كلاس كراس كانتری - GIANT XTC-SE II

برای سختی هاش نیست که قدرشو می دونم.

از فقا زیاد بودند که از من بد تر بودند . اضافه خدمت -انصراف از تحصیل- دست و پای پلاتینی- مشکل خانوادگی......

اگر بخای حساب کنی که اونها خیلی بیشتر سختی کشیدن ولی اکثرا ول کردن.( سواری رو)

من برای تعادلی که تو زندگی اجتماعیم ایجاد کرد قدرشو می دونم. قبلش انتهای انزوا و مغز تعطیلی بودم.

بعد البت سالهای اول دوچرخه سواریم هم یک کم از اون ور بوم افتادم باقی شاخه های زندگی رو تعیل کردم ولی بعدا که به تعادل رسیدم ( رسوندم) . خیلی خوب شد .

ادمها و راه های مختلف و به درد به خوری برای ادامه زندگی داشتم. موقعیت های جالب و................

ولی سوای همه اینها یک چیز دیگه هست بنمام کرم دوچرخه سواری . که اگر بیافته تو جون اونهایی که استعدادش رو دارن. دیگه نمیشه بی خیالش شد. از همه جور اعتیادی هم بدتر و پر خرج تر و غیر قابل ترک تره . که البت اگه سوقش بدین به یه سمت و سوی درست خیلی هم اعتیاد مثبتیه.

همیشه نه . دردسر هم زیاد کشیدم . درسام عقب افتاد . دو ترم از مشروطه خواهان بودم .

یک زمانی تمام وقت و پول و فکر وذکرم صرف دوچرخه می شد. که الات تعدیلش کردم. تازه از دوچرخه یک چیزی هم در میارم.

خانواده و دوستان و دانشگاه و همه چیز رو بیخیال شده بودم برا دوچرخه . البت کاملا می ارزید.    دوچرخه و رابطه با جامعه دوچرخه سوارا  باعث شد زندگی و طرز فکر و هدفم زیرز و رو بشه.

|ریا خانم انشائ ا... که دوچرختو پیدا کنی .البت کار یک کم محالیه نه؟ ولی باز نا امید نباش.

من دو بار چرخامو دزدیدن. یک بار که اصغر دوچرخ ( دوچرخه معمولی) داشتم از تو پارکینگ خونمون بلندش کردن و من هم درس در لحظه آخر رسیدم و کلی هم دنبال یارو دویدم ولی نتونستم بگیرمش. ولی خیلی دم دزده گم باعث شد من دوچرخه خوب بگیرم و دوچرخه سوار شم

دفعه دوم هم تو یه بعد از ظهر خلوت وسط هفته 40 کیلومتری خارج اراک تو کوه دوچرخمو با کتک کاری ازم دزدیدند.   که باز اون ها هم دمشون گرم باعث شدند من به صرافت بیافتم چرخ دان هیل گرفتم و از اون هم خودش باعث شد از یه طرقی یه راه کاسبی پیدا کردم.

بعد هم چون اراک شهر زیاد بزرگی نیست و چرخ من هم نمونش اونجا زیاد نبود بر و بچه های رکاب زن اراکی چرخم رو برام پیدا کردن.