قلبم داشت از سینم بیرون میزد. چشام پر از اشک بود. حتی نمیخواستم پلک بزنم تا لحظه ای هم از دیدنش محروم نشم...خدایا قسمت همه آرزومندا کن...

خداییش اشک تو چشمام حلقه زده بود و دیگه محال ممکنه باز مثل اون دفعه بیادش اتفاق بیافته

حسی بسیار شیرین

خدایااااااا میشه بار سوم هم قسمت ما کنی

خیلی دلم گرفته خیـــــــــــــــلی

من تا حالا نرفتم تازه امسال اسم نوشتم
ولی قبلا خواب دیدم که یکی از دوستام بهم گفت اگه کعبه رو ببینی در جا سجده می کنی منم تو خواب رفته بودم مکه با کلی نگرانی داشتم دنبال کعبه تو هر جا می گشتم می ترسیدم که ببینمو سجده نکنم ولی تا دیدم هم سجده کردم هم گریه!!!
ای کاش زودتر برم

از وقتی خونه خدا رو دیدم تا پایان نماز طواف نسا تو یه عالم دیگه بودم گنگ گنگ

فکر نمیکنم هیچ کس بتونه اون لحظه رو وصف کنه.به ما گفتن نگاهاتون به زیر باشه اول سجده کنین بعد.من همینجوری که سرم به زیر بود یه لحظه زیر چشمی نگاهمو اوردم بالا(الهی قسمتتون بشه)یهو  احساس کردم قلبم داره وای میسه بلندک داد زدم یا حسین زهرا.جاتون خالی  اشک امانم ندادو به زمین افتادم.

سال 85 بود كه توفیق زیارت پیدا كردم.بهمون گفتن وقتی وارد مسجدالحرام شدید سرهاتونو پایین بندازید و ذكربگید و وقتی نزدیك خانعه كعبه شدین سجده كنید و هر چیزی كه دوست دارین ازخدا بخواهید.

سرم پاییین بود به زمین نگاه میكردم یه دفعه دیدم جلوییا به سجده افتادن فهمیدم كه نزدیك كعبه شدیم به سجده افتادم واشك بود كه ناخوداگاه ازچشمام می اومد و با خدا راز ونیاز میكردم وقتی سرمو از سجد برداشتم و خودمو دقیقا روبروی كعبه دیدم باورم نمیشد... خدایا چه عظمتی ...چقدر نزدیك ...كعبه رو تو تلویزیون هم دیده بودم اما انگار از نزدیك یه جور دیگه بود...واقعا نمیشه اون حس رو با كلمات بیان كرد.حسی كه اون روز تو خونه خدا یه جور دیگه مهمون خدا بودم.بودن در اون مكان روحانی كه چقدر آدم خودشو به خدا نزدیكتر حس میكنه. 

آرزومه یه بار دیگه هم قسمتم بشه 

ای کاش بعضی احساسات رو میشد نوشت.یادش بخیر.یعنی میشه یه بار دیگه خدا قسمت کنه

اولین باری که من چشمم به خونه ی خدا افتاد یهویی نمیدونم چی شد تو زانوهام احساس سستی کردم و به خودی خود به سجده رفتم و مثل یه بچه اشک از چشام می ریخت احساس آزادی می کردم

با این که سنی نداشتم مثل بارون اشکام  می اومد

فکر میکنم بعد از بار اول خیلی چیزا واسمون تغییر کنه, نظر شما چیه ؟

جرات سر بلند کردن نداشتم

همه افتاده بودن به سجده و می خواستن برن سراغ اعمالشون اما من هنوز وایساده بودم و نمی دونستم چی کار کنم...

 

دوستان عزیز حاجی شدن هنر نیست حاجی ماندن هنر است.

در روایتی حضرت رسول الله-صل الله علیه و آله-می فرمایند:اگر فرد از ان گناهانی که عادت داشته ،برگردد این علامت قبولی حج  است.

ان شاالله حج همگی قبول باشه...

از باب السلام وارد شدیم
سرم رو پایین انداخته بودم و جلو میرفتم
میخواستم خوب نزدیك كعبه بشم بعد سرم رو بالا بیارم
وقتی سرم رو بالا اوردم   الله اكبر
نمیدونم، قابل وصف نیست
تمام وجودم مهو دیدن خانه خدا بود
فقط  یك پشت میگفتم
خدا بزرگتر از ان است كه وصف شود
آخه همیشه از تلوزیون دیده بودم یا برام تعریف كرده بودن
باورم نمیشد
آرامشی رو كه اون لحظه پیدا كرده بودم هیچ جای دنیا برام پیش نیومده بود
2 بار خدا قسمتم كرده هر دوبار همین حال رو داشتم

ناخود آگاه بدو بدو رفتم جلو و داشتم از پله های اطراف کعبه میرفتم پایین که یهو زانو هام شل شدن و به سجده افتادم و فقط گریه میکردم!
تو همون خال بودم که فقط یه چیز تو ذهنم بود و مطمئنم که خدا اون چیزو بهم میده

واقعا همینطوره لحظه آخر نمی شه چشم از کعبه برداشت ولی خدا بهت صبرش را می ده موقعی که از مدینه می خواهی خارج شی تو اندوه خداحافظی ته دلی امید داری که داری می ری جایی بالاتر  ولی تو موقعه اقامتم که به فکر خداحافظی می افتادم انگار دیونه می شدم ولی خدا بهت تو لحظه خداحافظی صبر می ده که تحملش کنی