به صرف اینکه یکبار،برخلاف همیشه،تمنای عشق را در نگاهش نخواندم،

اورا از خود راندم،وقتی که رفت و...مرد،دور از هر چه زیباست و هرچه نیکوست،

تک و تنها ماندم...و این شیون من است! ..بر مزار خاطراتش؟...

سلام

توی روزام توی شبام فقط بیاد تو بودم
تو آسمون روی ابرا من با ستارها خوندم
همدم گریه های من فقط فرشته ها بودن
وقتی رفتی ندیدی همه نوشته ها سوختن
گفتی برم چون آزارت میده موج صدام
قراره دیدارمون باشه سر پل صراط
من میرم بمون چشم به راهم
 در گیرم چی بود اشتباهم
عشق پاكم رفت به باد
همه نوشته ها سوختو رفت ز  یاد
 توی خوابو خیالم تو بودی عشق
 ولی من در اشتباهم دروغ گفت حس

ما در پیاله عکس رخ یار دیده ایم                                                ای بی خبر ز لذت شرب مدام ما

هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم

نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم

مرگ آن لاله ی سرخ                                                         کفن خنده به روی لب بود

گرد آن آینه ها                                                                   شبح فاجعه ای در شب بود

اما خودم بهتر است اول از همه دست به اعتراف بزنم که می دانم مشتری اول و آخر این کلوب خودم هستم.

شعرهای تنهایی من:

میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق

ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست

 

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

سرها در گریبان است

 

دست بردار از این در وطن خویش غریب

 

ابرهای همه عالم شب و روز

در دلم می گریند

 

و این منم زنی تنها

در آستانه فصلی سرد

 

سخت دلبستگی ای داشت به بالم صیاد

تا نشد بالش او پر ز پرم خواب نکرد

 

انگار قصه توست

رد پایی پست

که برنگشته روی کوچه برفی

 

و.........

کلی شعر دیگر که اول ببینم کسی جوابی به من می دهد تا ادامه دهم یا نه....