اگر شعر‌های من زیباست
دلیلش آن است
که تو زیبایی.

حالا
هی بیا و بگو
چنین است و چنان است.

اصلاً
مهم نیست
تو چند ساله باشی
من همسن و سال تو هستم

مهم نیست
خانه‌ات کجا باشد
برای یافتنت کافی است
چشم‌هایم را ببندم.

خلاصه بگویم
حالا
هر قفلی که می‌خواهد
به درگاه خانه‌ات باشد
عشق پیچکی است
که دیوار نمی‌شناسد.

مادر کودکش را شیر می دهد و به کودکش عشق می ورزد
و کودک از نور چشم مادر خواندن و نوشتن می آموزد . . .

وقتی کمی بزرگ تر شد کیف مادر را خالی می کند تا بسته سیگاری بخرد !
بر استخوان های لاغر و کم جان مادر راه می رود تا از دانشگاه فارغ التحصیل شود !

وقتی برای خودش مردی شد پا روی پا می اندازد
و در یکی از کافه تریاهای روشنفکران ،
کنفرانس مطبوعاتی ترتیب می دهد و می گوید :

تا رفتــی از کــنارم جانم ازیــن بــدن رفــت

بازآ بیا دوبـــاره چـون جـان مــن تـویـی تـو

فریاد

پیـشانـــــی ار ز داغ گنـه سیـــه شـــود

بهتـــر ز سیــاهی مهــر نمـاز از ســر رـــا

من به آمار زمین مشکوکم

اگر این سطح پر از آدمهاست

پس چرا این همه آدم تنهاست؟

میخواهم درد دل با ماهینم را

دل پاکی دارند

خود دیده ام هر لحظه و بر هر نفس میشویند با آب قلب خویش را

چه میشد انسان ها آبشش داشتند،

مینمودند زندگی در آب....