ای كاش در دو عالم تا چشم كار می كرد

                                    جان بود وآدم وراه قربان یار میكرد

اگر یک آسمان دل را به قصد عشق بردارم

                                                                       میان عشق و زیبایی تو را من دوست می دارم

.................................

گر بد کند زمانه تو نیکو خصال باش

                                                      بگذشت از این بسی به سر ، این نیز بگذرد

                                                                                                                                ............

بی روی تو خورشید جهان سوز مباد

همچون تو چراغ عالم افروز مباد

دردم نهفته به ز طبیبان مدعی

باشد که از خزانه غیبم دوا کند

همه را دیده برویت نگران است و لیكن

خودپرستان ز حقیقت نشناسند هوا را

...*

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مارا                                  به خال هندویش بخشم دل و جان و سر و پا را

اگر من چیز می بخشم ز ملک خویش می بخشم                     نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را