1. The Rise of Theodore Roosevelt (2010) (announced)
2. Silence (2010) (announced)
3. Untitled George Harrison Documentary (2010) (pre-production)
4. Shutter Island (2009) (post-production)
   
   
5. Shine a Light (2008)
   ... aka Shine a Light: The IMAX Experience (USA: IMAX version)
6. The Key to Reserva (2007)
   ... aka Clave Reserva, La (Spain)
7. The Departed (2006)
8. No Direction Home: Bob Dylan (2005)
9. The Aviator (2004)
   ... aka Aviator (Germany)
10. Lady by the Sea: The Statue of Liberty (2004) (TV)
11. Michael Jackson: Number Ones (2003) (V) (video "Bad")
12. "The Blues" (1 episode, 2003)
        - Feel Like Going Home (2003) TV episode
13. Gangs of New York (2002)
    ... aka Gangs of New York (Germany)
14. The Concert for New York City (2001) (TV) (segment "The Neighborhood")
    
    
15. Bringing Out the Dead (1999)
16. Mio viaggio in Italia, Il (1999)
    ... aka My Voyage to Italy (USA)
17. Kundun (1997)
18. Casino (1995)
    ... aka Casino (France)
19. Michael Jackson: Video Greatest Hits - HIStory (1995) (V) (video "Bad")
20. A Personal Journey with Martin Scorsese Through American Movies (1995) (TV)
21. The Age of Innocence (1993)
22. Cape Fear (1991)
23. Goodfellas (1990)
    ... aka GoodFellas (USA: promotional title (video box title) (poster title))
24. Made in Milan (1990)
    
    
25. New York Stories (1989) (segment "Life Lessons")
26. The Last Temptation of Christ (1988)
27. Location Production Footage: The Last Temptation of Christ (1988) (V)
28. Bad (1987) (V)
29. The Color of Money (1986)
30. "Amazing Stories" (1 episode, 1986)
    ... aka Steven Spielberg's Amazing Stories (USA: complete title)
        - Mirror, Mirror (1986) TV episode
31. After Hours (1985)
32. The King of Comedy (1982)
33. Raging Bull (1980)
    
    
34. The Last Waltz (1978)
35. American Boy: A Profile of: Steven Prince (1978)
    ... aka American Boy
36. New York, New York (1977)
37. Taxi Driver (1976)
38. Alice Doesn't Live Here Anymore (1974)
39. Italianamerican (1974)
40. Mean Streets (1973)
41. Boxcar Bertha (1972)
42. Street Scenes (1970)
    ... aka Street Scenes 1970 (USA)
    
    
43. I Call First (1967)
    ... aka J.R. (USA: reissue title)
    ... aka Who's That Knocking at My Door (USA: new title (longer version))
44. The Big Shave (1967)
    ... aka The Big Shave... or, Viet '67
45. It's Not Just You, Murray! (1964)
46. What's a Nice Girl Like You Doing in a Place Like This? (1963)
    
    
47. Vesuvius VI (1959)

با تشکر از علیرضا الف  عزیز

ممنون خیلی از پست 30خوشم اومد و کیفور شدم که یکی از کارگردانهای محبوب منو رو به خوبی نقدیدی

و باید اذافه کنم که از نظر من درون گرایی شخصیتهای فیلمها ش بیشتر  به چشم میاد     و من از این قسمتش خیلی خوشم میاد

از کلنجار رفتنهای بیکل با روح خودش و اون تمرینهایی که با اون اسلحه ها میکنه که یه کم هم مسخره میاد

از نا رفیقی در رفقای خوب  و باز هم کلنجار رفتن دنیرو با خودش{برای برگشتن و کشتن نارفیق}       وشخصیت مقابلش همچنین و بقیه رفقا با خو دشون ایزن

تنها بودن گاو در حالیکه   درو ورش اصلا ساکت نیست و اتفاقا خیلی هم دوست داره  ولی بازم تنهاست  یا حرف زدنهای

مسیحش با خودش و خداش  شایدم این قسمت فیلمهاش منو بطرف اون میکشونه

وجنبه پر رنگ دیگر فیلمهاش همون  پایان بندی مبهمشه که من هم خیلی با هاش حال میکنم  البته همیشه به اون مبهمی نیست که شما میگد  و تماشاچی نسبتا میفهمه چی به چی میشه  فقط خوش باید انو در ذهنش فرض کنه اون تنهای وسرنوشت قهرمانشو منظورمه

و البته جز ئیات که شما به درستی و ریز بینیش درست اشاره کردی  که در بعضی فیلمهاش بی نظیره مثل رفقای خوب که تماشا چی از کو چکترین اخلاق بازیگر اطلاع داره و جز ئیات دیگری مثل سکانس برتر و بیاد ماندنی فیلم وقتی که دوربین صف طولانی برای ورود به هتل رو نشون میده و ما بازیگر رو میبینم که با زنی که بازوی مرد رو گرفته از در کنار با دادن رشوه و 50 دلاری به هر که باید ازش رد شن وارد  اشپز خونه و بعد لابی میشن   بعد زن میپورسه تو به  هر کدوم50 دلار دادی ؟ که خیلی خوب درومده

و چیزی که شاید از قلم انداختی عشق نیو یورکه چیزی که اسکورسیزی دوس داره ار روز اول این شهرو به ما نشون بده تا حالا

و خیلی تعصبشو میکشه  در دارو دسته... که دیگه به خیلی  زمان ماضی بر می گرده  و الحق که فیلم  کار درستی ساخته

و چیز دیگه ای که من از فیلم هاش دوست دارم و شما اشاره ای نکردی حر کت دوربینه  وقتی از درون یک  چیزی مثل لوله  ما

{ یعنی تماشاچی } وارد سکانس میشیم یا خارج میشیم که  خوش سلیقگی و البته ذوق کار گر دانو میرسونه که البته بیشتر در فیلم های گانگستریش ما اینو میبینم که شادید مثل اون موشه توی جدا ماندش یعنی همه دارن همدیگرو تعقیب میکنن شاید؟

راجع به اون دوستهایی که از دیکاپریو ایراد میگیرن : اون نشون داده که زحمت کشیده و میکشه که همه اونو فقط اون بازیگز خوش سیمای فیلمهای عاشقانهای مثل تایتانیک یا رومئو و ژولیت  نشناسن والبته موفق بوده .این بده؟

دیکاپریو با بازی کر دن در فیلمهای مثل الماس خونین _ والبته  دیپارتد یا همین اخری با گلشیفته خودمون بدنهای دروغین که من ندیدم  اینو خوب نشون داده که از شعر بازیگری بالای بر خور داره  واز اون نقشهای عاشقانه دلربا  که از نظر من بد نیست فا صله گرفته و روی دیگری از بازی گریشو نشون داده که در دیپارتد اون تنهایی که علیرضای الف میگه رو به نظر من در تمام فیلمهای اسکورسیزی بهتر از تمام بازیگرهای اسکورسیزی نشون میده حتا از دنیروی راننده تاکسی هم بهتر

خواهشا هر بازیگری که به روحیتون سازگار نیت له نکنید حیفه  بعضی مثل همین لئوناردو برای نقشهاشون زیاد زحمت میکشن

راستی علیرضای الف عزیز شما به من یه قولی داددین در بحث نقد و تحلیل منتظرشم

سلام  به دوستان خوب اگر سینمایی هست که ما در مورد ش میتونیم صحبت کنیم مطمعا باشید به دلیل وجود اسکورسیزی و دیگران است ما نباید  حق کشی منیم     و در مورد افرادی که باعث شدن        سینما رو بهتر ببنیم بیاید در مورد ساختار فیلمهایش حرف بزنیم سینمای گانگستری و بیوگرافی سازی اشفتگی شخصیتهایش تقابلش با دین/////////////////

در مورد موضوع بازگشت اسکوسیزی به دنیای گنگسترها به این آدرس برید:

http://www.nitroproxy.com/index.php?q=aHR0cDovL3d3dy5iYmMuY28udWsvcGVyc2lhbi9wdWxsdG9nZXRoZXIvc19maWxtLnNodG1s#

در جواب پست 21:

جناب آقای عسکری:

به هر حال روحیه محافظه کاری و عدم ریسک پذیری یکی از عوارض پیریه. من هم قبول دارم اسکورسیزی سال 2002 جسارت و روحیه آوانگارد بودن اسکورسیزی دهه1970 رو نداره . اینو حتی از انتخاب بازیگراش هم میشه فهمید: در دهه 70 به سراغ جوانان گمنام مثل رابرت دنیرو و هاروی کایتل میره ولی در الان ترجیح میده با ستاره هایی کار کنه که تا حدودی گیشه رو هم برای فیلمهاش تضمین کنند (مثل دیکاپریو – کامرون دیاز – مت دیمون و...) . در حقیقت به نوعی با قواعد تجاری سینما هم کنار اومده و امکان نداره دیگه بتونه فیلمی مثل "آخرین وسوسه مسیح"  یا "کوندون" بسازه که از همون اول شکست تجاریشون معلومه. یعنی کمتر کارگردانی تو این سن میتونه اینقدر نترس و ستیزه جو باشه (مگه اینکه کوبریک یا گدار باشه!)

در مورد دارو دسته های نیویوکی: به نظر من از نظر نو آوری در تکنیک – دقت در دکوپاژ و وسواس در میزانسن یکی از بهترین فیلمهای اسکورسیزی محسوب میشه و ترکیبی بی نظیر از دو گونه مورد علاقه  استاد یعنی سینمای گانگستری و بیوگرافی رو ارائه میده. ولی اگه از اون دست افرادی هستید که از دیکاپریو متنفرند اعتراف میکنم که با یک من عسل هم نمیشه این فیلمو خورد! یادتون باشه دخالتهای بی جای هاروی واینستاین تهیه کننده و مدیر کمپانی میراماکس هم در فیلم موثر بوده ولی اسکورسیزی با تجربه - اعتبار و عشق بی پایان به سینما کار خودشو به بهترین شکل انجام میده ...

اما دراین مورد که گفتید " بعد از سال 98 اسکورسیزی واقعا تموم شد "  کاملا با شما مخالفم. البته این نظر شخصی شما و محترم است ولی فکر نمی کنم دوستداران استاد و منتقدان چنین نظری داشته باشند.(می توانید به نقد مثبت راجر ابرت منتقد معروف از دارو دسته نیویورکی مراجعه کنید.) 

حدودا 3 ماه پیش در همین کلوب ودر تاپیک "نقد و تحلیل" درباره راننده تاکسی نقدی نوشتم و در اون به ثبات دغدغه ها و دستمایه های مورد علاقه اسکورسیزی از راننده تاکسی تا هوانورد پرداختم.(مثلا واکنشهای خود آزارانه و مازوخیستی شخصیت ها) و به نظر من دغدغه های اساسی استاد تغییر چندانی نکرده...

در مورد اینکه گفتید اسکورسیزی میخواد دوباره وارد سینمای گانگستری بشه :تا اونجا که من میدونم فیلم بعدی که قراره بسازه فیلمی است درباره تئودو روزولت رئیس جمهور سابق آمریکا که در اون قراره دی کاپریو نقش روزولت رو بازی کنه!

برای اینکه به شما ثابت بشه اسکورسیزی تموم نشده پیشنهاد میکنم مستند "راهی به خانه نیست " رو که درباره باب دیلن  ساخته ببینید تا باز به نبوغ بی پایان او پی ببرید. و البته فیلم The  Departed   که الان در حال اکرانه و هم در گیشه موفق بوده هم از نظر منتقدان و از همین الان رقابت خودشو برای کسب اسکار با پرچمهای پدران ما ساخته کلینت ایستوود شروع کرده.

اما مارتین اسکورسیزی متواضعانه هرگز فیلمهای خود را شاهکار نمیداند ودر جواب دوستدارانش که چنین نظری دارند می گوید:

"شما فیلم شاهکار ندیده اید ولی من دیده ام و می دانم که فیلمهایم شاهکار نیستند."

راستش نظر همه آقایون محترم ولی به نظرم اسكورسیزی اصلا در حد لوبیچ و استرجس نیست اگه فیلماشونو دیده باشین ، شایدم نظرم زیادی شخصیه

معمولا کارگردانها و فیلمها  رو در سینما به دو دسته کلاسیک و  معاصر تقسیم میکنند که دسته دوم خواه نا خواه از دسته اول تاثیر گرفتن و مقایسه اونها با هم خیلی صحیح نیست. پس اساسا صحیح نیست اسکورسیزی رو با هیچکاک یا ولز مقایسه کنیم بهتره اونو با کاپولا یا پولانسکی مقایسه کنیم.

اسکورسیزی متولد 1942 و الان  64 سالشه و از 1959 یعنی 47 سال پیش فیلم میسازه پس همچین تازه کارم نیست! و بدون شک اکثر کارگردانهای دهه 1980 به بعد از سبک درخشان او تاثیر پذیرفتند.

درمورد کارگردانهای بزرگی که اسکار گرفتند. لیستی که در پست شماره 16 ارائه شده مربوط به 6 کارگردان آمریکاییه (ونه اروپایی)و با توجه به سلیقه نویسنده نوشته شده و البته خالی از اشکال هم نیست.

همانطور که میدانیم اورسون ولز به خاطر همشهری کین (1941) اسکار بهترین فیلمنامه اقتباسی وپرستون استرجس  اسکار بهترین فیلمنامه اوریژینال برای مک گینتی بزرگ (1940) رو گرفتند.و استنلی کوبریک هم برای طراحی جلوه های ویژه 2001:یک اودیسه فضایی (1968)  یک اسکار گرفت.

از هاکز و هیچکاک هم به ترتیب در سالهای 1947 و 1968 در بخشهای جنبی اسکار تقدیر به عمل اومد.

شاید بهتر باشه بگیم این کارگردانها  هیچ وقت اسکاربهترین کارگردانی رو نگرفتند نه اینکه اصلا اسکار نگرفتند.

البته به نظر من کارگردانهایی مثل گدار-رنوار- کیشلوفسکی –ویدور- پکین پا  و... که اونها هم هرگز اسکار نگرفتند خیلی بالاتر از استرجس و لوبیچ هستند...

در ضمن خود اسکورسیزی هم هرگز ادعا نکرده که در حد ولز-هیچکاک- کوبریک یا هاکز هست بلکه همیشه خودشو شاگرد و دنباله رو این بزرگان میدونه و در فیلمهاش هم جابه جا به اونها ادای دین کرده.

ولی فکر میکنم سطح اسکورسیزی بالاتر از لوبیچ و استرجس باشه به هر حال فیلمهای بهتری ساخته البته این نظر منه.

در مورد کوروساوا : یک بار به خاطر درسو اوزالا(1975) اسکار گرفت که این اسکارو مدیون اسکورسیزی-اسپیلبرگ و کاپولا بود که کوروساوا رو از هاراکیری(خودکشی) منصرف کردند و علاوه بر تامین مالی این فیلم  بدهی های اونو پرداخت کردند تا بتونه در شوروی درسو اوزالا رو بسازه ...

سرگی آیزن اشتاین هم هرگز اسکار نگرفته.

علیرضای عزیز:

اتفاقا باهات مخالفم -من شخصا وقتی خیابان اشرار رو دیدم بمراتب بیشتر لذت بردم تا وقتیکه دارو دسته نیویورکی رو دیدم/.حتی فکر میکنم اسکورسیزی دهه 70 با اون دغدغه ها بمراتب میتونست اثر تاثیر گذارتری رو در قیاس با اسکورسیزی 2000 بسازه.واقعا کدوم یکی از علاقمندان اسکورسیزی میتونند هوانورد-دارودسته و...(البته به غیر از اون هفتگانه بلوز که اثر شگفت انگیزیه بهمراه وندرس و استوود و....ساخته شده)در کنار شاهکارهایی مثل:راننده تاکسی-رفقای خوب و... ببینند؟(منظورم اینه که بعد از سال 98 اسکورسیزی واقعا تموم شد ) :

دارودسته نیویورکی از دغدغه های قدیمی اسکورسیزی است.باهات موافقم.درمورد مک داول هم بی شک انتخاب خوبی بوده.متاسفانه یا شایدم خوشبختانه علاقه عجیب اسکورسیزی به دیکاپریو برای من و خیلیها غیر قابل درکه.مطمئنا دغدغه ها و اولویتهای اسکوسیزی متفاوت از اونچیزیکه ما تاویل میکنیم.(راستی اگر از مک داول خوشت میاد امیدوارم فیلم gangester number oeدیده باشی)

اتفاقا اسکورسیزی باز قصد ورود به سینمای گنگستری رو داره و....

در ضمن از نظر من رفقای خوب بی شک یک شاهکاره.منتها مولفه ها ی ما با مولفه های منقدین جامعه امریکایی بی شک متفاوته.