«بردم سوی دزفول ز بندر صنمی را
کاندر بر او حور و پری زائد و زشت است
از گرمی دزفول کند شکوه همیشه
گوید چو تموزان به سیه‌چال کنشت است
من گاه به بندر روم و خانه به دزفول
هم خرج زیادست و هم آفات به کشت است
ای حور شکایت مکن از گرمی دزفول
از بندریان پرس که دزفول بهشت است.»

از شاعری گمنام