من نظر نمیدم

من کاری به مسایل فنی اش ندارم ..همه نظرهای شما رو تایید می کنم مخصوصا در مورد اینکه مرور زمان هیچ کس رو پیر نکرده بود!!! من کاری به بازی قشنگ فراهانی ندارم ..ولی من واقعا از بازی بچه به اون کوچیکی تعجب کردم ..به نظر من فوق العاده ازش بازی گرفته بودن ..فیلم احساسی بود ..بستگی داشت آدم تو مود گریه باشه یا نه ...اونوقت حسابی گریه می کرد ..راستش من تو هیچ کدوم از صحنه هایی که شما گفتید متاثر نشدم ..من تو 3 صحنه ای متاثر شدم که نامی از اونها گفته نشده بود ...من فقط حرصم در می اد که حتما باید این فیلمها رو یه جور به جنگ ربط بدن ...و آخر فیلم اون جمله مسخره ....واقعا کل فیلمو از چشمم انداخت ..دیگه پیام اخلاقی دادنتون چیه آخه؟!!!!
ولی من می گم فیلم ارزش دیدن داره...

 

من این فیلمو دیدم ولی تعجب می کنم از خبرایی که در موردش منتشر شده بود . فیلم احساسی بود ولی خیلی بهتر از اینا می تونست ساخته بشه . به جز 2 سکانس ( یکی وان حموم و دیگری صحنه آمپول زدن گلشیفته که دور خونه می چرخید ) بقیه صحنه ها خیلی معمولی بود . حتی خود سوژه خیلی خوب بود ولی افتضاح ساخته شده بود ( پایان فیلم مبتدیانه ترین فکر بود ). بازی حسین یاریم که این کلکسیونو تکمیل کرد . به نظرم ملاقلی پور واسه این فیلم کوچک بود .

کلا سینمای ایران بر گرفته از سینمای هندوستانه

این جور فیلم ها هم یه جورایی مثل فیلم های بالیوده

به امید روزی که ما هم بتونیم صنعت سینمای مستقل داشته باشیم

 

چقدر بازیگران و فیلم نامه نویسان و کارگردانان ما برای گریه در آوردن مردم مهارت دارن ...

تا حالا فکر کردین چرا تعداد فیلمهای طنز و کمدی با مفهوم ما اینقدر کمه ؟

شاید چون همه ما دنبال غصه و گریه و ناراحتی هستیم..

پیام در تاریخ 85/8/16 ویرایش شده است.

با اینکه می دونم از ملاقلی چیزی در نمی اد،

اما می رم فیلم رو می بینم
اخ چقدر باید برم سینما و حرص بخورم که ملاقلی موضوع خوب انتخاب می کنه، اما نمی تونه خوب فیلم بسازه؟
چقدر؟؟

با سلام و خسته نباشید

بنظر من فیلم و بازی گلشیفته محشر بود فقط چیزی كه ابهام داشت سن بازیگران بود

یعنی اونها كه در جنگ بودن بعد از گذشت این همه سال باز هم جوان بودن و حتی از طریق گریم هم كمی اونهارو مسن تر جلوه نداده بودن

ولی هر چی كه بود خیلی گریه دار بود

آقای جوونی كه بغل دست من نشسته بود هر چند وقت یكبار به حالت وضو گرفتن صورتشو میشست

;)

 

داستان /موضوع یا سوژه یا تم یا..../پیام /ساختار /و فیلمنامه یا نمایشنامه نهایی با هم متفاوتند.

تغییر هر کدام از 4 ایتم اول ایتم نهایی را به منزله محصول / میتواندنو بدیع بکر یا کهنه و تکراری سازد.

یادمان باشد داستان را با خلاصه وقایع فیلمنامه یا نمایشنامه اشتباه نگیریم(ارجاع به درامدی به نمایشنامه شناسی-ناظر زاده کرمانی).

چه بسیار اثار ماندگاری در ادبیات دراماتیک که بر اساس یک داستان مایه بوده اند.شباهت کوهولین و رستم و سهراب را همه میدانیم.

اصلا تمام موقعیت های نمایشی از ابتدای تاریخ هنر تا کنون از چند مورد محدود فراتر نمیروند(ارجاع به کتاب 36 وضعیت نمایشی -تحقیقات گوته و شیللر در این زمینه )

.بر اساس افسانه فدر یا انتی گون چندین رمان و نمایشنامه و فیلمنامه نگاشته شده است.(ارجاع به تاریخ تناتر جهان-براکت ) 

اما این کجا و ان کجا !هیچ کدام تکرار دیگری نیستند.چرا که با یک داستان مشترک هنرمند با چیدمانی جدید از موضوع/پیام و ساختار /اثر دراماتیک جدیدی خلق کرده است

 

گمانم منظور داود و سایر دوستان این است که فیلمنامه نویس و کار گردان سایر ایتمهای روایتگری داستان را هم تکراری چیده اند . 

.من فیلم را ندیده ام و نخواهم دید (چون نمیرسم/به بقیه بر نخوره;)) اما اگر این طور که حدس زدم باشد چرا اشکال ندارد؟خیلی هم بد

 است ! ! اصلا ایراد یک اثر هنری در همین است. !!

 

پیام در تاریخ 85/8/15 ویرایش شده است.

پیام در تاریخ 85/8/15 ویرایش شده است.

nemidonam in film ghashange tekrari bodanesham manee nadasht vali man az chiz ke khosham naumad entekhabe bazigaraesh bod aslan be delam nashesti

ye khaheshe kochoolo az hameye dooostani ke tekrary boodane dastan barashoon irad mahsoob mishe dashtam

age emkanesh hast lotf konan va ye dastan began ke tekrari nabashe

lotf mikonin

merci

دوستان چند بار گفتن که کلیشه
فکر می کنید که کلیشه چیز بدیه ، اگر چیز بدی بود که کلیشه نمی شد تا همه ازش استفاده کنن به عنوان کلیشه(قاعده)
اما یک نکتهمهم هست و اون هم این که کلیشه و موضوع کلیشه ای مهم نیست ، مهم اینه که یک کارگاردان چطور یک کلیشه رو پرداخت می کنه و چطور در می اره، اتفاقا فیلمهای موفق اگثرا کلیشه هار و درست رعایت می کنن و خوب از آب در می ان

مسئله تكراری بودن موضوع نیست ، البته كه علاقه مادرانه  تكراری نمی شه ولی یه بار داستان فیلم رو با توجه به ساختار مرور كنید ... فقط وجه شیمیایی بودن رو كنار بذارید
یه دختر با استعداد موسیقی دان كه مریضه با یه پسر متعصب ازدواج می كنه و وقتی مرد می فهمه كه بچه ای كه این وسط دنیا اومده معلوله ، طلاقش می ده و می ره . ده سال بعد اون بچه هه یه پسر نوازنده خوب و موجود جذاب و انسان دوست و ... شده و حالا باباهه كه پولدار شده بر میگرده تا ( مثلا ) جبران كنه غافل از اینكه دختره  داره میمیره ........
بابا این یه فیلم هندی تمام عیار بود ، با یه زن مظلوم و یه پسری كه حرف زدن و گریه كردنش واقعا ( جدی میگم ) جگر خراشه ، (پسره اگه همینجوری هم گریه میكرد مردم گریه شون میگرفت) با یه سری تصادف كه طبق معمول تو سینمای ما انگار منطق بردار قرار نیست بشه : یه مرد ارمنی كه دختر معلولش رو ول كرده رفته ، حالا همسایه كسیه كه دست بر قضا پرستار همون دختر تو آسایشگاهه و ( البته طبق معمول ) تا آخر فیلم نمی فهمه . تو سینما فلسطین لحظه ای كه پسره ی پولدار و دیپلمات دوباره برگشت سراغ دختره ، یه صدای زنانه هماهنگ همه سالن رو پر كرد : (( كثافت بالاخره برگشت )) ..........
آخه اگه یه فیلم گریه دار یا خنده دار باشه ( صرفا ) دلیل بر قشنگیشه ؟
ببخشید ولی فكر می كنم همیشه احساساتی شدن جلوی قضاوت منطقی رو میگیره . این فیلم هم كه از لحاظ احساسات ماشالله ............
الباقی ضعفهاش بمونه برای بعد . من از فیلمسازی كه بعد از ساختن سه فیلم بلند هنوز معنی نیهیلیسم رو نمی دونسته خیلی توقع ندارم ، حاتمی كیاش چپ كرده هندی ساز شده ، وای به حال ملاقلی پور .
فعلا

in film be nazare man kamelan arzeshe didano dare

dar zemn bazi mozooha hast ke hich vaght kelisheE nemishe,balke hatta tekrare oona behtare.

dar zemn too sinamaye iran ke sahle shoma too har jaye donya berin bazi filma mozooshoioon tekarire vali bazam khoob forooosh mikonan.

ba in hal batavjjoh be bazie khoobe golshifte farahani ,va ahangaye khoobe film yeki az  behtarin filmaye in chan sale .

این فیلم یكی از بهترین فیلم هایی بود كه دیدم...شاید حرف فیلم تكراری باشه ولی این فیلم بر خلاف خیلی از فیلمهایی كه در همین مورد ساخته شده اند بسیار تاثیر گذار بود و از بازی بسیار زیبای گلشیفته فراهانی و علی شادان برخوردار بود ...به نظر من كه حیفه این فیلم رو با فیلم های دیگه كه در این باره ساخته شدند مقایسه كنید...در ضمن عشق مادر به كودك خود و نمایش آن مسئله ای نیست كه تكراری بشه چون هر چند باری كه از این جور فیلم ها ببینیم باز هم از درك اون عاجزیم...پس كاش فقط هر از چند گاهی با تلنگری این چنین به خودمون بیایم و فقط سعی كنیم كمی قدر مادران خودمونو بدونیم...دیدن این فیلمو به همه توصیه می كنم

man 'mim mese madar' ro nadidam vali intor ke maloome filme tekrari va kelisheie. kasaye ke baghie filmhaye ro parde ekran ro didan khaheshan ye filme dige pishnahad konan.filmi ke arzeshe vaght gozashtano dashte bashe.mamnoon az hamegiiiiii