همه ی سکانس های سوته دلان مرحوم علی حاتمی
مخصوصا اونجایی که بهروز وثوقی توی اتاقش داره با خودش حرف میزنه
* میگن بپا زنه ..... واااااااااااااااااااااااای عاشقیت!*

سکانس آخر فیلم مارمولک

پدر خوانده :

 

سکانس قتل دو تا از سران مافیا به دست مایکل کرلئونه در رستوران  ..   ( من که نمی توانم این سکانس رو وصف کنم )

 

فـــــوقـِ  فـــوقـِ  فـــوقـِ  فـــوق الــعاده ...

 

 

تا به حال به نظرم چنین صحنه ای در سینما خلق نشده ،  به طور عجیبی بیننده خودش رو اونجا احساس می کنه .

 

 

سکانس پایانی Shutter Island

پزشک معالج میاد کنار Andrew که نتیجه کار دو سالشونو وارسی کنه و همه (رئیس تیمارستان و یه نظامی که بفهمه Andrew مبتلا به جننونه یا نه) از دور منتظرن که از نتیجه با خبر بشن:

-Andrew(Teddy): So what's our next move?
Doc (Chuck): You tell me.

A: We gotta get off this rock, Chuck!!!!!!!!! Get back to the mainland.
Whatever the hell's going on here,it's bad.
Don't worry, partner,
they're not gonna catch us!!

D: That's right. We're too smart for them.

A: Yeah, we are, aren't we?

A: You know,
this place makes me wonder...

D: Yeah, what's that, boss?

A: Which would be worse,
to live as a monster,
or to die as a good man?


D: ...Teddy

اون سکانسی که نیما با دختری از جلو سارا میره و سارا به دنبال ماشین میدوه و صداش میزنه:
وایسو............نیمااااااااااا.....ترو خدا............ااااااه
سقوط یک فرشته

سکانس پایانی فیلم میم مثل مادر شاهکار مرحوم ملاقلی پور جایی که نه تنها تماشاگران بلکه عوامل فیلم نیز پس از پایان آن اشک ریختند

 سکانس کابوس ( غرق شدن آدل ه ) از فیلم آدل ه

سکانسی از فیلم - پاریس تگزاس - ساخته ی ویم وندرس

محصول سال 1984

دیدار دوم تراویس با جین در آن فضای عجیب؛ گویا کل فیلم بهانه­ای بوده برای رسیدن به این سکانس. سکانسی که کل گذشته در یک دیالوگ طولانی تراویس بر زبان می­آید. حالا تازه در انتهای اثر است که درام اصلی داستان شکل می­گیرد. ... و چه فیلم غریبی، فیلمی که مایه­ی اصلی درام خود را پنهان می­کند، شخصیتش را به پرسه زدن مشغول می­کند و در انتها اوج درامش را تنها در یک دیالوگ طولانی عرضه می­کند و تماشاگر را وا می­دارد که تازه داستان اصلی را در انتهای فیلم در ذهن خود بسازد.

سکانس آخر فیلم "چهارصد ضربه" به کارگردانی فرانسوا تروفو.
زمانی که پسرک داستان از حبس فرار میکند و تا جان دارد میدود و میدود تا به دریا که آرزوی دیدنش را داشت میرسد در یک لحظه شک میکند و به لنز دوربین نگاه میکند و سرگردان بین خشکی و آب میماند . پایان  "FIN"

فیلمی از کشور یونان (ابدیت و یک روز) Eternity And A Day برنده ی نخل طلای جشنواره ی کن سال 1998

سکانسی که مرد میانسال و پسرک در اتوبوس هستند که نمادی ترین سکانس فیلمه.سکانس های زیبای زیادی داره.

فیلمی فوق العاده زیباست. حتما ببینید.

با کارگردانی تئو آنجلوپولوس و موسیقی زیبای Eleni Karaindrou

فوق العاده خوش ساخت و شاعرانه است

فیلمی از کشور رومانی ( 4 ماه 3 هفته و دو روز ) برنده ی نخل طلای جشنواره ی کن سال 2007 و نامزد بهترین فیلم زبان خارجی

گلدن گلاب در سال 2007 

باز هم اسکار نامرد یکی از فیلم های خوب زبان خارجی رو نادیده گرفت . همان طور که در همون سال فیلم

The Diving Bell & The Butterfly رو نامزد بهترین فیلم زبان خارجی نکرد.

سکانس نگاه های خیره و سرشار از ندامت و اندوه اوتلیا به گابیتا

فیلم فرانسوی (مکعب غواصی و پروانه ها البته بعضی ها هم بهش پیله و پروانه هم میگن که فکر کنم این اسم دوم بیشتر با

استعارات داخل فیلم جور دربیاد    The Diving Bell & The Butterfly ) برنده ی بهترین فیلم زبان خارجی گلدن گلاب در سال 2007

جالبه که حتی حداقل نامزد بهترین فیلم زبان خارجی اسکار هم نشد.

سکانسی که ژان دومنیک به یاد پدرش می افته که داره براش ریش هاشو اصلاح می کنه. به قول یکی از منتقدین سینمایی

(فرار از تنهایی که در طول تاریخ سینمای فرانسه بی نظیره)

سکانس جدا شدن پروانه از پیله اش.

سکانسی که آخر شب تلویزیون روشن باقی می مونه و ژان دومنیک هم نمیتونه به کسی بگه که تلویزیون رو خاموش بکنه.

سکانسی که ژان دومنیک اولین جمله اش رو میگه.

فیلم ژاپنی ( عزیمت ها Departures ) برنده ی اسکار بهترین فیلم زبان خارجی اسکار در سال 2009

سکانسی که مرد نقش اول داره تو کشتزار ویولن سل می زنه و دوربین هم فوق العاده عالی مثل پروانه دور سرش می گرده.

سکانسی که مرد نقش اول رو پل ایستاده و داره ماهی هایی رو که خلاف جهت آب شنا می کنن نگاه می کنه و گفت وگویی که

این بین با عابر رهگذر می کنه.

فیلم آلمانی( زندگی های دیگران The Lives of Others) برنده ی اسکار بهترین فیلم زبان خارجی در سال 2006

سکانسی که افسر پلیس آلمان پس از جاسوسی خونه ی هنرپیشه ها و دریافت اسم یک کتاب شروع به خوندن اون کتاب 

می کنه و تازه می فهمه که کجای کاره.

دونستن این نکته خالی از لطف نیست که بازیگر نقش افسر پلیس آلمان ( اولریخ یا اولریچ موهه ) یه همچین اتفاقی که تو

فیلم براش می افته تو زندگی واقعی خودش هم می افته . چند وقت بعد از فیلم هم فوت می کنه

سکانسی که افسر پلیس در رستوران زن هنرپیشه رو می بینه و پس از یه گفت و گوی فوق العاده جالب باعث میشه که زن

هنرپیشه به خونه اش برگرده و به شوهرش وفادار بمونه.

 

فیلم بازگشت یه فیلم روسی به کارگردانی آندری زیاگینتسف - نامزد بهترین فیلم زبان خارجی گلدن گلاب در سال 2004

سکانس گریه کردن پسر کوچیکه تو ماشین درست زمانی که باباش برمی گرده پس از اینکه اونو رو پل واسه ماهی گیری

تنها گذاشته بود.وقتی که بغضش منفجر میشه انگار که هیچی - غیرقابل توصیف.

تو کل فیلم از اون دست بازی هایی انجام میده که اگه یه ستاره اون نقش رو ایفا می کرد حداقلش نامزدی اسکار یا گلدن گلاب

رو داشت.

کارگردانی و موسیقی فیلم و بازی ها و فیلم برداری محشرند.

 کلا فیلم فوق العاده خوش ساختیه.