واینچنین بود کعبه دلها که وقتی نگاهمان بدان افتاد همه به سجده افتادیم  و دلمان نمی خواست تا برخیزیم زیرا آنجا انتها بود . انتهای سجده ، که وقتی مقابل معبود به خاک افتادی نتوانی برخیزی .

 کعبه ای که سالها دورا دور به سویش سجده می کردیم ،  اینک مقابلمان بود. دیگر چه می خواستیم؟ دیگر چیزی نبود که از خدا بخواهیم ، آنجا کعبه اجابت بود ودلهای ما نیز مستجاب شده .

 

 

 

تو از خاکی من از خاکم چرا باید به گرد تو بگردم؟

ندا آمد تو با پا آمدی باید بگردی

برو با دل بیا تا من بگردم.