با صحبتهایی که با "سعید" (سوشیانت) انجام شد و اطلاعاتی که امروز اینجا دیدم...سعی میکنم تا آخر کتاب رو بخونمش.

در مورد اینکه از کتاب چی میخوام:

من بیشتر کتابهایی رو دوست دارم که قوه تخیل آدمو بالا ببره...نوشتهایی که شایداصلا واقعیت نداشته باشن یا اگر هم واقعیت داشته باشن به شکلی که در کتاب نوشته شده نباشه (مثل : مزرعه ی حیوانات "نوشته ی جرج اورول") این داستانها حقیقی هستند ولی وقتی داستان را میخونید که از دیده حیوانات نوشته شده قوه تخیلتون هم بیشتر فعال میشه...یا کتابهای "ایزاک آسیموف" ..

نوشتهای "براتیگان" انگار هیچ ربطی بهم ندارند...مثل اینکه شما روبه دریا بایستید و از کوه و جنگل تعریف کنید!!!

برای همین هم بود که گفتم نمیتونم بفهمم.....با اینکه داستانهاش کوتاه و بعضی از داستانهاش حتی 1 صفحه است ! ولی با نوشتهایی که از نویسندهایی که تا حالا داستانهاشون رو خوندم جور درنمیاد.

البته خوب مشکل اون نیست...مشکله منه و خودم باید حلش کنم.(بالاخره فیلم هم ترسناک هست...هم فلسفی و هم معمایی و هرکس در ژانر خودش فیلم میسازه)

یادم میاد یه بار "امیر حسین ندایی" که اونموقع معلم موسیقی و داستان نویسی در کلاس کنکوری که میرفتم بود راجع به یک "داستان نویس" صحبت کرد که در  یک کتابش. داستان از دیده همه شخصیتها تعریف میشده حتی "مرغ پخته ای که از درون فر اومده بیرون" و روی میز غذا خوری گذاشته شده....(نمیدونم اسم نویسنده اش چی بود) ولی هر کسی سبک داستان نویسی خودش را دارد...

"دوست دارم کتاب قسمتهایی از مغزمو فعال کنه که غیرفعاله ...و فکر کنم اون قسمت از مغز "انسانه" که باعث میشه ارتباطات منطقی در دنیا رو کشف کنه"

----------------------------------------------------------------------

کتاب "اوریکس و کریک" رو به همین خاطر انتخاب کردم.

فکر کنم با موضوعاتی که از یک کتاب انتظار دارم  همخوانی داشته باشه ...

امروز میرم "میدان انقلاب" اگه پیدا کردم که میخرم...اگه نه مزاحمتون خواهم شد.

---------------------------------------------------------------------------------------

قیافه "براتیگان" چقدر شبیه "بورنو بوزتو" کاریکاتوریست ایتالیاییه؟

نویسنده اش همینه.من گفتم براتیگن،سامان گفت براتیگان...راستش براتیگن جزو نویسنده های محبوب منه و کارهاشو (مخصوصا اتوبوس پیر و در قند هندوانه که ترجمه اش خیلی خوبه ) خیلی دوس دارم.احساس میکنم اگه سوسن هم بخونه خوشش میاد.

اما خب سلیقه ایه.براتیگان عضو جریان بیت بود.یه توضیحی درباره نسل بیت میدم برای کسایی که ممکنه ندونن.و اینجا هم میتونید درباره خود براتیگان بخونید.

نسل بیت

beatnik
بیت نیک یا نسل بیت , این اصطلاح به گروهی خاص از هنرمندان امریکا اطلاق میشود که اندکی پس از جنگ دوم جهانی اشتهار یافتند . این نسل بیت آنارشیست بودند و فرم های هنری و آداب و رسوم اجتماعی را طرد میکردند دنبال بیان بلافصل می گشتند و به روشنگریهای متبرک آنگونه که در ادیان شرق از جمله در ,, زن بودیسم ,, روی میاوردند . در ادبیات زبان محاوره را بکار می گرفتند . از سلسه جنبانان این نحله در نثر : جک کروآک و چندلر بروسارد و در نظم : کنت و رکس رات و آلن گینز برگ بودند که بیشتر در سانفرانسیسکو یا حول و حوش آن می زیستند . شاید تنها نیهیلیست راستین این جماعت ویلیام باروز باشد که فقط گاهی به عنوان نویسنده ی بیت از او یاد میشود و بیشتر اهمیتش در تاثیری است که بر کروآک و گینز برگ داشته است

الف -  رهایی روحی ، انقلاب یا رهایی جنسی یعنی آزادی همجنس بازی مرد ، تا اندازه ای آزادی زنان را شتاب می بخشد، آزادی سیاهان ، اصالت عمل Gray Panther

ب - آزادی کلام از سانسور

پ - آشکار کردن و /یا از صورت غیرقانونی به در آوردن بعضی از قوانین علیه ماری جوآنا و دیگر مخدرها .

ت - تکامل ریتم و بلوز (R & B) و راک اند رول (R & R)  به عنوان شکل هنری متعالی ، که گروه بیتلز (Beatles) ، باب دیلن (Bob Dylan) و دیگر موسیقیدان های مردمی شاهد آن بودند که بعدها در دهه ی پنجاه و شصت توسط آثار شاعران و نویسندگان نسل بیت تحت تاثیر قرار گرفت .

ث - اشاعه ی وجدان محیط زیستی که در ابتدا توسط گری اشنایدر (Gary Snyder) و مایکل مک کلور (Michael McClure) با ذکر « سیاره ی پاک » مورد تاکید قرار گرفت .

ج - مخالفت با تمدن ماشینی صنایع ارتشی که در نوشته های بورو (Burroughs) ، هانکه (Huncke) ، گینزبرگ (Ginsberg) و کروآک (Kerouac) مورد تاکید قرار گرفت .

چ - توجه به چیزی که کروآک ( پس از اشپنگلر Spengler - فیلسوف آلمانی ) آن را « مذهبی گری ثانوی » نامید که از طریق یک تمدن پیشرفته توسعه می یافت .

ح - بازگشت به بزرگداشت خصیصه ی فردی در برابر نظام دولتی ایالتی .

خ - احترام به سرزمین و مردمان بومی و آفریده ها که به وسیله ی کروآک در فریاد آرمانی اش از رمان « در راه » (On the Road) با جمله ی " زمین یک سرخپوست است " اعلام کرد .

جک کروآک :

اما هنوز ، اما هنوز ، افسوس ، افسوس بر کسانی که می اندیشند نسل بیت یعنی جنایت ، بزهکاری ، بی عفتی ، ضد اخلاق ، ... افسوس بر آن ها که بر این اساس به آن ها حمله می کنند فقط چون که تاریخ و آرزوی روح انسان ها را درک نمی کنند ... در واقع افسوس بر کسانی که فیلم های شیطانی درباره ی نسل بیت می سازند که در آن ها زن های خانه دار بیگناه توسط بیت ها مورد تجاوز قرار می گیرند ! ... افسوس بر کسانی که بر نسل بیت آب دهان می اندازند ، که باد آن را به سوی خودشان بر می گرداند

این مقاله مفید در مورد نسل بیت و  ریچارد براتیگان رو حتما بخونید مخصوصا سوسن و سامان. 

جالب اینجاست که ریچارد براتیگان در سن 20 سالگی در بیمارستان روانی ارگون بستری شد.جایی که سالها بعد میلوش فورمن 

فیلم دیوانه از قفس پرید رو بر اساس داستان یکی دیگر از نویسنده های نسل بیت ،کن کیسی ساخت تا شاید به این طریق به این دو نویسنده ادای دین کرده باشد. 

من کتاب "نیروی اهریمنی" اش رو نخوندم ...ولی اینجا باید یه واقعیتی رو بهتون بگم :مرحله ی اول "معتاد کردن به کتاب خوانی" با شکست مواجه شد  

نتونستم با "براتیگان" ارتباط برقرار کنم...اصلا جملاتشو نمیفهمم.

ولی یه جمله معروفی هست که میگه :"شکست عدم رسیدن به پیروزی نیست...بلکه به تعویق انداختن آن است"

مهم نیست این جمله رو "ناپلئون" گفته باشه یا "چارلز برانسون" ...مهم اینکه من میرم سروقت یه کتاب دیگه

اینبار با اوریکس و کریک شروع میکنم..(فکر کنم از همون داستانهایی که من دوست دارم)

پس به افتخار همه ی 63 ایها و  یکدانه از 53 ایها یه کف حسابی        

دارم یواش یواش احساس میکنم با نخوندن این کتابای مصطفی مستور کلی عقب موندم! احتمالا مجبور بشی کتابهاتو به من هم قرض بدی

راستی نیروی اهریمنی اش رو خوندی؟ کسی خوندتش؟ سامان شما چی؟

اوریکس و کریک

مارگارت اتوود

ترجمه ی سهیل سمی

نشر ققنوس

511 صفحه

یه داستان تخیلی راجع به آینده...آینده ای که خیلی از ماها با دیدن فیلمها بهش فکر میکنیم.آینده ای با نابودی بشر و باقی موندن یه منجی...

یه چیز جالبی که توی این داستان وجود داره اینه که تصور کنین که الان در حال حاضر شما دارین زندگی عادیتونو میکنین غافل از اینکه یه جای دنیا آدمهای نابغه رو جمع کردن ،جائیکه اونا ازش خارج نمیشن و از دنیای میکروب ,عقب مونده و بی فرهنگی که دارین توش زندگی میکنین بی خبرن(البته مگر در مواقع خاص اونهم با اجازه ی مقامات) ...اونا در اوج پیشرفت و تکنولوژی زندگی میکنن ،شماهم سر جای خودتون.به نظر همه چی سر جای خودشه ولی متاسفانه آخر این دونوع زندگی چیزی به جز فاجعه نیست.بعد خوندن یه لحظه با خودتون فکر میکنین همچین چیزی اصلا دور از ذهن نیست!

شخصیتها خیلی باور پذیرن اونقدری که به قول پشت جلدش تا مدتها باهامون زندگی میکنن.

مارگارت اتوود مثل یه کارگردان حرفه ای قصه ش رو روایت میکنه...شما تلفیق زمانها رو دارین یعنی داستان هی عقب جلو میشه که  گیجتون میکنه ولی این گیجی مثل لذت حل کردن یه معمای پیچیده اونقدر میره روی مختون که نمیتونین کتابو زمین بزارین.

اتوود یه اثر شاهکار داره به نام آدمکش کور راجع بهش چیزی برای گفتن ندارم چون نخوندمش.

شبح اپرای پاریس

نویسنده : سوزان کی

ترجمه : ملیحه محمدی

داستانی که بارها بارها شاهد ساخته شدن فیلمهای گوناگون و سریال بر اساس آن بوده ایم.

در مقدمه ی کتاب مبخوانیم که :

"گاستون لرو" در سال 1910 با نوشتن "شبح اپرا" یک اثر بزرگ کلاسیک در نوع رمانهای وحشت آفرین بوجود آورد.

محور داستان موجود اسرارآمیزیست که به دلیل علاقه شدیدش به موسیقی در سردایه اپرا مسکن میگریند و کارکنان اپرا را دچار وحشت میکند.

معمولا در داستانهای "شبح اپرا" و نویسندگان دیگری که از روی این داستان کتابهای دیگری نوشته اند به 6 ماه آخر زندگی "شبح" میپرداختند.

ولی این اولین بار است که کسی داستان "اریک" یا همان "شبح اپرا" را از بچگی او روایت میکند.

در قسمتی از کتاب که به جوانی "اریک" میپردازد میخوانیم که او در زمان مظفرالدین به "ایران" هم میاید و حتی کشتن "امیر کبیر" را به او واگذر میکنند. ولی قبل از اینکه او دست به اقدامی بزند متوجه میشود "امیر کبیر" توسط کسان دیگری کشته شده و از این موضوع که چرا او را به این طرز فجیع کشتند ابراز ناراحتی میکند و میگوید : "من میتوانستم او را براحتی با سم عقرب بکشم"

او بعد از این ماجرا از ایران فرار میکند و به بلژیک میرود و بقیه داستان همان 6 ماه آخر زندگی او در سردابه ی اپرای پاریس است که به دختری که صدای مسحور کننده ای دارد دل میبندد و .......

پشت جلد کتاب :

"شبحی که در این کتاب نشان داده مشود.شامل تمام برداشتهای گوناگون از این شخصیت در دو قرن اخیر است و بدیهی است که مدیون آفریننده نخستین آن "مالرو" است.شخصیت افسانه ای دارای جذابیتی مسحور کننده است که زمان نمیشناسد و من تردید ندارم که فرایند برداشته های نو از آن.در قرن های آینده نیز ادامه خواهد یافت."

سوزان کی (متولد 1953 در شهر منچستر)

-----------------------------------------------------------------------------------

با اطاعات مفیدی که از سوسن خانم گرفتم و کتابی(اتوبوس پیر)  که دیروز از "سوشیانت" گرفتم دوباره کتاب خواندن رو آرام آرام شروع میکنم و بعد میرم سروقت کتابهای معرفی شده ی اینجا و بعدش "تاتاگلیا" و بعد "بارزینی" و بعد ...چی دارم میگم من؟

بعد همه کتابهایی که اینجا معرفی شده رو میخونم....

کاش  اعتیاد  "کتاب خوندن" همه گیر شود و جوانان رو ببینیم که در گوشه و کنار خیایان به این اعتیاد دوست داشتنی گرفتار بشوند...

نمیشه کتابهارو باهم مقایسه کرد...هر کدوم دنیائین واسه خودشون...ولی  از این کتابهائی که تا الان من معرفی کردم به نظرم اول داستانهای مرد مصور رو بخون ،انتخاب این کتاب هیچ ربطی به بهتر بودنش نداره...فقط یه انتخابه

بعدش هویت _ بعد آئورا _ بعد درخت زیبای من _بعد منطقه مصیبت زده شهر .......تا کتابهای بعدی

سوشی کجائی؟ بیا کتاب معرفی کن دیگه!

اتفاقا من هم میخواستم همین سوال رو بپرسم...دوبلینیها کتابیه که مدتهاست دلم میخواد بخونمش ولی یه جورائی نمیشد ولی از اونجائیکه اینجا هم ازش تعریف شد اگه خدا بخواد امشب شروعش میکنم.بقیه کتابهارو هم حتما خواهم خوند.

ببین سامان اینکه آدم بعد خوندن کتابی احساس تنهائی کنه خیلی احساس طبیعی ایه  که البته این احساس میتونه به دو دلیل باشه:

1:موضوع داستان این احساس رو به تو داده.

2:اینکه توی این مدت تو اونقدر با کتابت اخت شدی که وقتی تموم میشه حس میکنی داری از یه دوست خیلی خوب جدا میشی.

3: 

احتمالا جواب تو همین گزینه سومه ...

میدونی دنیای کتاب این امکان رو به تو میده که یه زندگی جدید رو تجربه کنی بعضی وقتها اگر ادمی باشی که هنوز با کودک درونت زندگی میکنی فضاهای توی کتاب به راحتی آب خوردن برات باور پذیر میشه ...کتاب خیلی ذهن آدمو باز میکنه همون ک اری که فیلم هم میتونه بکنه ولی با این تفاوت که با کتاب خوندن گنجینه لغاتت هم زیاد میشه.

(البته اینا رو شما خودت بهتر میدونی ،منو چه به این حرفا )

من میگم برای شروع کار خودت رو مجبور کن که بشینی و یه کتاب بخونی... حتی اگه دیدی حالت داره از این وضع بهم میخوره بازهم ادامه بده...این یه جنگ بین خودت و خودته.    پس اگه میخوای جلوی خودت کم نیاری حتما این کارو بکن.

من یه کتابی دارم به اسم شراره های زندگانی ،داستان زندگی یه سری اسیره توی اردوگاه در زمان جنگ جهانی ...اول دبیرستان کادو گرفتمش ولی تا الان تمومش نکردم.میدونی چرا؟ این کتاب یه فصلی داره که توش اسرای مریض رو توی کوره های آدم سوزی میسوزونن،وقتی به قسمت سوزوندن رسیدم یکدفعه از توی کتاب بوی ادم سوخته زد بیرون جوری که حالم بد شد.از اون روز دیگه نتونستم این کتابو دست بگیرم چون تجربه چندشناکی بود.

یه پیشنهاد هم دارم.اگه کتابی رو که میخونی راجع بهش با کسانی که اوناهم خوندنش صحبت کنی شاید این حس کمتر بشه...چون اینبار تو توی خوندنش تنها نبودی.