در ‌این روزهای سخت و بی‌رحم، شاید کمتر کسی آرامش روحی داشته باشد. همه به‌نوعی دست به کارهایی برای تسکین خود می‌زنند و کمتر موفق می‌شوند، خصوصا این‌که بیشتر آرامبخش‌ها، تسکین‌هایی موقتی هستند. اما عاشقان سینما، این امتیاز را دارند که عاملِ آرامش‌بخششان می‌تواند اثری ماندگار و همیشگی برای آنها داشته باشد.

این کلوب در زمانی نه چندان دور، بسیار پر رونق بود. بحث‌هایی ارزشمند و آموزنده برای همه داشت و محلی بود برای جمع شدن و دوستی با فهمیده‌ترین و دوست‌داشتنی‌ترین افرادی که می‌توان شناخت. شاید کمتر کسی از میان اعضای قدیمی، برخی از بهترین خاطراتش را مدیون این کلوب نباشد. اما اتفاقاتی که حالا دیگر مضحک و احمقانه به نظر می‌رسد، این جمع دوستانه را به‌هم ریخت و در حال حاضر بی‌حضور دوستان قدیمی (و به نوعی پایه گذار)، این کلوب به متروکه‌ای غم‌افزا – لااقل برای من - تبدیل شده است.

این روزها بیش از پیش نیازمند این هستیم که سینما را بهانه ای برای جمع‌شدن‌هایمان قرار دهیم. از جادویش بگوییم و از هم بیاموزیم. گفتگو را تمرین کنیم و با به اشتراک گذاشتن لذت‌های سینمایی‌مان، آرامش بیابیم. فقط با چشیدن لذت سینماست که می توان در میان این همه سیاهی و تباهی نفس کشید و تاب آورد. از همه‌ی دوستان قدیمی و همینطور از دوستان جدیدی که مخاطب جدی این هنر هستند، خواهش می کنم با حضور خود، روزهای خوب کلوب سینما را احیا کنند.

برخی دوستان می گویند: "دوره این جمع‌شدن‌ها گذشته است". من این‌طور فکر نمی کنم. موضوع صحبت ما یعنی "سینما" چیزی نیست که جذابیتش با افزایش سن یا اتفاقاتی مثل ازدواج و مهاجرت در زندگی، کم شود. شناخت و طبعا علاقه‌ی ما به سینما همراه با خودِ ما رشد می کند و تکامل می‌یابد. احتیاج به جمع شدن‌های اینچنینی و صحبت درباره‌ی علایق مشترک - که می تواند در نهایت به شکل‌گیری زبان مشترک و همدلی بیانجامد - در هر زمانی لازم و این‌روزها لازم‌تر از همیشه است.

خوب می‌دانم که در اتفاقات منجر به قهرها و رکود کلوب چندان کم‌تقصیر نبوده‌ام. به‌شخصه از همه‌ی دوستانی که با حرف و رفتارم، موجب رنجش و ناراحتی‌شان شده‌ام، معذرت می خواهم. و باز هم از همه‌ی دوستان خواهش می‌کنم که با حضور مجددشان در کلوب، روزهایی بسیار بهتر از آن‌روزهای طلایی رقم بزنند. می‌دانم که شدنی‌ست.