روزِ من ای فتنه گرِ بی مثال

کرده سیه نرگسِ جادوی تو

دلم رفت و ندیدم روی دلدار

فغان از این تطاول آه ازین زجر

تشنه ی آب حیاتم منِ افتاده ز پا

گر به دادم نرسی فرصت آن می گذرد

ترسم نرسی به کعبه ای اعرابی

کاین ره که تو میروی به ترکستانست

دل غمدیده ی من چون دل رنجیده ی توست

زلف پرچینِ تو آشفته چو احوال من است

هر دمش با من دلسوخته لطفی دگرست

این گدا بین که چه شایسته انعام افتاد

یه توپ دارم قلقلیه

سرخ و سفید و آبیه

می زنم زمین هوا میره

نمی دونم تا کجا میره(

دو بوسه از لب لعلت بود مرا مقصود

من از توقع خود نگذرم به آسانی 

دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

تا دل شب سخن از سلسله موی تو بود

موج موج خزر از سوگ سیه پوشانند

بیشه دلگیر و گیاهان همه خاموشند

یا سر نهم به کوه و بیابان ز دوریت

یا عاقبت به خاک سیه می نشانی ام

من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش

که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی

توبه از می نکنم از کرم پیر مغان

حرفی از گردش بی ارزش عالم نزنم