آقا سلام گرچه بلند است جایتان

می خواهم از زمین بنویسم برایتان

یک نامه حاوی همه حرفهای راست

 یک نامه از کسی که کمی عاشق شماست

یک نامه از بلندی انسان که پست شد

 یک نامه از کسی که دچار شکست شد

این نامه مدح نیست فقط شرح ماتم است

 یک ذره از هزار نوشتم اگر کم است

بعد از شما غبار به آیینه ها نشست

 شیطان دوباره آمد و جای خدا نشست

پرپر شدند در دل طوفانی از بدی

 گلهای رو سپید همیشه محمدی

آمد به شهر فاجعه، اسلام راحتی

 انسان منهدم شده، قرآن زینتی

بیمارهای عشق خدا« بهتر»ی شدن

د

 جلباب هایمان کم کم روسری شدند

خورشید مرد و شام تباهی دراز شد

 بر روی دشمنان در این قلعه باز شد

در کسوت قدیمی آزادی زنان

دنیای ما اگرچه گرفتار آمدست

اما هنوز تشنه نام محمد است  

در انتهای نامه خیسم سلام بر

نام بزرگوار و نجیب پیامبر

به امید ظهور یار

(36)

هر که از زخم سرش می پرسید، می گفت: " یادگاری صفین است."

می خندیدند. می گفتند دیوانه است!

می گفتند: " می دانی صفین مال چند سال پیش بود؟
مگر همه اش چند سالت است تو؟!!"

***

باهم می رفتند. همسفرش گفت:

" اگر در صفین بودم، تا پای جان برای معاویه می جنگیدم."

غیظش گرفت. گفت: " من اگر در صفین بودم، شمشیرم را از خون یاران معاویه سیراب می کردم."


شمشیر کشیدند برای هم. همان جا وسط بیابان. سرش خون آلود شد.

بی هوش افتاد روی زمین. چشم که باز کرد، مردی بالای سرش بود.

چیزی هم در دست داشت. خوب نگاه کرد. سر همسفرش بود!

گفت: " تو یاری مان کردی، به خاطر جدم، علی (ع) به این روز افتادی، من هم..."



منبع: کتاب "تا همیشه آفتاب" نوشته فرشته سعیدی؛
منبع ذکر شده در کتاب برای این مطلب: بحارالانوار، ج52 ، ص 75

روز چهارم

(37)

خودش خواسته بود که امام را همراهی کند.

کنار ساحل که رسیدند پا پس کشید.

امام جلو رفت، او یک قدم عقب رفت.

ــ شنا بلد نیستم...

ــ وای بر تو! با منی و می ترسی؟؟

سرش را زیر انداخت. خجالت می کشید:

ــ نه! ... یعنی جرأتش را ندارم...

امام روی آب رفت و او ماند.



منبع: کتاب "تا همیشه آفتاب" نوشته فرشته سعیدی؛
منبع ذکر شده در کتاب برای این مطلب: بحارالانوار، ج51 ، ص 320

(39)

گفت:
"شما بر کدام یک از مصیبت های جدتان خون گریه می کنید؟
مصیبت علی اکبر؟"

گفت:
"اگر علی اکبر هم بود، برای این مصیبت خون گریه می کرد/"

پرسید:
"مصیبت عباس؟"

گفت:
"عباس اگر در دنیا بود، برای اینم مصیبت خون گریه می کرد."

پرسید:
"پس لابد مصیبت خود سیدالشهداء است؟"

گفت:
"حسین(ع) هم اگر بود، خون گریه می کرد."

طاقت نیاورد.
پرسید:
"پس کدام مصیبت است که ما نمی دانیم؟"

گفت:
"اسیری رفتن عمه ام زینب."




پ.ن: برگرفته از کتاب "تا همیشه آفتاب"

(40)
مثل حبیب باش!

به پای امامت پیر شو!
...

امام مهدی (عج): " ما شما را رها نکرده و یاد شما را از خاطر نمی بریم."