معمولا تمام موضوعات داستانهای كوتاه رو شما در واقعیت پیدا میكنید. یعنی برای نوشتن در مورد شخصی انسان رو خلق نمیكنید بلكه بر روی موضوع های واقعی بار گذاری میكنید. وقتی از درخت گل هوا یا شخص خاصی نام میبرید اگر این موضوع از تخیل سرچشمه گرفته باشه برای مخاطب قابل درك نیست. هیچ فكر كردید چرا تمام موجودات فضایی كه انسان تخیل كرده دارای چشم و دهان و اجزاء تشكیل دهنده بدن بودند؟ چون قدرت تخیل انسان هم با واقعیت محدود میشه؟ یا شاید دلیلش این باشه كه دید انسان  با واقعیت محدود شده و مخاطب توان درك موضوعی خارج از واقعیت و در حد یك تخیل رو نداره.

چه سوال خوبی پرسیدی

به نظر من اگر داستان کوتاه به نوعی انعکاس واقعیات موجود در جامعه باشه دلچسب تر و جذاب تر خواهد بود.

البته این به این معنی نیست که مثلا شما صفحه حوادث روزنامه ایی رو باز کنید و خبری را کپی کنید  یا اینکه خاطره ای دلچسب رو نقل کنید

بلکه سوژه اصلی و داستان کلی رو میشه از واقعیات جامعه الهام گرفت و با استفاده از تکنیکهای داستان نویسی و اضافه کردن شاخ و برگهای روییده از تخیل نویسند یک اثر زیبا خلق کرد

البته داستانهایی هستند که صرفا زاییده تخیل نویسنده اند و اتفاقا بسیار زیبا و پر مخاطب هم هستند . اینگونه داستانها معمولا یک ایده جدید را متولد می کنند و برای همین جذاب به نظر میرسند .

متاسفانه واقعیت، عنصر نایابی در داستانهای ایرانی است .