سلام
رد و یا تایید یک فرد فقط با صرف ادعا کاری بیهوده و نابخردانه است. من در رابطه با دکتر سروش حرف استدلالی بسیار دارم که بسیاری از آنها را وبلاگی کرده ام. لذا از دوستانی که از این صفحه دیدن می کنند خواهش می کنم این یادداشت و لینکهای مندرج در آن را نیز حتما بخوانند:

http://cmj.persianblog.ir/page/drsoroush

البته اگر طالب بحث علمی هستند

 

متن پشت جلد کتاب «فربه تر از ایدئولوژی» /چاپ نهم/ پاییز 87

مقالات پر شمار این دفتر ، به رغم گونه گونی شان، حقیقت واحدی را می کاوند و آن «نسبت دین» با پاره ای دیگر از شئون مهم و محترم حیات انسانی است. اگر از دموکراسی ، عقل ، آزادی ، ایدئولوژی ، روحانیت ،حیرت ، ایمان ، توسعه و آبادانی و آزمون سخن رفته است ، همه برای آن است که آشکار شود از دین در این صحنه ها چه بر می آید یا بر دین در این پهنه ها چه می رود. خواننده ی کنجکاو این دفتر درخواهد یافت که دین ، برای زندگی جمعی نه منبع ، که داور است و در ضمیر فردی ، نه حیرت زدا که حیرت افکن است و به دلیل همین حیرت افکنی و تشابه آفرینی و رسن آسایی ، در کالبد تنگ ایدئولوژی نمی گنجد ، و چون برای فهم شدن ، به بیرون از خود نیاز دارد، با عقل جمعی (و لذا دموکراسی) دست آشتی می دهد و با عقل آشتی کردن همان و با آزادی پیمان بستن همان ، چرا که عقل و آزادی ساکنان یک ایوان و ستارگان یک کهکشانند. تعقل آزادانه در امر دین ، هم دین را با عصر آشنا می کند و هم آن را از محصور ماندن در ملکیت طایفه خاصی یا اسیر ماندن در زندان فلسفه ی خاصی می رهاند.

پیشگفتار کتاب «ادب قدرت، ادب عدالت»

چاپ سوم: زمستان 87/ انتشارات صراط

این دفتر می خواست که سیاست نامه ی سوم باشد ، مشتمل بر خطابه ها و مصاحبه ها و نامه ها. اما فربهی فراوانش ( بیش از هشتصد صفحه) آفت آن شد و آن را به دو نیم منقسم کرد: نیمه ی اول فقط خطابه ها را در بر می گیرد و خصلتی تئوریک دارد و عنوان «ادب قدرت، ادب عدالت» بر پیشانی آن است ؛ و نیمه ی دوم که سیاسی تر و کاربردی تر است و به مصاحبه ها و نامه های سیاسی اختصاص دارد ، عنوان «سیاست نامه ی سوم» ویژه و زیبنده ی اوست و چند ماه دیگر از زهدان زمان پا به جغرافیای جهان خواهد نهاد.

در «ادب قدرت، ادب عدالت» ، بازیگران بزرگ همچنان قدرت و عدالت اند که دیری است به میهمانی ذهن من آمده اند و دمی از پرسیدن و چالش کردن باز نمی ایستند. پاره ای از پاسخ ها ی من به آن پرسشگران پر شور ، درونمایه ی این دفتر را آفریده است. به ویژه پیوند میان «ادب صدق و ادب عدل» از نکته های عزیزی است که من سخت دل بسته ی آنم و گمان می کنم ما را در کشف معنای عدل و در تحقق مفاد آن کمک بسیار تواند کرد.

در پرتو این پیوند است که می توان دروغگویی را عملی ظالمانه خواند و رواج ان را نه فقط حاجب حقیقت که نشانه ی غیبت عدالت هم دانست.

سخن گفتن از عدالت به قهر منطقی ، سخن گفتن از استبداد و آزادی را هم ایجاب می کند و لذا فلسفه ی حضور این مفاهیم  در این دفتر نیز آشکار می شود.

اما مهمتر از همه «نقد اخلاقی قدرت» است که به تمام قامت در این دفتر حاضر است. سوال این است چرا ما استبداد را نکوهش می کنیم و آزادی را ستایش می کنیم؟ آیا آن نکوهش و این ستایش ، اخلاقی اند یا به موازین دیگر راجع می شوند؟ پاسخ این کتاب آن است که بلی ، آزادی اخلاقاً بهتر از استبداد است و اگر چنین برتری اخلاقی در کار نباشد ، آزادی خواهی ما پایه ای استوار نخواهد داشت. چنین است که اخلاق – که تجسم تامّ عدالت است- نه تنها بر رفتار فردی بل بر سیاست و دیانت حکم می راند و آن ها را رهبری می کند.

امیدوارم خطابه های ویرایش شده ی این کتاب ، شامل نکته های تازه ای در مقولات یاد شده باشد و رنج خواننده های هوشمند را در خواندن این دفتر بی پاداش نگذارد.

از خداوند بزرگ پاداشی بزرگ برای مدیر محترم موسسه ی صراط و سرکار خانم رقیه رسولی ، ویراستار محترم کتاب طلب می کنم.

                                                                  عبدالکریم سروش/ آذر ماه یکهزار و سیصد و هشتاد و پنج