من به روانشناسی عشق میورزم، عاشق روانشناسی بالینیم. دوست دارم آدما رو از نزدیک بشناسم

،از خودم شروع کنم و موفق که شدم یقین پیدا میکنم که میتوانم . و میتوانم . پیش به سوی اوج

اولش میخواستم برا ارشد برم بالینی ولی  راستش  به شدت از عقب ماندگان ذهنی  و آزار و اذیتشون  میترسم هر چند روان شناس بالینی  منحصر به كار با اونا نمیشه ولی خب   كارای تیمارستانی  جزءلاینفك  روانشناس بالینیه . خیلیها به خاطر اسم و  رسم روانشناسی بالینی وارد این رشته میشن چرا كه به اصطلاح كلاسش نسبت به دیگر رشته ها تو علوم انسانی بیشتره و بیشتر به پزشكی نزدیكه !!! بابا چه كرده این پزشكی ؟ ! خیلی از پزشكا هم بیكارن !! كی میشه  كه به همه شغلها با یك دید نگریسته بشه چرا كه جامعه به همه شغلها احتیاج داره و هیچ كدام برتری بر دیگری نداره بلكه باید دید تو كدوم رشته استعداد داریم

مثلا من خودم برای خودشناسی و حل مشکلات بین فردی و در نهایت کمک به دیگران وارد
این رشته شدم و تا حدودی به هدفم رسیدم. هر چند که تصور اولیه من از روانشناسی
با  درکی که بعد از فارغ التحصیلی از دانشگاه داشتم  زمین تا آسمان
تفاوت داشت.

آی گفتی! این سوالی بود که منم میخوام بپرسم!

تقریبا هر چند وقت افراد مختلفی به خاطر علاقه یا کنجکاوی درباره رشته روانشناسی و گرایش هاش از من می پرسن، بعضی از اعضای این کلوب هم روانشناس یا دانشجوی روانشناسی نیستن اما به خاطر علاقه به روانشناسی اینجا جمع شدن.

در این تاپیک علت علاقه خودتون  به روانشناسی را بنویسید: