تو را از بس، زلالی دوست دارم

تو را از بی مثالی دوست دارم

اگرچه شاخه ای گل هم ندارم

تو را با دست خالی دوست دارم

در پی آب به آبادیها سر زدم

خانه خانه در زدم      آب نبود

بهر یک جرعه آب من به آدم رو زدم

افسوس     آب بود     آدم نبود

هرگز از مرگ نهراسیده ام

اگرچه دستانش از ابتذال شکننده تر بود

هراس من باری

همه از مردن در سرزمینی است

که مزد گورکن از آزادی ادمی افزون باشد

حاشا حاشا

که هرگز از مرگ هراسیده باشم..

اسلام گر امروز چنین خوار و ضعیف است

زین قوم شریف است

نه جرم ز  عیسی نه تعدی ز کلیساست

از ماست که بر ماست

یه توپ دارم قل قلیه

سرخ و سفید نه ابیه

خدایا!
آتش مقدس "شک" را
آنچنان در من بیفروز
تا همه ی "یقین"هایی را که در من نقش کرده اند،بسوزند.
وآنگاه از پس توده ی این خاکستر،
لبخند مهراوه برلب های صبح یقینی،
شسته از غبار،طلوع کند.

دکتر علی شریعتی