یك ماه ریاضت! یك ماه از قرآن گفتن! یك ماه دعا و گریه و تلاوت قرآن و اشك ریختن و آخر سر هم آبروی یك نفر را بردن؟؟؟؟؟؟!

سید حسن خمینی فرزند یادگار امام (ره) چندی پیش اظهارات مهمی به زبان آورد که هنوز عده ای از بازتاب و انعکاس آن، می هراسند. وی گفت که خداوند حفظ آبروی مومن را بالاتر از كعبه دانسته است ولی آیا در نزد ما نیز این فرمان خدا اینچنین است؟ اگر ادعا داریم كه اسلام ما حقیقی است پس این همه تهمت و ریختن آبروی مومن از هر دسته و گروهی چه معنی دارد؟ آیا ما در جامعه‌مان به همان اندازه كه به ناهنجاری‌ها اهمیت می‌دهیم و با آن به مبارزه می‌پردازیم، برای دیگر فرامین خدا هم تعصبی اینچنین نشان می‌دهیم؟ آیا برخورد با آدم دروغگو به همان اندازه برخورد با آدم بدحجاب است؟
سیدحسن خمینی با اشاره به روایتی درباره فقر پرسید:آیا حساسیت ما نسبت به فقر در جامعه به اندازه حساسیتمان نسبت به موهای خانم‌ها است؟ سیدحسن خمینی در ادامه به خاطره‌ای از امام(ره) اشاره كرد و یادآور شد:بزرگواران نظام به یاد دارند زمانی كه گروهی نزد امام رسیدند و از شنود مكالمات شخصی خبر دادند، ایشان بسیار از این مساله ناراحت شد و به شدت با فرد خاطی برخورد كردند؛ چرا؟ چون در نزد ایشان حفظ آبروی مومن از هر چیزی بالاتر است.
سید حسن خمینی با بیان اینكه در زندگی امام(ره) كسی جرات غیبت كردن نداشت به خاطره‌ای اشاره كرد و گفت:یكی از بزرگان حال حاضر كشور نزد امام آمدند و گفتند فلان گروه شما را قبول ندارند. حضرت امام گفتند مگر من اصول دین هستم كه حتما باید من را قبول داشته باشند؟ فرزند یادگار امام(ره) با بیان اینكه هر قومی گناه خاصی دارد، گفت:گناه اهل علم حسد و گناه سیاسیون تهمت و غیبت است، كسی كه عالم باشد و اسلام متناسبی را پیشه كرده باشد، قطعا نسبت به این گناه‌ها حساسیت ویژه‌ای خواهد داشت.
….
آری، گناهانی کوچک این روزها در کشور ما «کبیره» شمرده شده و گناهان کبیره، بسیار کوچک. در مقابل هر گناه کوچکی چنان واکنشی نشان مدهیم که در برابر صدها گناه کبیره، چنین نمی کنیم.
هر چند باید مرا به خاطر این صراحت ببخشید اما اگر بگویم، تهمت، غیبت، بازی با حیثیت مردم، ریاکاری و…. کم کم به فرهنگ ما ایرانیان می پیوندد، سخنی به گزاف نگفته ام.
روزی نیست و شاید ساعتی نباشد که ما «غیبت» نکنیم و دیگران را بدون هیچ آگاهی «متهم» نکنیم. نمونه اخیرش، بلایی است که بیشتر ما، بر سر بازیگر با استعداد سینما و تلویزیون آوردیم. پس از آن که فیلم غیر اخلاقی از فردی شبیه به او پخش شد، بی آنکه تحقیق کنیم چه کسانی درصدد پخش این فیلم و بازی با آبرو و زندگی یک هموطن ایرانی هستند، درصدد تماشای فیلمی برآمدیم که ناجوانمردان برای انعکاس آن، سنگ تمام گذاشتند.

زهرا امیرابراهیمی، زهرا هزاران تكه شده است برای شما / چرا باید چنین شهروندان بدون تعصب و حمیتی داشته باشم؟/ بد نیست ما مدعیان آزادی و انسانیت، خود را لحظه ای جای دیگر بگذاریم
چه کرده مگر آن دخترکی تازه پایش به سینما باز شده و چهره ی محبوب شده؟ آخر گناهش چه بوده که باید با بی شرمی تمام، ابتدا به پخش و انعکاس گسترده یک فیلم جعلی پرداخته و سپس شایعات دیگر را شروع کنیم:شنیدم به دبی رفته، شنیدم به هلند رفته، راستی شنیدی که آن بازیگر سینما ممنوع التصویر شده، و دهها شایعه ی دیگری که از بیان آن شرم می کنم…
ناجوانمردانی که فیلم را با هدف تخریب یک مسلمان - اصلاً یک انسان - با تیراژ وسیع پخش کرده اند، البته می توانند با مال حرامی که گیرشان امده، سال ها آنسوی آب، هر چه می خواهند بکنند، اما آیا می دانند، چه بر سر دخترک معصومی آمده که در پاکی اش شکی نبود؟
آیا می دانند، او امروز کجاست؟ ایا می دانند چند بار قصد خودکشی کرده؟ آیا می دانند چند بار کارش به بیمارستان کشیده؟ می دانند چه بر سر خانواده اش آمده؟
دهها و شاید صدها روایت از ائمه معصومین و پیامبر اکرم (ص) است که به آبروی یک مسلمان، اهمیتی صدبرابر داده است. چرا با وجود این همه روایت، باز هم آبروی مردم، برای ما پشیزی ارزش ندارد؟
با تمام کسانی هستم که فیلم را پخش کرده و هموطنانی که فیلم را تماشا کرده و بی هیچ قصد و غرضی ! شروع به پخش شایعه کرده اند؛ آیا تا به حال، خود را جای آن دختر گذاشته اید؟ کافی ست لحظه ای خود را جای او بگذارید تا ببینید دخترکی که «عاشق بازیگری و حرفه اش» بود، اینک چه بر سرش آمده؟ آیا می تواند باز هم بازی کند؟ آیا حجب و حیای او اجازه می دهد که باز هم در جامعه حاضر شده و به علاقه اش بپردازد؟
آری! از او می خواهیم، همه چیز را فراموش کند به دنیای سینما بازگردد، قانع کردن این بازیگر به بازگشتش به عرصه ی بازیگری، شاید بتواند اندکی از گناهان بزرگ ما بکاهد.، برای خود او بیشتر دعا کنیم.دعا کنیم او با آسودگی تمام، به سینما بزارگدد و ما نیز گناهان مان آمرزیده شده و کمتر از این، گناهانی چنین بزرگ مرتکب شویم. الهی العفو…
در روایات متفاوت و بسیاری در اسلام، به آبروی انسان بیش از هر چیز دیگری توجه و توصیه شده است ، به طوریکه «حثیبت» آدمی با «زندگی» وی هم وزن و همطراز است. حتی «حیثت و آبروی انسان ها» همردیف و همطراف با «کعبه» خوانده شده است.
«آبروی» آدمی در اسلام، «تهمت»، «غیبت» و «تجسس در مسائل خصوصی مردم» در شمار بزرگترین گناهان است؛ گناهانی که ظاهراً، گناه مرسوم جامعه ی ماست.
پخش فیلمی گسترده از فردی شبیه به هنرپیشه جوان سینما و تلویزیون، این روزها نقل هر محفلی شده است. بوی تعفن غیب و تهمت، اینروزها بسی بیشتر از روزهای گذشته به مشام می رسد، خداوند آن دسته از کسانی را که به زندگی خصوصی مردمان کار دارند و از خصوصی ترین لحظات زندگی هر کس هم نمی گذرند، به اشد مجازات برساند.
حتی اگر هر کسی که ما «غیبتش» می کنیم ، گناهی هم مرتکب شده باشد، حتی «گفتن» و «نقل قول» آن حرام مطلق و گناه کبیره است. جرم اشاعه ی فحشا به مراتب بیشتر از «فحشا» است.
شاید این روزها در همه جای شهر، «گناهان کبیره» با ارزانترین قیمت ها قابل دسترسی است، باید منتظر عذابی الیم بود.
خشم خداوند، به خاطر بی اهمیتی «حیثیت» و «آبروی» هر کسی برای ما، بی شک بیش از آن است که انتظارش را داشته باشیم.
خشم خداوند به دلیل بازی با «حیثیت» و «آبروی» انسان، شاید عذابی بزرگ در پی داشته باشد، عذابی که تر و خشک را با هم می سوزاند…
ننگ بر ماکه باهم چنین می کنیم.

منبع : http://www.markazi.parsgig.com