من از بیگانگان هرگز ننالم

که با من هر چه کرد این آشنا کرد

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم

غم اغیار نخوری تا نکنی ناشادم

رخ بر افروز که فارغ کنی از برگ گلم

قد بر افراز که از سرو کنی آزادم

همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

وَه! که بدیدار تو چونم تشنه
چندان که ببینمت فزونم تشنه

می روم نزدیک و حال خویش می گویم به او
آنچه پنهان داشتم زین پیش می گویم به او

مست بگذشنی و از حافظت اندیشه نبود
آه اگر دامن ِ حسن ِ تو بگیرد آهم
آه اگر دامن ِ حسن ِ تو بگیرد آهم
آه اگر دامن ِ حسن ِ تو بگیرد آهم
.
.
.

دلم رفت و ندیدم روی دلدار

فغان از این تطاول، آه از این زجر

در کویری برهوت غروب پتکش را بر زمین می کوبد

گرد و غباری تیره به خود می پیچد و آرام میگیرد

یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد

آنکه یوسف به زر ناسره بفروخته بود

گفتا به سر چه داری، کز سر خبر نداری؟

گفتم بر آستانت، دارم سر گــــــــــدایی