وابستگان به مواد شیمیایی خود تنها قربانیان اعتیاد نیستند به نظر می رسد نزدیکان آنها که اشتغال ذهنی فراوانی با مصرف مواد در عزیزان خود دارند، نیز به نوعی دچار آسیب های روانی می شوند. یکی از این موارد، حالت هم وابستگی است.

هم وابستگی یا بیماری خود گمشده، شکلی از زیستن است که در آن توجه افراد، بیش از اندازه به دنیای بیرون از "خود حقیقی"شان (یعنی تنها جایگاه تبلور معنویت و حضور قدرت مطلق  جهان) معطوف می گردد. این توجه بیش از اندازه یا به عبارتی مشغولیت فکری فوق العاده ناشی از یادگیری این باور است که چیزی در خارج از خود حقیقی فرد می تواند شادی، خوشبختی و کمال را برایش به ارمغان آورد و از درد و رنج های او بکاهد. چنین شیوه ای از زندگی موجب می شود تماس فرد با دنیای درونش مختل و حتی قطع شد؛ یعنی تماس با باورها، افکار، احساس ها، انتخاب ها، نیازها، تجربه ها و حتی شاخص های حیاتی جسمش که به طور کلی هویت و زندگی درونی او را تشکیل می دهند و بخش اصلی هوشیاری هستند. غافل شدن از خود حقیقی و عدم ارتباط با دنیای درونی، موجب احساس خلاء و پوچی می شود و فرد هم وابسته می کوشد این خلاء و پوچی را با وابستگی های ناسالم به دیگران، هدف ها، مکان ها و رفتارهایی پر کند که در نهایت چیزی جز توسل به عادت های مخرب عایدش نمی شود. زیرا تنها راه پر کردن خلاء درونی، از طریق پرداختن به خود حقیقی و ایجاد تعادلی سالم بین آگاهی از زندگی درونی و زندگی خارج از خود است. بنابراین هم وابستگی نه تنها شایعترین نوع اعتیاد، بلکه مساعدترین بستر پیدایش انواع دیگر اعتیادها و وسواس ها، بیماری های قلبی- عروقی و خستگی مزمن است

در مورد ارزیابی، تشخیص و درمان این حالت چه پیشنهادی ارایه می دین؟

همبسته های این حالت از جمله ویژگی های روانی و یا سبکها یا اختلالات شخصیتی چه متغیر هایی می تونند باشند.