نام کلوب :دکتر محمد رضا شفیعی کد
نام انگلیسی : drshafiekadkani
تاسیس : 23 اردیبهشت 1384
90 عضو ، 6 بحث ، 3 آلبوم ، 2 مقاله ، 1 لینک

دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی

__
لیست بحث ها
عنوان بحث
شعری از شفیعی کدکنی
2 خرداد 85 - 00:06
حسرت نبرم به خواب آن مرداب
كآرام درون دشت شب خفته ست
دریایم و نیست باكم ازطوفان
دریا همه عمر خوابش آشفته ست
پاسخ ها
ترتیب پاسخ ها : از اولین پاسخ
10
12 اردیبهشت 1387 ساعت 13:18

كلماتم را در جوی سحر میشویم

لحظه هایم را در روشنی بارانها

تا برای تو شعری بسرایم روشن

تا كه بی دغدغه بی ابهام

در حظور باد این سالك دشت و هامون

با تو بی پرده بگویم كه تو را

دوست میدادرم تا مرز جنون

9
14 آبان 1386 ساعت 00:10

گل آفتابگردان و نماز آفتابش

به شب و به ابر و ظلمت

نشود دمی براو گم

دل اوست قبله یابش

8
26 مهر 1386 ساعت 00:24

گل های  زندان

  گیرم كه  ابر  بامدادان  بهشت  اینجا

 بارید  و خوش بارید

 وان روشنی  آسمانی  را

 نثار  این حصار بی طراوت  كرد

  از ساحل  دریاچه ی  اسفند

  با بی كرانی  آیینه اش  تابید  و خوش  تابید

اما

 مرغان  صحرا  خوب می دانند

گلهای  زندان  را صفایی نیست

 اینجا  قناری ها ی  محبوس  قفس  پیوند

 این بستگان  آهن  و خو كرده  با دیوار

بر چوب  بست  حس معصوم  سعادت های مصنوعی

 با دانه ای   فنجان آبی   چهچهی  آوازشان   خرسند

هرگز نمی دانند

  كاین  تنگناشان  پرده ی  شور و نوایی نیست

7
15 بهمن 1385 ساعت 01:12

از آن سوی مرز باور و تردید

می آیم ،

          خسته بسته ،

                                     می آیم

هم رنگ درخت در هجوم دی

می پایم ،

                    تا بهار ،

                                    می پایم

 خاموشم و انتظار 

                           سر تا پا

 تاسبز ترین ترانه را

                           فردا 

در چهچه  بوسه ی تو بسرایم

                                             

6
1 آبان 1385 ساعت 06:46

حسرت نبرم به خواب آن مرداب

كارام درون دشت شب خفته است

دریایم و نیست باكم ازطوفان

دریا همه عمرخوابش آشفته است

5
4 مرداد 1385 ساعت 10:07

«به کجا چنین شتابان»

گون از نسیم پرسید

« دل من گرفته زین جا،

هوس سفر نداری

ز غبار این بیابان؟»

« همه آرزویم، اما

چه کنم که بسته پایم...»

« به کجا چنین شتابان؟»

« به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم.»

« سفرت بخیر! اما، تو و دوستی خدا را

چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی،

به شکوفه ها به باران

برسان سلام ما را»

4
13 تیر 1385 ساعت 19:50
حتی به روزگاران

ای مهربان تر از برگ در بوسه های باران
بیداری ستاره در چشم جویباران
آیینه ی نگاهت پیوند صبح و ساحل
لبخند گاه گاهت صبح ستاره باران
بازا كه در هوایت خاموشی جنونم
فریاد ها برانگیخت از سنگ كوه ساران
ای جویبار جاری ! زین سایه برگ مگریز
كاین گونه فرصت از كف دادند بی شماران
گفتی : به روزگاران مهری نشسته گفتم
بیرون نمی توان كرد حتی به روزگاران
بیگانگی ز حد رفت ای آشنا مپرهیز
زین عاشق پشیمان سرخیل شرمساران
پیش از من و تو بسیار بودند و نقش بستند
دیوار زندگی را زین گونه یادگاران
وین نغمه ی محبت بعد از من و تو ماند
تا در زمانه باقی ست آواز باد و باران
3
13 تیر 1385 ساعت 19:45
تذکره‌ی بهار

ببین گنجشک شنگ صبحگاهی
سکوت بیشه را چون می‌زند رنگ
درین شبگیر، این نقاش آواز،
چه رنگین پرده‌ها سازد ز آهنگ!



ز آوازش کند آیینه‌ای نغز
حضور خویش سازد آشکارا
گهی در گوشه‌ی نیریز و عشاق
گهی در پرده‌ی نوروز خارا



به هر نغمه گشاید پهنه‌ای را
فزاید بر اقالیم وجودش
چو می‌داند که سهم او ز هستی
نباشد غیر آفاق سرودش



میان خواب و خاموشی چه مانی
درون تیرگی‌ها و تباهی
تو نیز این پرده‌پردازی در آموز
از آن گنجشک شنگ صبحگاهی

2
20 خرداد 1385 ساعت 16:45

گفت و گو


گفتم : این باغ ار گل سرخ بهاران بایدش ؟
گفت : صبری تا كران روزگاران بایدش
تازیانه ی رعد و نیزه ی آذرخشان نیز هست
گر نسیم و بوسه های نرم باران بایدش
گفتم
آن قربانیان پار
آن گلهای سرخ ؟
گفت : آری
ناگهانش گریه آرامش ربود
وز پی خاموشی طوفانی اش
گفت : اگر در سوك شان
ابر می خواهد گریست
هفت دریای جهان
یك قطره باران بایدش
گفتمش
خالی ست شهر از عاشقان وینجا نماند
مرد راهی تا هوای كوی یاران بایدش
گفت : چون روح بهاران
آید از اقصای شهر
مردها جوشد ز خاك
آن سان كه از باران گیاه
و آنچه م یباید كنون
صبر مردان و
دل امیدواران بایدش


1
21 خرداد 1385 ساعت 13:11

خوشا پرنده که بی واژه شعر میگوید.


گذر به سوی تو کردن ز کوچه ی کلمات
به راستی که چه سخت است و مایه ی آفات.


چه دیر و دور و دریغ!
خوشا پرنده که بی واژه شعر میگوید.


ز کوچه ی کلمات،
عبور گاری اندیشه است و سد طریق
تصادفات صداها و جیغ و جار حروف
چراغ قرمز دستور و راهبند حریق.


تمام عمر بکوشم اگر شتابان، من
نمی رسم به تو هرگز از این خیابان، من.


خوشا پرنده که بی واژه شعر میگوید.

__