تمامی نامه ها را  درود آغاز گر است ولی این نامه چون با شرم نگاشته شده درودی به همراه ندارد از طرف نتنها خود بلکه از جانب ملتت می نگارم غم نامه ای با درد .پدر برخیز که تو را نیاز مندیم برخیز که فرزندان این مرزو بوم  مانند قناری  در قفس زندانیند برخیز دیگر نخواب که ایرانیان را با گرد غفلت در خواب کرده و با سم ترس به کنج تنهایی کشانده چشمها را نقاب زده و گوش ها را سرب ریخته اند دیگر بینایی نیست شنوایی نیست امداد رسی نیست کمک کن ایران تو را می خواند ملتت در بند است خاک از خون جوانانت خیس اشک مادران در چشم خشکیده پدران را کمری راست نمانده خواهران در غم برادر پژمرده وهمسران چشم به راه عشق دربند شده آه که اینجا همان جهنم است پدر برخیز که ایران تورا چشم در راه است برخیز خانه ی خود را از دست اهریمن نجات ده که دیگر در وطن جولان گر کفتاران و خون آشامان است

سلام کوروش خوب هستی من یک سوال دارم می خواهم بدونم که تو را واقعن سک پرورده  است یانه

یا اینکه پدر و مادرت سگها بودند