امروز بر حسب اتفاق گذارم افتاد به وبلاگ آقای " مسعود ده نمکی " و قطعا نمی توانید حس و حالم را در هنگام مطالعه ی مطالبش تصور کنید. ( اگر چه زیاد هم سخت نیست، می توانید یک سرچ کوچک به نام ایشان بزنید و نخستید وبلاگی که در بلاگفا به نام ایشان ثبت شده است را کلیک کنید. چون حاضر نیستم حتی با یک لینک تجربه ی درد آورم را با شما شریک شود ).

بعد از خواندن مطالب عجیب و غریب، مظلوم نمایی ها، بزرگ نمایی ها و ... قطعا یک چیز نظر شما را به خود جلب می کند: خبر فروش میلیاردی فیلم اخراجی ها 2

قطعا برای من و شما فروش بالای فیلم اخراجی ها، رویدادی است شبیه استقبال مردم از "چارچنگولی" و یا کلاه قرمزی. ( صد البته بلا نسبت کلاه قرمزی )

اما گذشته از اینها، این سوالات ذهن آدم را بد جوری آزار می دهند:

این عوام گرایی در سینمای امروز ما اتفاقی است یا هدایت شده ؟

نخبگان سینمای ما در قبال آن چه باید بکنند ؟

ما به عنوان مخاطبان سینما چه باید بکنیم ؟

سینمای ایران مدتهای مدیدی است که زیر بازوان اختاپوستی پوپولیسم فرهنگی دست و پا می زند. پوپولیست هایی که حتی یکی از مقدس ترین جلوه های هنر این مملکت ( تئاتر ) را هم زیر سلطه ی کثیف خویش گرفته اند. ( رجوع کنید به اجرای پر طرفدار "کرگدن" اثر جاودانه ی اوژن یونسکو که زیر ساتور فرهاد آئیش قیمه قیمه شد و در قالب یک کمدی سطح پایین به خورد عوام الناس داده شد)

در این وانفسای عجیب، کورسویی از چراغ آدمهایی که سرشان به تنشان می ارزد هم اگر بلند شود، یا فوت می شود، یا به تاریکخانه ی سینماهای درجه چندمی تبعید می شوند که چشم کسی به تیزر دم درشان هم نیوفتد.

در این بین می مانیم ما تشنگان مفلوکی که یا به سینمای آن طرف آب پناه می بریم، یا دخیل می بندیم به امام زاده هایی مثل استاد بهرام بیضایی تا بعد از چند سال بیایند و فیلمی درجه چندم به خوردمان بدهند. ( من نمی دانم کسی از آقای بیضایی پرسیده است که جناب استاد، تا به حال به این مطلب فکر کرده اید که چرا به این فیلم شما مجوز اکران دادند ؟؟؟ )

من که فقط به این نتیجه رسیده ام که این گوری که ما بر سرش اشک می ریزیم، مرده ای درون خود ندارد. شما چه می گویید ؟

بابک.