سفر آن سال مسجد جمكران سفر عجیبی بود  !

این بار نوبت سفر پسرهای دانشگاه ما بود! اما عجب بچه های گلی ! بقول خودشان تمام بچه خلاف دانشگاه جمع شده بودند در یك اتوبوس! اصلا این سفر قرار بود شمال باشد اما پس از تلاشهای زیاد تبدیل به جمكران شد! یكی از طلبه ها كه كمتر با محیط دانشگاهی ارتباط داشت و خیلی علاقه داشت در این محیط فعالیت فرهنگی كند را همراه خودم به این سفر بردم.هنوز درست و حسابی از شهر خارج نشده بودیم كه  ازصدای دست زدن ، صوت زدن تا صدای جیغ و فریاد های عجیب و غریب شروع شد. صندلی كنار من هم طبق معمول خالی بود برای كسانی كه مشاوره می خواستند من كه از اول سفر بصورت نوبتی با بچه های از 15 دقیقه گرفته تا 1 ساعت درددل داشتم برای اینكه بچه های از اتوبوس و سفر خسته نشوند حساسیتی نسبت به شادی بچه ها  نشان نمی دادم.اما از رفیق طلبه ای كه تا به حال با بچه های دانشجو انس نداشت بگویم. بیچاره آنچنان وحشت زده شده بود كه امد پیش من و گفت : (( فلانی مگر حواست نیست  دست می زنند و شعر می خوانند؟!))گفتم :((خوب))گفت : (( همین ! بابا جان برای ما زشت است اتوبوسی كه آخوند سوار شده این كارها را می كنند. اصلا این ها قیافه هایشان به جمكران نمی خورد اكثرا برای مسخره بازی امدند! برای من و تو زشت نیست ؟))گفتم :(( من و تو ! پس ناراحت گناه و خدا و رضایت خدا نیستی ،ناراحت شخصیت خودمان هستی ؟ می ترسی ما ضایع بشویم ؟))گفت:(( اخه !))گفتم :(( بابا جان ! نه دست زدن جرم است ، نه جیغ زدن ، نه صوت زدن و نه خندیدن اگر شعر بی موردی خواندند من تذكر می دهم مطمئن باش بچه ها خودشان می دانند تا چه حد مجاز است اگر هم نارحت شخصت من و خودت هستی بگذار یك بار هم شخصیت ما زیر پای اینها له شود بخاطر خدا!))بنده خدا همینجور هاج و واج به من نگاه می كرد نمی دانست چكار كند ! شاید هم دلش می خواست خودش را از پنجره پرتاب كند بیرون! یك خصوصیات جالبی كه دانشجویان دارند وقتی به آنها احترام می گذاری خودشان حد و حدود ها را رعایت می كنند لذا نزدیك جمكران كه رسیدیم من بلند شدم و برای بچه شروع به صحبت كردم از محبت آقا امام زمان و بزرگواری او می گفتم . این طلبه كه نگاهش به بچه های ساكت كه به من خیره شده بودند می افتاد از تعجب نمی دانست چیكار كند شاید پیش خودش می گفت : ((یعنی این ها همان بچه های یك ساعت پیش هستند.))همینطور كه حرف می زدم گاهی قطرات اشكی  را می دیدم كه بر صورت های تیغ كشیده شده ی آنها سرسره بازی می كرد. انگار من داشتم از گمشده ای برای آنها صحبت می كردم كه سالها بود در پی یافتن او زجر كشیده اند.وارد مسجد كه شدیم من كفشهایم را از پا در آوردم به دنبال من بچه های دیگر هم همین كار را كردند . دعای فرج كه شروع شد كه امان آدم بریده می شد.بعضی از همین افراد كه خیلی وقتها به آنها برچسب ضد دین می زنیم آنچنان با سوز دعا می خواندند كه  آدم  نمی توانست تحمل كند.بعضی ها هم كه اصلا بلدنبودند دعا فرج بخوانند، فقط گریه می كردند 80 درصد افراد با اینكه اصفهان تا قم خیلی نزدیك است. ولی اولین بارشان بود به جمكران می امدند. اصلا تا به حال تصوری هم از جمكران نداشتند.من آخر از همه داشتم پشت سر بچه ها می آمدم كه او سراغم آمد.یكی از پسرهای شیطون گروه بود . از بچه زرنگ ها دانشگاه، شاید بشود گفت یكی از افتخارات دانشكده بود. با قیافه ای عجیب و غریب آنچنان گریه می كرد كه توجه هر رهگذری را به خود جلب می كرد.از من تقاضا كرد با بچه نروم و بمانم حرف مهمی با من دارد!

می خواست شروع به صحبت كند اما گریه به امان نمی داد. كم كم آرامش كردم شروع به حرف زدن كرد:

(( حاج آقا راستش بخواهید من چند بار تا پشت در و نزدیك این مسجد آمده بودم  ولی داخل نیامدم آخه پیش خودم می گفتم من كجا اینجا كجا!؟

اما حاج اقا می دانید الان برای چی آمدم ؟راستش بخواهید  چند مدت پیش وسطهای ماه رمضان  گناه وحشتناكی كردم شب میلاد امام حسن بود بعد از آن گناه از خودم متنفر شدم كلافه  شدم . اصلا آرامش نداشتم پیش خودم گفتم من دیگر آدم نمی شوم.آمدم بخوابم یادم افتاد امشب شب تولد امام حسن (ع) است یك نگاهی به آسمان كردم گفتم: امام حسن من كه روزه نگرفتم تازه این گناه هم كردم اگر من دیگر بدرد شما نمی خورم همین امشب تكلیفم را مشخص كنید اگر هم می خواهید باز راهم دهید همین امشب جواب مثبت دهید حسابی  از دست خودم گریه ام گرفته بود. با حالتی كه شاید هیچ چیزی جز سیاهی گناه در وجود من نبود بخواب رفتم. یك وقت در عالم خواب ندا دادند امام حسن مجتبی (ع) دارند تشریف می اورند من خودم را جمع و جور كردم اقا پیش من امد لبخندی زد و گفت: قبوله. ))

در حالی كه بلند بلندگریه می كرد: ادامه داد:

(( حاج اقا به خدا آدم شدم! بخدا ادم می شوم! فقط به من بگویید قبوله یعنی چی ؟ یعنی من را هنوز دوست دارند. من را هنوز جزء ادم ها حساب می كنند .))

من چه داشتم در برابر محبت امام حسن (ع) نسبت به آن جوان بگویم؟ جز اینكه گریه كنم و دیگر از اشك ریختن جلو او خجالت نكشم. دیگر نمی توانستم او را آرام كنم. چون دوایی جز اشك برایش نمی یافتم.

یا امام حسن مجتبی(ع)  به من گناهكار هم عنایتی كنید شما كه امام محبتی(ع)!