با سلام : مریم خانم اگر پست های پایین منضور شماست داخل تمام پست ها منابع  را اورده ام  - تفسیر المیزان جلد 2 و 4 صفحات همه را داخل پست ها یاد اور شده ام - ضمنا اینها احادیث نیستند نص صریح قرانند تمام این حرفها ترجمه و تفسیر همان ایاتی است كه خیلی ها انها را غلت معنی می كنند و بعد دست پیش می گیرند كه اسلام عل است و بل .

خداوند عاشق انسان است
با سلام

 صفات کمالیه خدا اقتضا دارد جهان به گونه‌ای آفریده شود که در مجموع بیشترین کمال و خیر ممکن را داشته باشد; یعنی از برکت نظام احسن که بر جهان آفرینش حاکم است‌، انسانی که از مادة زمینی خلق شده‌، بتواند با پیمودن راه تکامل به گوهری آسمانی و شریف تبدیل شده‌، از نظر مراتب کمال از هر موجود دیگر برتری یابد و به خدا تقرب جوید.
خلق جمادات و نباتات و حیوانات و... در راستای پیدایش نظام احسنی است که در مجموع زمینة رشد انسان را فراهم می‌آورد. خداوند زیباست و زیباییها را دوست دارد او با تمام عظمت اش با اسفل السافلین هم صحبت شده و او را به عشق ورزی دعوت می كند _ نماز و راز و نیاز _ بحق می توان ادعا كرد كه مراد خدا از دعوت انسان به رازو نیاز همان ناز و منیاز است كه البته این خود نهایت عشق است خداوند عاشق انسان است و از سر عشق بهشت و جهنم را خلق كرد تا انهایی كه قدر این عاشق را ندانند در سوز این عشق بسوزند .

البته همین بحث را در كلوب نسل جوان فایل سوالات دینی ( خدا چرا ما را افریده )‌با خانم انرژی در حال بحث هستم اگر برایتان ممكن است كلوب نسل جوان تشریف بیاورید و با نقد نوشته ها ما در رسیدن بهتر به نتیجه یاری فرمایید  .

الهم عجل لولیك الفرج

نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ، فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ"

 

 كلمه (حرث) مصدر و به معناى زراعت است، و مانند زراعت بر زمینى هم كه در آن زراعت مى‏شود اطلاق مى‏گردد، هم مى‏گویند: (این گندمها كشت و زرع فلانى است)، و هم مى‏گویند: (این زمین زراعت فلانى است)، و كلمه (انى) از اسماى شرط است، كه مانند كلمه (متى) در خصوص زمان استعمال مى‏شود، البته گاهى در مكان هم بكار مى‏رود هم چنان كه در قرآن آمده:" یا مَرْیَمُ أَنَّى لَكِ هذا، قالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ" «1».

حال اگر در آیه مورد بحث به معناى مكان باشد، معنا چنین مى‏شود (شما به كشتزار خود وارد شوید، از هر محلى كه خواستید)، و اگر به معناى زمان باشد معنایش این مى‏شود (شما هر وقت خواستید به كشتزار خود بروید).

و به هر معنا كه باشد مى‏خواهد اطلاق را برساند، مخصوصا با قید (شئتم) این اطلاق روشن‏تر به چشم مى‏خورد، و این همان مانعى است كه نمى‏گذارد جمله (فَأْتُوا حَرْثَكُمْ) دلالت بر وجوب كند، چون معنا ندارد عملى را واجب كنند و به دنبالش اختیار انجام آن را به خود واگذار نمایند.

این را هم باید بدانیم كه آوردن جمله: (زنان شما كشتزار شمایند) قبل از بیان (فاتوا حرثكم) و نیز تعبیر از زنان براى بار دوم به (كشتزار) خالى از این دلالت نیست، كه مراد توسعه و آزادى دادن در عمل زناشویى است، یا از نظر مكان و یا از نظر زمان البته مكانى كه زنان انتخاب كنند، نه آنجایى كه مردان از زنان انتخاب كنند، حال اگر اطلاق تنها از نظر مكان باشد، دیگر آیه شریفه متعرض اطلاق نیست، و در نتیجه آیه قبلى كه مى‏فرمود:" فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِی الْمَحِیضِ"، و جمله" وَ لا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّى یَطْهُرْنَ ..." تعارضى ندارد.

و اگر اطلاق آیه تنها از نظر زمان باشد، آن وقت این اطلاق بوسیله محیض تخصیص مى‏خورد، براى اینكه آیه محیض مشتمل بر كلمه‏اى است كه نمى‏گذارد آیه بوسیله آیه حرث نسخ شود، و آن كلمه (اذى) است، كه مى‏فهماند محیض آزارى است، و اصلا علت تشریع حرمت نزدیكى با زنان در حیض همین آزار بودن حیض است، و معلوم است ما دام كه حیض هست آزار هم هست، و این نسخ بردار نیست.

و نیز علت دیگرى كه نمى‏گذارد نسخ نامبرده صورت بگیرد، این است كه آیه محیض‏

__________________________________________________

 (1) مریم این طعام از كجا برایت آماده شد، گفت از ناحیه خدا." سوره آل عمران آیه 37"

                        ترجمه المیزان، ج‏2، ص: 319

دلالت دارد بر اینكه حرمت اجتماع با زنان در حال حیض خود نوعى تطهیر زنان از پلیدى است، و خداى سبحان همیشه تطهیر را دوست مى‏دارد، و بر بندگان خود منت مى‏گذارد، كه تطهیرشان كرده مى‏فرماید:" ما یُرِیدُ اللَّهُ لِیَجْعَلَ عَلَیْكُمْ مِنْ حَرَجٍ وَ لكِنْ یُرِیدُ لِیُطَهِّرَكُمْ، وَ لِیُتِمَّ نِعْمَتَهُ عَلَیْكُمْ" «1».

و معلوم است كه این معنا قابل نسخ نیست، و نمى‏شود آن را با امثال آیه:" نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ، فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ ..."، مقید كرد چون این آیه اولا مى‏خواهد آزادى دهد، و علت آزاد شدن مردم با علت تحریم یعنى آزار بودن حیض جمع مى‏شود، و در نتیجه در برداشتن حرمت كارى نمى‏تواند بكند، و ثانیا آیه حرث مشتمل بر جمله:" وَ قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ ..." است، كه به خوبى از آن استفاده مى‏شود كه حرث بودن زنان نمى‏تواند ناسخ آیه محیض باشد، چه بعد از آن آیه نازل شده باشد، و چه قبل از آن‏

 [حاصل كلام در معناى جمله" زنان شما كشتزار شمایند"]

پس حاصل كلام در معناى آیه این شد كه نسبت زنان به جامعه انسانى نسبت كشتزار است به انسان كشت‏كار، همانطور كه كشتزار براى بقاى بذر لازم است، و اگر نباشد بذرها به كلى نابود مى‏شود، و دیگر غذایى براى حفظ حیات و ابقاى آن نمى‏ماند، همچنین اگر زنان نباشند نوع انسانى دوام نمى‏یابد، و نسلش قطع مى‏شود، آرى خداى سبحان تكون و پدید آمدن انسان، و یا بگو به صورت انسان در آمدن ماده را تنها در رحم مادران قرار داده، و از سوى دیگر طبیعت مردان را طورى قرار داده كه متمایل و منعطف به سوى زنان است با اینكه مقدارى از آن ماده اصلى در خود مردان هم وجود دارد، و در نتیجه میان دو دسته از انسانها مودت و رحمت قرار داده و چون چنین بوده قطعا غرض از پدید آوردن این جذبه و كشش، پدید آوردن وسیله‏اى بوده براى بقاى نوع، پس دیگر معنا ندارد، آن را مقید به وقتى و یا محلى معین نموده، از انجام آن در زمانى و مكانى دیگر منع كند، بله مگر آنكه در یك موردى خاص انجام این عمل مزاحم با امرى دیگر شود، امرى كه فى نفسه واجب بوده، و اهمالش جایز نباشد، و با این بیان معناى جمله:" وَ قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ" به خوبى روشن مى‏شود.

یكى از تفسیرهاى عجیب و غریب استدلالى است كه بعضى به جمله" نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ ..." كرده‏اند، بر اینكه در هنگام جماع عزل (یعنى بیرون ریختن نطفه) جایز است، با اینكه آیه شریفه هیچ نظرى به این جهت ندارد، تا اطلاقش شامل آن شود، نظیر این حرف تفسیر دیگرى است كه گفتن بسم اللَّه قبل از جماع را از جمله:" وَ قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ ..." استفاده كرده‏

__________________________________________________

 (1) خدا نمى‏خواهد شما را به زحمت اندازد، بلكه مى‏خواهد پاكتان كند و نعمت خود بر شما تمام كند." سوره مائده آیه 7"

                        ترجمه المیزان، ج‏2، ص: 320

است.

 [امر به ازدواج و تناسل و دیگر دستوراتى كه مربوط به زندگانى دنیوى است به امر به عبادت و ذكر خدا منتهى مى‏شوند]

" وَ قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ، وَ اتَّقُوا اللَّهَ، وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ مُلاقُوهُ، وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِینَ ..."

گفتیم: مراد از اینكه فرمود:" قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ"- كه یا خطاب به مردان است، و یا به مردان و زنان هر دو،- واداشتن انسانها به ازدواج و تناسل است، تا نوع بشر در زمین باقى بماند، و این هم معلوم است كه غرض خداى سبحان از بقاى نوع بشر در زمین، بقاى دین او، و ظهور توحید و پرستش او است، و براى این است كه جوامع بشرى باشند تا با تقواى عمومى خود او را بپرستند، هم چنان كه فرمود:" وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ" «1».

حكم تنبیه زن در قران

 

  وَ اللَّاتِی تَخافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ"

 كلمه" نشوز" به معناى عصیان و استكبار از اطاعت است، و مراد از خوف نشوز این است كه علائم آن به تدریج پیدا شود، و معلوم گردد كه خانم مى‏خواهد ناسازگارى كند، و اگر در جمله:" فعظوهن" فاى تفریع را آورد، و موعظه را نتیجه ترس از نشوز، قرار داد، نه از خود نشوز، شاید براى این بوده كه رعایت حال موعظه را در بین علاجهاى سه‏گانه كرده باشد، و                        ترجمه المیزان، ج‏4، ص: 546

 بفهماند از میان این سه راه علاج موعظه علاجى است كه هم در حال نشوز مفید واقع مى‏شود، و هم قبل از نشوز، و هنگام پیدا شدن علامتهاى آن و علاجهاى سه‏گانه همان است كه عبارت:

" فَعِظُوهُنَّ وَ اهْجُرُوهُنَّ فِی الْمَضاجِعِ وَ اضْرِبُوهُنَّ" بر آن دلالت مى‏كند، و گو این كه این راه‏هاى علاج با حرف و او به یكدیگر عطف شده، و حرف واو دلالتى بر ترتیب ندارد، ولى از معناى آیه مى‏دانیم كه بین این سه علاج ترتیب هست، و مى‏خواهد بفرماید اول او را موعظه كنید، اگر موعظه اثر نگذاشت با او قهر كنید، و رختخوابتان را جدا سازید، و اگر این نیز مفید واقع نشد، او را بزنید دلیل بر این كه رعایت تدریج و ترتیب لازم است این است كه ترتیب نامبرده به حسب طبع نیز وسایل گوناگونى از كیفر دادن است، هر كس بخواهد كسى را كیفر كند طبیعتا اول از درجه ضعیف آن شروع مى‏كند، و سپس به تدریج كیفر را شدید و شدیدتر مى‏سازد، بنا بر این ترتیبى كه از آیه فهمیده مى‏شود از سیاق آن به دست مى‏آید، نه از حرف واو.

و ظاهر جمله:" وَ اهْجُرُوهُنَّ فِی الْمَضاجِعِ" این است كه بستر محفوظ باشد، ولى در بستر با او قهر كند، مثلا در بستر پشت به او كند، و یا ملاعبه نكند، و یا طورى دیگرى بى‏میلى خود را به او بفهماند، گو اینكه ممكن است با مثل این عبارت جدا كردن بستر نیز اراده بشود، ولى بعید است (معمولا وقتى بخواهند بگویند بسترت را از او جدا كن نمى‏گویند در بستر از او كناره بگیر) و اى بسا معناى اول از این نظر تایید شود، كه مضجع را به لفظ جمع آورده، چون بنا بر این كه منظور جدا كردن مضجع بوده باشد، دیگر به حسب ظاهر احتیاج نبود كلمه نامبرده را به لفظ جمع بیاورد، و كثرت را بفهماند (زیرا كسى، همسرش مضاجع دارد كه هر شب با او بخوابد)" مترجم".

" فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلا تَبْغُوا عَلَیْهِنَّ سَبِیلًا ..."

یعنى اگر در اثر اعمال آن سه راه علاج به اطاعت شما در آمدند، دیگر علیه آنان بهانه‏جویى مكنید، و با این كه اطاعت شما مى‏كنند براى اذیت و آزارشان دنبال بهانه نگردید، و در آخر این مطلب را تعلیل مى‏كند به این كه" إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِیًّا كَبِیراً" و اعلام مى‏دارد به این كه مقام پروردگارشان على و كبیر است، پس از قدرت و تفوقى كه بر زنان خود دارند مغرور نشوند و سوء استفاده ننموده در اثر غرور به آنها ظلم و استعلا و استكبار نكنند، و همواره به یاد علو مقام پروردگارشان باشند.

" وَ إِنْ خِفْتُمْ شِقاقَ بَیْنِهِما فَابْعَثُوا ..."

كلمه (شقاق) به معناى قهر كردن و عداوت است، خداى سبحان براى مواردى كه                       

 احتمال برود كار زن و شوهر به دشمنى بیانجامد دستور داده یك حكم از طرف زن، و یك حكم از طرف مرد به مساله رسیدگى كنند، زیرا دخالت یك حكم این خطر را دارد كه او جانب یك طرف را بگیرد، و حكم جائرانه كند، و معناى اینكه فرمود:" إِنْ یُرِیدا إِصْلاحاً یُوَفِّقِ اللَّهُ بَیْنَهُما" این است كه اگر واقعا هر دو طرف نزاع بناى اصلاح داشته باشند، و عناد و لجبازى در كارشان نباشد خداى تعالى به وسیله این دو حكم بین آن دو توافق و اصلاح بر قرار مى‏كند، چون وقتى دو طرف زمام اختیار خود را به حكم خود بدهند (حكمى كه خودشان پسندیده‏اند) قهرا توافق حاصل مى‏شود.

ولى در آیه شریفه حصول توافق را به خداى تعالى نسبت داده، به اینكه سبب عادى یعنى اصلاح خواهى آن دو تسلیم بودنشان در برابر حكمى كه حكم‏ها مى‏كنند در كار هست، و باید نتیجه را به این سبب نسبت بدهد، لیكن به خداى تعالى نسبت داد تا در ضمن بفهماند سبب حقیقى و آن كسى كه میان اسباب ظاهرى و مسببات آنها رابطه برقرار مى‏كند خداى تعالى است، او است كه هر حقى را به صاحب حق مى‏دهد، و در آخر آیه فرمود:" إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِیماً خَبِیراً"، و مناسبت این جمله با مضمون آیه روشن است‏ .1

 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

1 - ترجمه المیزان، ج‏4، ص: 547و 547

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحیمْ

پیشگوئى حضرت امیر علیه السّلام در مورد آل بویه

 
یكى از اخبار غیبیه حضرت در مورد دیالمه است كه فرمود:
از دیلمان فرزند صیاد پدید آیند و به پادشاهى رسند، سپس در ادامه فرمود: كار آنها بالا گرفته به گونه اى كه بغداد را تصرف كرده و خلفاء را بركنار مى كنند یكى پرسید: یا امیرالمؤمنین چند سال حكومت مى كنند؟ فرمود: صد سال یا كمى بیشتر.
بویه نام مردى فقیر بود از اهالى دیلم (بخش كوهستانى گیلان را دیلم مى گفتند) كه به صید ماهى اشتغال داشت و از راه فروش ماهى زندگى مى كرد، او پنج فرزند داشت ، دو نفر از آنها مردند و سه پسر او ماندند، خداوند از اولاد او سه فرمانروا قرار داد و نسل آنها گسترده شد به گونه اى كه حكومت آنها ضرب المثل شد.
سه فرزند او به نامهاى على عمادالدولة و حسن ركن الدولة و احمد معزالدولة بودند كه حكومت مستقلى به نام آل بویه را تاءسیس كردند، احمد و حسن دو امیر دیلمى ، از برادر بزرگ خود على عمادالدوله اطاعت كردند، او در اثر رفتار نیكو با مردم آوازه اش كم كم بلند گشت ، و به تدریج بر قلمرو خود افزود تا آنكه در سال 334 هجرى بغداد را فتح و خلیفه را زندانى كردند و چون خلیفه به اطاعت از آل بویه تن داد آنها خلافت او را در ظاهر قبول كردند ولى براى خلیفه عباسى به جز اسم ، اختیار دیگرى نبود.
عمادالدولة برادرش معزالدولة را در بغداد گذاشت و ركن الدولة را در اصفهان و خودش در شیراز اقامت كرد.
و اینكه حضرت خبر داد كه خلفاء را بركنار مى كنند معزالدوله مستكفى را بركنار كرد و المطیع را به جاى او نهاد و بهاءالدولة ابونصر بن عضدالدولة ، طالع را بركنار و القادر را به جاى او نصب كرد.

                                                      بسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ ْالرحیمْ

با سلام و درود :
روزى امام باقر (علیه السلام ) براى شاگردان خود سخن مى گفت و فرمود: مردم رطوبت را مى مكند ولى نهر بزرگ را رها مى كنند شخصى پرسید: نهر بزرگ چیست ؟
امام باقر (علیه السلام ) فرمود: آن نهر بزرگ رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم و علمى است كه خدا به او عنایت فرموده است ، همانا خداوند سنتهاى همه پیامبران از حضرت آدم تا حضرت محمد صلى الله علیه و آله و سلم را براى پیامبر اسلام صلى الله علیه و آله و سلم جمع كرده است .
شاگردى پرسید: آن سنتها چه بوده ؟ امام (علیه السلام ) فرمود: همه علم پیامبران و علم رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم ؛ كه همه آن علم را رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم به على (علیه السلام ) تحویل داد.
یكى از شاگردان پرسید: اى پسر پیامبر! امیرمؤ منان على (علیه السلام ) اعلم و آگاهتر است یا بعضى از پیامبران ؟!
امام باقر (علیه السلام ) (خطاب به حاضران ) فرمود: بنگرید به این شخص كه چه سؤ الى مى كند خداوند گوشهاى هر كه را مى خواهد مى گشاید، من به او مى گویم خداوند علم تمام پیامبران را در وجود محمد صلى الله علیه و آله و سلم گرد آورد و آن حضرت همه آن علم ها را به على (علیه السلام ) تحویل داد، در عین حال از من مى پرسد، على اعلم است یا پیامبران ؟