دوستیی كه برای رفع نیازهایمان باشد نمیتوان دوستی نامید. حتی اكر برای خدا باشد

با سلام !

خوب ما باید در ابتدا با خودمون فكر كنیم و ببینیم، اصلا زندگی بدون دوستی امكان داره؟ و تصور كنیم با حذف دوستی و محبت از زندگی چه چیزی رخ میده؟ اگر خوب تو عمقش بریم و رابطه ی خودمون را با دیگرون بررسی كنیم، می بینیم كه ما مثل ماهی توی آب می مونیم، حالا فرق می كنه یكی یه لیوان آب برای خودش دست و پا كرده و دیگری یه پارچ یا قابلمه یا حوض یا استخر و خلاصه تا برسه به اقیانوس كه بستگی به روحیات افراد داره، و تو آب از خودمون می پرسیم كه زندگی بدون آب چه جوریه.

زندگی بدون دوستی هم از ما مرده های متحركی می سازه كه مثل ربوت مشغول فعالیت باشن. نه بالاتر از اینهاست؛ برای من تصورش هم ممكن نیست؛ چون آدمی كه گاهی شاده و گاهی محزون، گاهی خودش رو خوشبخت ترین فرد می دونه و گاهی هم از شدت دلتنگی همه ی درها رو به روی خودش بسته می بینه، چطور می خواد بدون دوستی و محبت زندگی كنه؟


پیام در تاریخ 84/11/3  ساعت: 5:01 توسط عباس امیدی ویرایش شد.