امشب فرصتی دست داد همه مطالب ذخیره کرده تاریکخانه را خواندم

درست 30 دقیقه دیگر اینجا حکومت نظامی است

ومن هنوز چیزی سر در نمی اورم واصلا نمیفهمم رسالت تاریکخانه چیست ؟

امروز انقدر هوش مصنوعی وجزوه ریاضی سرچ کردم که هنوز گنگ گنگم بگذریم که باز گریز به مدیریت بود و عشق این روزهایم کتاب مقدسم پیامبر خود ساخته ام کریشنا و باز دردسر روزمرگی و خیاطی

امروز   سی دقیقه ای به توفیق اجباری ترافیک همیشگی رشت پیاده روی کردم

و نمیدانم چرا برخلاف دوران گذشته دیگر نام هیچکدام از درختان پارک ملت را بیاد نمی اوردم

و نمیدانم چرا تنها حس دیدن زیباییشان برایم کافی بود انقدر تاریک شده بود که دیگر برگهای کرم خورده را هم نمیدیدم

و حتی حوصله نداشتم از  قوهایی که از سر صبح اسوده روی یک پا می ایستند عکس بگیرم

یا شنیدن صدای غاز های کولی دریاچه وسط پارک که به هر بهانه ای قیل وقال راه می اندازند

یا دیدن پشت سر هم راه رفتن اردکها

حتی ماهیهای اکواریوم به اصطلاح بزرگ گیلان هم تسکینی بر دلتنگیم نشد

حتی به نظاره تاب سواری کودکان از سر دلخوشی سیر هم ننشستم

حتی یادم نمی اید به چه فکر میکردم شاید اگر مامان زنگ نمیزد که گوجه وخیار شور یادت نرود یادم میرفت که زنده ام

این روزها اما بقول قیصر حال وهوای دیگری دارم

دیدار تاریکخانه ام مزید بر علت شده حال

                            ((  تصمیمم را گرفته ام. می خواهم آدمکم را دور بزنم و

                              از دست این تردید ها فرار کنم، درست احساس کسی را

                              دارم که به قصد یک پرواز کوتاه پله ها را بالا می

                              رود. نفسم پس می رود. صدای قلبم را می شنوم این

                              اضطراب کشنده یک عمر همنفسم بوده، هر جا که رفته ام

                              و هر کاری که کرده ))

من هم چند مدتی است این تصمیم را گرفته ام با این تفاوت که هنوز نمیدانم چطور ادمکم را دور بزنم اصلا نمیدانم ادمکی دارم یا نه

بگذریم میخواهم برگردم به دنباله کتاب مقدسم

تا بعد بدرود

و خدا ...

دنیا همیشه بزرگ بود و زیبا

آسمان همیشه در همین حدود بود و زمین در همین حوالی

ومن همیشه همین!

و خدا ترس بود و صداقت دروغ بود و سعی از ریشه های یاس و آدم از عدم

دل سپرده بودم به همین باور نزدیکیها

به دورانی دور از بلندای آسمانی همیشه تیره

به برزخ روحانی ملکوت

که همیشه همین امروز بود و عادات تکراری

و زندگی گذری نداشت جز با آنچه فکر میکردم می شناسمش و از شناختش عاجز بودم

لذت دنیا همیشه در آخرت بود

ومن محبوس در بکن نکنهای اجباری مقلدین مقلد ماب صد تا یک غاز عروسکی

بی هیچ باور ایمانی

وبی هیچ اندیشه باروری

بدون هر آنچه خلا قیت نام داشت

ذهن گنگ و زبان گیج و فهم :همیشه هر آنچه میگفتند

و دنیا همیشه در همین حوالی

و ذکرهای مدام از سر تکرار نا چاری

امروز ایمان بیاور به اندیشه زندگی فردا

و فردا شاید اگر پیش بیاید

              همان روز مباداست

ومن!

برای روز مبادا ، هی ذکر ذخیره کردم

که تنم را نجات دهم از آتش

و روحم را اسیر کنم در باورهای آتشین

غافل از اینکه

              امروز همان روز مباداست

دورانی دور از رویایی شیرین

وبهشت همیشه دور از دسترس

وآدمیان هر چه پر ذکرو نیاز تر محترم تر

و دور و برم پر شد از اشرافزاده های بی اصالت ذکر گزدان

وهمه یعنی همین که من می گویم

بمان برای فردا

توشه بر چین از افکار قدیمی

شاید از سر نیاز به بی نیازی رسی

وشاید بی نیاز شوی

وتمام ایمانم به بی نیازی خلاصه شد در نیاز

در  نیاز به ذکر و فردا

و ترس از شناخت چیزی که نمیشناختمش

برای رسیدن به بی نیازی رهایی

نیازمند به اندیشه های این وآن شدم

و خودم

        دیگر هیچ

و خودم

 دست آخری از بالا دستی ها

فلسفه طبقات

       nزیر مجموعهn 1و هر  n  بلا فاصله به طبقه بالا تر از خودش تعلق دارد

برای رد تئوری مجمو عه ها

پناه آوردم به زیر مجمو عه ها

وزیر مجمو عه دست آخری بالا دستیهایم شدم

بی توان پرواز که آرزوی کودکیهایم بود

و خدا سنگت میکند

و زمین ننگت میکند

امروز اما

          خالیم از اسارت

                    و آزادم از رهایی

                          فردا اما روز دیگری است

                                                           نه روز مبادا

                                                                            که هرچه با دا باد

                                                     برای بادا باد فردا خدا را شکر

                      27/7/85       3 بامداد