در دهکده ی نا تمام من
یک موسیقیِ ناشنیده از سمت ستاره‌ها می‌آید
دل‌انگیز است،‌ اهل دیوانگی‌ست
دارد آوازم می‌دهد بیا حضرتِ واژه
مگر تو وحیِ آب‌ها را نشنیده‌ای
که این همه تشنه،‌ این همه ترانه ...!؟

دهکده من هیچ ادمکی نداره! جز خودمو تنهاییم

دهکده من هرجا باشه فقط  صلح داشته باشه همین کافیه با کبوترهای زیاد

ماه و خورشید هم باشند

مینو جان شما هر جور كه دلت میخواد بنویس حرفی كه از دل براید خوش اید حتی اگر مربوط به موضوع نباشه

هرچه می خواهد دل تنگت بگو دوست ندارم محدودیتی برای دوستان قائل بشم

تا این جاش كه خیلی زیبا  بود از داداش سایه مهربون و شما مینو جان متشكرم

دهكده ی من دهكده ای است كه ادمای اون باهم خوبن ، هیچ وقت بهم حسادت نمیكنن ، دورو نیستن ، طمع ندارن، دهكده ای كه ازش به خوبی محافظت میكنن بدون این بین هم فرق بگذارن ، دهكده ای كه وقتی واردش میشی خدا رو توش احساس میكنی ، دهكده ای كه همه اول به خاطره وجود و ارزشی كه دار ی بهت احترام میزارن نه ظاهری كه برای همیشه باقی نمی مونه ..........

دهکدهء من همه آدماش مهربونند تمامشون بی نقاب زندگی می کنند و همیشه لبخند هست زندگی واقعی نفس می کشه دیواری وجود نداره...در یک جنگل کنار یک رودخونه ... همیشه هم صدای پرنده های آزاد صبح همه رو از خواب بیدار می کنه اونجا دنیای مجازی وجود نداره و همه خوشبختند

ببخشید بیشتر از یک جمله شد من این دهکده رو تعریف کردم  بازهم ببخشید