! منتظرم، برگرد... .

 منبع:www.talabeh3.persianblog.ir