می دانستم دارد به آخر می رسد. می توانستم تصور کنم که سکوت کرده و سیگاری بر لب رو به رویم نشسته و انگار منتظر است چیزی بگویم. یاد مراسم تدفین می افتم! اینجا همه چیز بوی کافور می دهد. ایکاش می فهمید چه اندازه دلم برایش تنگ می شود. آیا این آخرین تصور ما از هم خواهد بود؟

من، اینترنت و فاصله هایی که پشت تکرار کلید ها می میرند...

گیج کننده است. اگر می توانست اینقدر ساده که نه، اما کسی چه میداند؟ بیشتر از اینکه سکوت کند باید چیزی بگوید در غیر اینصورت از تحلیل ادامه داستان در خواهم ماند. ماجرا آنقدر ها هم که بنظر می رسد کشدار نیست فقط می ماند کمی صراحت بیان. صادقانه ترین نوع زیستن در نگاه آدمها خلاصه می شود. چطور می توانستم بگویم که آدمکهای پشت این شیشه احاطه ام کرده اند؟ ؟

من، یاهو، و چت کردن با زن اثیری...

می دانستم فقط بعضی شبها سر و کله اش پیدا می شود! اینبار هم اتفاق افتاد، نمی دانستم چرا عکسش را دریغ می کند، انگار از دیده شدن واهمه دارد و حالا می دانم برای تمام ترسهایی که دارد نیاز چندانی به پنهانکاری ندارد. می توانستم با همان نگاه متعجبی که توی عکس دارد و لبخندی که روی لبانش ماسیده است تصورش کنم! او با تمام آدمکهای پشت شیشه فرق داشت و همینطور که به عکسش نگاه می کردم مرا در چشمان سیاهش حل می کرد و من از این اتفاق لذت می بردم. انگار ارتباطم را با تمام دنیا قطع کرده بود و هر لحظه بیشتر به من احاطه پیدا می کرد. ایکاش می توانستم با لالایی های ماورائ الطبیعی خودم را تسکین دهم. حالا او سرگرم نوشتن بود با مکث های نسبتا کوتاه و سکوتهایی که در من شوق تجربه دوباره ی زندگی را شعله ور می کرد. انگار تمام این سالها را منتظر همین لحظه بود تا تمام وجودش را با کلماتی که معنایش را نمی فهمیدم توی ذهنم سرریز کند. چه کسی می داند دوباره او را خواهم دید یا نه؟ بعد از این زندگی مجازی واقعیت چه معنایی پیدا می کند؟....

هیچ کس نمی داند عمر خوشبختی های ساده ای که زندگیش را تحت تاثیر عمیق قرار می دهند چقدر است؟

چه کسی می تواند باور کند که دیشب من تنها کسی نبودم که با زن اثیری چت کرده ام!!

من،جمعه و ادامه زندگی ......

می دانم

روی همین عقربه فرصتی برای من می گذارد

سکوت می کند و سیگاری آتش

تصور تو با اینهمه تنهایی

کار هر کسی نبود

و قاب عکس های پشت و روی دیوار

دریچه ی بسته ی هیچ حفره ای نبود.

امروز، جمعه و ......

روزهای جمعه روزهای خوب، روزهای خواب، روزهای خسته کننده و کسالت بار، روزهای کافه نشینی در تنهایی و تماشای آدمها، غروبهای تند، قهوهای تلخ، سیگار روی سیگار و پیاده روی های بی هدف.....

هیچ وقت برای روزهای جمعه برنامه ای نداشته ام. بی برنامه بودن بزرگترین کیف روزهای جمعه است و هرقدر که به شب نزدیک تر می شود به دلهره تبدیل می شود! از اینکه پیش بیاید که عصر با دوستی کنج کافه ای لم بدهم استقبال می کنم .روی هم رفته روز خوبی برای احساس کردن زندگی ست.

گذشته از اینکه این روزها کمتر تمرکز دارم و عصبی هستم ، کشاندن ماجرای شنبه تا پنج شنبه به روز جمعه نفرت انگیز است. دور و برم توی اتاق پر از تکه پاره های کامپیوترهایی ست که اوقاتم را تلخ می کند. هرچند که با بی نظمی مشکلی ندارم اما با دیدن این منظره همیشه به یادم می ماند که چه کارهایی هنوز روی دستم مانده است و منظره ی رقت انگیز کتابهای روی هم و کتابخانه ی بهم ریخته اینها همان تصور عجیب و مسخره ایست که من از خودم دارم. اینکه هیچ وقت جور در نمی آیم و دیگر دارم ایمان می آورم که همیشه یکجای کار باید بلنگد.

جمعه، عصر، کلبه ی کتاب، من ، نیما و ...

مغازه ی دم گرفته و بوی عود و بوی دود سیگار، تفاوتهای عمده ی کلبه ی کتاب با کتابفروشی هایی که تا به حال دیده اید! اینجا جایی است که من و نیما ساعتها با هم وقت می گذرانیم. محل سخنرانی در باره ی بزرگترین نویسنده ها و تصمیم گیری درباره ی بزرگترین مسائل بشری و چای های کهنه جوش پر رنگ و تقسیم کردن دلتنگیهای خودمانی و دلهره های کوچکی که زندگی را زجر آور می کند.

بسیاری از کتابهای مهمی را که خوانده ام مدیون نیما هستم! از ده سال پیش به اینطرف کارش اینست که کتابهای کمیاب و پر یاب را در عین فداکاری و گذشت به من بفروشد و من هم 10 سال است که کتابها را می خرم و در کتابخانه انبار می کنم .

 من و نیما به رقم دوستی سالیان دراز اختلاف نظر هایی هم داریم که بیشتر به زندگی زمینی و اعتقادهای ماورایی بر می گردد. هر چقدر که من زمینی هستم نیما آدم دنیای معنویست ولی از این مسئله که بگذریم گاهی از او چیزهایی هم یاد می گیرم!

جمعه، من، اینترنت...

دیگر دارم دلسرد می شوم، هیچ چیز به اندازه ی اینترنت وقتم را تلف نمی کند . گاهی اوقات از اینکه بحثی را در یک کلوب ادامه بدهم متنفرم اما وقتی لطف دوستان با مقادیر متنابهی سوء تفاهم و توهین های بی قصد و غرض نصیبم می شود احساس می کنم که مجبورم ادامه بدهم.

امروز، من ......

کار سختی است!..چه کسی باور می کند؟...اصلا چه اهمیتی دارد؟؟