__
عنوان بحث
جملات زیبـــــاااااا
15 فروردین 86 - 05:49

 

زندگی صحنه ی یکتای  هنرمندی ماست

                   هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود

                                     صحنه پیوسته به جاست

                         خرم آن نغمه که مردم بسپارند به گوش

 

 

123.JPG

پاسخ ها
ترتیب پاسخ ها : از اولین پاسخ
1524
22 مهر 1387 ساعت 20:57
نقل قول از : l-lE@l!El-l

پروانه ی من در تور عنکبوتی گرفتار است که سیر است

نه میتواند پرواز کند

نه بمیرد ...
زیبا بود
1523
22 مهر 1387 ساعت 16:49
نقل قول از : ( Shima )

وقتی كه زندگی برات خیلی سخت شد، یادت باشه كه دریای آروم، ناخدای قهرمان نمی‌سازه
 
 
 
 
خیلی خیلی قشنگ بود

1522
20 مهر 1387 ساعت 19:16
در هر سفری ، هم طوفان هست ، هم آرامش .
1521
19 مهر 1387 ساعت 20:32

زندگی خانه ایست با سه در جداگانه: زادن ،دل سپردن ومردن تنها زمانی میتوانیم به خانه زندگی پا گذاریم که از هر سه در گذر کنیم.

1520
19 مهر 1387 ساعت 20:20
فدای مهربونی همتون
1519
18 مهر 1387 ساعت 19:48
پروانه ی من در تور عنکبوتی گرفتار است که سیر است

نه میتواند پرواز کند

نه بمیرد ...
1518
18 مهر 1387 ساعت 12:27

رودها در جاری شدن
.وعلفها در سبز شدن معنی پیدا می کنند
کوه ها با قله ها
و دریاها با موجها زندگی پیدا می کنند
وانسانها
همه انسانها
با عشق، فقط با عشق
پس بار خدایا بر من رحم کن
بر من که میدانم ناتوانم رحم کن
باشد که خانه ای نداشته باشم
باشد که لباس فاخری بر تن نداشته باشم
باشد که حتی دست و پایی نداشته باشم
اما نباشد ، هرگز نباشد
که در قلبم عشق نباشد ، هرگز نباشد

***و خداوند عشق را آفرید تا شکر گزار باشیم

 

1517
17 مهر 1387 ساعت 22:30
خدایا از عشق امروزمان چیزی برای فردا کنار بگذار نگاهی یادی تصویری خاطره ای برای هنگامی که فراموش خواهیم کرد روزی چقدر عاشق بودیم ...

 

 

1516
16 مهر 1387 ساعت 16:37

زندگی مثل دوچرخه سواری است، اگر انسان حركت نكند تعادلش را از دست می‌دهد.
1515
16 مهر 1387 ساعت 16:17
نقل قول از : mahdi amirzade

انسان گاه‏گاهی خود را فراموش می‏کند، فراموش می‏کند که بدن دارد، بدنی ضعیف و ناتوان، که در مقابل عالم و زمان، کوچک و ناچیز و آسیب‏پذیر است، فراموش می‏کند که همیشگی نیست، و چند صباحی بیشتر نمی‏پاید، فراموش می‏کند که جسم مادی او نمی‏تواند با روح او هم‏پرواز شود، لذا این انسان احساس ابدیت و مطلقیت و قدرت می‏کند، سرمست پیروزی و اوج آمال و آرزوهای دور و دراز خود، بی‏خبر از حقیقت تلخ و واقعیت‏های عینی وجود، به پیش می‏تازد و از هیچ ظلم و ستمی روگردان نمی‏شود. اما درد آدمی را به خود می‏آورد، حقیقت وجود او را به آدمی می‏فهماند، و ضعف و زوال و ذلت خود را درک می‏کند، و دست از غرور کبریایی برمی‏دارد، و معنی خودخواهی و مصلحت‏طلبی و غرور را می‏‏فهمد و آن را توجیه می‏کند.
به  یاد  چریک عاشق  شهید مصطفی چمران

 

بسیار زیبا بود...
1514
16 مهر 1387 ساعت 16:16

 تفکر انسان مانند یک چتر نجات می باشد ... تنها زمانی می تواند کار کند که باز باشد
1513
16 مهر 1387 ساعت 11:26
انسان گاه‏گاهی خود را فراموش می‏کند، فراموش می‏کند که بدن دارد، بدنی ضعیف و ناتوان، که در مقابل عالم و زمان، کوچک و ناچیز و آسیب‏پذیر است، فراموش می‏کند که همیشگی نیست، و چند صباحی بیشتر نمی‏پاید، فراموش می‏کند که جسم مادی او نمی‏تواند با روح او هم‏پرواز شود، لذا این انسان احساس ابدیت و مطلقیت و قدرت می‏کند، سرمست پیروزی و اوج آمال و آرزوهای دور و دراز خود، بی‏خبر از حقیقت تلخ و واقعیت‏های عینی وجود، به پیش می‏تازد و از هیچ ظلم و ستمی روگردان نمی‏شود. اما درد آدمی را به خود می‏آورد، حقیقت وجود او را به آدمی می‏فهماند، و ضعف و زوال و ذلت خود را درک می‏کند، و دست از غرور کبریایی برمی‏دارد، و معنی خودخواهی و مصلحت‏طلبی و غرور را می‏‏فهمد و آن را توجیه می‏کند.
به  یاد  چریک عاشق  شهید مصطفی چمران

 
1512
15 مهر 1387 ساعت 09:25

حاصاضرب توان در ادعا مقداری ثابت است. هرچه توان انسان كمتر باشد، ادعای او بیشتر است و هرچه توان انسان بیشتر شود، ادعایش كمتر می گردد.
1511
14 مهر 1387 ساعت 23:02

بین انسان ها چیزی نیست جز دیوارهای خود ساخته

1510
13 مهر 1387 ساعت 08:05

       Diddl1.gif

به یاد داشته باش که امروز طلوع دیگری ندارد ..........   *دانته*

 

 

 

__