هرکی یکی از ترانه هایی از داریوش  رو که خلیی دوست داره اینجا بنویسه

برای گفتن من شعر هم به گل مانده
نمانده عمری و، نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده
صدا، صدا كه مرهم فریاد بود زخم مرا
به پیش درد عزیز دلم خجل مانده
از دست عزیزان چه بگویم گله‌ای نیست
گر هم گله‌ای هست دگر حوصله‌ای نیست
سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هر لحظه، هر لحظه جز این دستِ مرا مشغـله‌ای نیست

از دست عزیزان چه بگویم گله‌ای نیست گله‌ای نیست
گرهم گله‌ای هست دگر حوصله‌ای نیست
حوصله‌ای نیست حوصله‌ای نیست
سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هر لحظه جز این دستِ مرا مشغـله‌ای نیست
دیریست كه از خانه خرابان جهانم
بر سقف فروریخته‌ام چلچله‌ای نیست، چلچله‌ای نیست
در حسرت دیدار تو آواره ترینم
هرچند كه تا منزل تو فاصله‌ای نیست، فاصله‌ای نیست

روبروی تو كیم من یه اسیر سرسپرده
چهره‌ تكیده‌ای كه تو غبار آینه مُرده
من برای تو چی‌هستم كوه تنهای تحمل
بین ما پل عذابه من خسته پایه پل

ای كه نزدیكی مثل من به من اما خیلی دوری
خوب نگام كن تا ببینی چهره درد و صبوری
كاشكی می‌شد تو بدونی من برای تو چی هستم
از تو بیش از همه دنیا از خودم بیش از تو خسته‌ام
ببین كه خسته‌ام غرور سنگم اما شكسته‌ام
كاشكی از عصای دستم یا كه از پشت شكسته‌ام
تو بخونی تا بدونی از خودم بیش از تو خسته‌ام
ببین كه خسته‌ام تنها غرور عصای دستم

از عذاب با تو بودن در سكوت خود خرابم
نه صبورم و نه عاشق من تجسم عذابم
تو سراپا بی‌خیالی من همه تحمل درد
تو نفهمیدی چه دردی زانوی خسته‌ام رو تا كرد

زیر بار با تو بودن یه ستون نیمه جونم
اینكه اسمش زندگی نیست جون به لبهام می‌رسونم
هیچی جز شعر شكستم قصه فردای من نیست
این ترانه زواله این صدا صدای من نیست
ببین كه خسته‌ام تنها غرور عصای دستم
كاشكی می‌شد تا بدونی من برای تو چی هستم
از تو بیش از همه دنیا از خودم بیش از تو خسته‌ام
ببین كه خسته‌ام غرور سنگم اما شكسته‌ام

از عذاب با تو بودن یه ستون نیمه جونم
اینكه اسمش زندگی نیست جون به لبهام می‌رسونم
تو سراپا بیخیالی من همه تحمل درد
تو نفهمیدی چه دردی زانوی خسته‌ام رو تا كرد