من نام تو را بدون آنکه از کلمه و لفظ و عقل خود یاری بجویم، با زبان تکرار می‌کنم. زیرا مانند کودکی هستم که مادرش را صدبار صدا می زند و شادمان و خوش بخت است که می‌تواند تکرار کند و بگوید: مادر.

اکنون زن، یعنی زنی را ستایش کنیم، که مادر، یعنی منبع فنا ناپذیر حیات است!

تنها زنی که آزار نمی‌رساند، مادر است.

یگانه داوری که گناه ما را هر چه باشد، می‌بخشد مادر است.

آغوش گرم مادر را مگر در بهشت بیابیم.

مهربانی که جز در سایه الطافش نمی توان آسود.

اگر عقل و دانش و رفتار ما ساخته پدر و آموزگار باشد، دل ما ساخته و پرداخته مادر است.

اوست که سینه خویش را پیش هزاران بلا سپرمی‌کند تا موجودی را از عجز و ناتوانی به تاب و توان برساند.

هیچ‌زنی به جز مادر در زندگی پیدا نمی‌شود که عشق و جوانی و مال و آرزوی خود را در اختیار کسی قرار دهد.

در زندگانی بشر همه چیز مادر است، در حال اندوه و گرفتگی، مادر تسلی بخش است، و هنگام نومیدی و بدبینی او روزنه امید و در روزگار افتادگی و ناتوانی  او موجد نیرو و قدرت است.

مادر سرچشمه نوازش و محبت، سکون و آرامش روح است.                  

                  مادر، ای جان من ترا قربان                               ای مرا همچو روح در پیکر 

                         ادر ای زیر مقدمت پنهان                                     جنت خلد و چشمه کوثر  

                              تن و جانم رهین منت توست                             که تویی مر مرا بهین سرور

تقدیم به همه مادران عاشق

یعنی عشق ... یعنی مهربانی ... یعنی زهرا(س) ...

از دامن زن مرد به معراج رسید ... بر دامن پاک مادر شهیدان صلوات

عشق ...

گوشه پارچه‎ای برفی رنگ
شاخه‎ها سبز شدند
روی هر شاخه گلی می‎روید
مادرم مثل بهار
گوشه پارچه گل می‎سازد
غنچه می‎رویاند
و نخ گلدوزی
شیره خام گیاهی است كه در ساقه گل‎ها جاری است
خواهرم توی حیاط
دوست دارد كه گل از شاخه بچیند، اما گنجشكی روی
درخت
خواب گل می‎بیند
ذهن گنجشك پر از عطر گل است
روی دیوار حیاط
گربه‎ای آمد و گل پرپر شد

مادرم مثل بهار
گوشه پارچه گل می‎سازد
نخ گلدوزی او كوتاه است
مادرم می‎ترسد
غنچه‎ها وا نشوند

درپی عشق شدم

تا درآئینه ی او چهره ی مادر بینم

دیدم او مادر بود

دیدم او در دل عطر

دیدم او در تن گل

دیدم اودر دم جانپرور مشکین نسیم

دیدم او درپرش نبض سحر

دیدم او درتپش قلب چمن

دیدم او لحظه ی روئیدن باغ

از دل سبزترین فصل بهار

لحظه ی پر زدن پروانه

در چمنزار دل انگیزترین زیبایی

بلکه او درهمه ی زیبایی

بلکه او درهمه ی عالم خوبی, همه ی رعنایی

همه جا پیدا بود

همه جا پیدا بود

آسمان

را گفتم

می توانی آیا

بهر یک لحظه ی خیلی کوتاه

روح مادر گردی

صاحب رفعت دیگر گردی

گفت نی نی هرگز

من برای این کار

کهکشان کم دارم

نوریان کم دارم

مه وخورشید به پهنای زمان کم دارم

خاک

را پرسیدم

می توانی آیا

دل مادر گردی

آسمانی شوی وخرمن اخترگردی

گفت نی نی هرگز

من برای این کار

بوستان کم دارم

در دلم گنج نهان کم دارم

این جهان را گفتم

هستی کون ومکان را گفتم

می توانی آیا

لفظ مادر گردی

همه ی رفعت را

همه ی عزت را

همه ی شوکت را

بهر یک ثانیه بستر گردی

گفت نی نی هرگز

من برای این کار

آسمان کم دارم

اختران کم دارم

رفعت وشوکت وشان کم دارم

عزت ونام ونشان کم دارم

آن جهان راگفتم

می توانی آیا

لحظه یی دامن مادر باشی

مهد رحمت شوی وسخت معطر باشی

گفت نی نی هرگز

من برای این کار

باغ رنگین جنان کم دارم

آنچه در سینه ی مادر بود آن کم دارم

روی کردم با بحر

گفتم اورا آیا

می شود اینکه به یک لحظه ی خیلی کوتاه

پای تا سر همه مادر گردی

عشق را موج شوی

مهر را مهر درخشان شده در اوج شوی

گفت نی نی هرگز

من برای این کار

بیکران بودن را

بیکران کم دارم

ناقص ومحدودم

بهر این کار بزرگ

قطره یی بیش نیم

طاقت وتاب وتوان کم دارم

صبحدم را گفتم

می توانی آیا

لب مادر گردی

عسل وقند بریزد از تو

لحظه ی حرف زدن

جان شوی عشق شوی مهر شوی زرگردی

گفت نی نی هرگز

گل لبخند که روید زلبان مادر

به بهار دگری نتوان یافت

دربهشت دگری نتوان جست

من ازان آب حیات

من ازان لذت جان

که بود خنده ی اوچشمه ی آن

من ازان محرومم

خنده ی من خالیست

زان سپیده که دمد از افق خنده ی او

خنده ی او روح است

خنده ی او جان است

جان روزم من اگر,لذت جان کم دارم

روح نورم من اگر, روح وروان کم دارم

کردم از علم سوال

می توانی آیا

معنی مادر را

بهر من شرح دهی

گفت نی نی هرگز

من برای این کار

منطق وفلسفه وعقل وزبان کم دارم

قدرت شرح وبیان کم دارم

درپی عشق شدم

تا درآئینه ی او چهره ی مادر بینم

دیدم او مادر بود

دیدم او در دل عطر

دیدم او در تن گل

دیدم اودر دم جانپرور مشکین نسیم

دیدم او درپرش نبض سحر

دیدم او درتپش قلب چمن

دیدم او لحظه ی روئیدن باغ

از دل سبزترین فصل بهار

لحظه ی پر زدن پروانه

در چمنزار دل انگیزترین زیبایی

بلکه او درهمه ی زیبایی

بلکه او درهمه ی عالم خوبی, همه ی رعنایی

همه جا پیدا بود

همه جا پیدا بود