به نظر من به این چهار  نوع سینما باید  نوع پنجم هم اضافه کرد ؛ سینمای  تارکفسکی!........

سلام

من فیلم های مرتبط با مقوله دین و مذهب رو چهار دسته می دونم:

دسته اول: فیلم هایی که بر مبنای یک واقعه مذهبی ساخته می شوند، مثل "مصائب مسیح"، "ده فرمان"، "محمد رسول الله" و ... که تعدادشون کم هم نیست. به عنوان مثال تنها برای سرگذشت "ژان دارک" قدیسه ی فرانسوی، هجده فیلم ساخته شده:

1. ژاندارک، ژرژ هاتو (۱۸۹۸)
2. ژاندارک ، ژرژ ملیس(۱۹۰۰)
3. ژاندارک، آلبر کاپلانی (۱۹۰۸)
4. ژاندارک، ماریو کاسرینی (بر اساس نمایشنامه شیللر-۱۹۰۸)
5. ژان مقدس، نیومن (بر اساس نمایشنامه برنارد شاو-۱۹۲۷)
6. مصائب ژاندارک، کارل تئودور درایر (۱۹۲۸)
7. ماجرای شگفت انگیز ژاندارک، مارکو دو گاستین(۱۹۲۹)
8. ژاندارک ،ویکتور فلمینگ (۱۹۴۸)
9. ژاندارک در آتش، روبرتو روسلینی (۱۹۵۴)
10. ژان، روبر انریکو (۱۹۵۶)
11. ژان مقدس، اُتو پرمینجر(۱۹۵۷)
12. چکاوک (۱۹۵۷)
13. دادرسی ژاندارک، روبر برسون (۱۹۶۲)
14. تاریخ زندگی ژان، فرانسیس لاکاسَن (۱۹۶۲)
15. ژاندارک، نیوسون (۱۹۸۳)
16. ژانِ دوشیزه ، ژاک ریوِت (۱۹۹۴)
17. ژاندارک ،لوک بسون (۱۹۹۹)
18. ژاندارک، کریستین دوگه(۱۹۹۹)

دسته ی دوم: فیلم هایی که جهت ترویج آئین خاصی یا اثر گذاری بر نگاه عمومی جامعه ساخته می شوند. این فیلم ها بیشتر از سوی صهیونیست ها ساخته می شوند. نمونه های زیادن که دوستمون به چند تاش اشاره کرد، من یک مورد جدید رو هم اضافه می کنم: "کتاب خوان" که جایزه بهترین بازیگر زن رو هم در مراسم اسکار از آن خودش کرد. جایی می خوندم که نسخه اصلی فیلم نامه پایان بندی دیگری داشته که با فشار صهیونیست ها، چهره ی "اشمیت" تطهیر نشده و به عنوان یک فرد جانی در پایان فیلم خودکشی می کنه.

دسته ی سوم: فیلم هایی که با رمزینه های خاصی، از مفاهیم مذهبی استفاده می کنند. از این دست فیلم ها هم زیاد هست. بسیاری از فیلم های ژانر وحشت: مثل " طالع نحس" و "جن گیر" برای شروع داستان بهانه هایی از انجیل برای خود دست و پا می کنند. و یا سه گانه ی معروف "ماتریکس" که بهترین مثال برای این دسته است. در این فیلم اشارات متعددی به آیات انجیل شده بود. جالبه که حتی شماره پلاک ماشین ها اشاره به آیاتی از انجیل بود.

دسته ی چهارم: فیلم هایی که برای هجو مفاهیم و مبانی دینی ساخته می شوند. بهترین فیلم سازی که می توان برای این دسته مثال زد، "پیر پائولو پازولینی" است. در فیلم "دکامرون" به طور واضح کلیسا و سردمداران اون هجو می شن. در فیلم "انجیل به روایت متا" علیرغم اینکه پازولینی این فیلم رو به مادر مذهبی اش تقدیم کرده،  چهره عیسی در این فیلم به شکل ملموسی دیگرگونه است. نگاه پازولینی به عیسی یک نگاه تازه است و جالبه که اکثر کسایی که فیلم رو می بینن نسبت به شخصیت عیسی در فیلم حس بدی پیدا می کنند. مثلا من از چند نفری که با من فیلم رو می دیدن پرسیدم، همگی گفتند: یک انسان مغرور و ...

من گمان می کنم تعداد فیلم هایی که در جهت مخالف حرکت می کنند بیشتر هستند. کلا حرکت روشنفکران به سمت نقد مفاهیم دینی است. اگر چه مثالهایی می توان زد برای کسانی که تحت فشارهای مذهبی بزرگ شده اند و حال با هجو چنین دیدگاه هایی سعی در منکوب کردن آن دارند، اما واقعیت اینه که بدنه ی روشنفکر جامعه ی امروزی به سمت پلورالیسم حرکت می کنه و اساسا پرداختن به مسئله ی مذهب داره در حاشیه قرار می گیره و کمتر کسی بهش علاقه نشون می ده. اگر کسی هم به سراغش میره کلیت مذهب و نمودهای اجتماعی اون رو نقد می کنه. نه این مذهب و اون مکتب خاص رو.

پاینده باشید.

بابک

movafegham ta hadde ziyadi. amma in dar morede cinemayi sedgh mikone ke emruz be onvame cinemaye dini mishnasan

amma kami deghat konim ba tahlile doroste mafhume cinemaye adiyan serfan filmi ke dar kalam dini bashe cinemaye adiyan nist. in pasvand be kheili az asari ke dini nistand ham michasbe

man hari pater ro pareyi az cinemaye adiyan midunam