سلام

اهنگ زیبای Talk to me برام خاطره انگیزه ....اون وقت که این اهنگ به بازار عرضه شد من اونو روی نوار داشتم و مرتب گوش میکردم بعد یه مدت نوار رو گم کردم یا بهتر ه بگم بلندش کردن

دیگه در گیر زندگی و کار و این حرفا شدم ولی همیشه دلم میخواست باز هم اهنگهای زیباشو از جمله همین اهنگ رو گوش بدم

تا اینکه یه شب تو فضای مجازی نت یه نفر با من همسخن شد و من وقتی دیدم اونم اهنگهای دهه 80 رو میپسنده ازش این اهنگ رو خواستم و اونم برام فرستاد

این اهنگ برام تداعی کننده روزهای بی غم و خوش نوجوانیه

چه جالب، اتفاقا چند کلیپ مربوط به کنسرتهای روسیه رو دیدم.

Missing You
http://www.youtube.com/watch?v=oa2dJlSaqJg

Lady in Red in Moscow
http://www.youtube.com/watch?v=th-OGEgkmw0

سه سال پیش در صبح چنین روزی کریس دی برگ در تهران کنفرانس مطبوعاتی داشت.هر چند که بعد از اون بعلت مشکلاتی که بوجود اومد متاسفانه دیگه نتونست برنامه کنسرتش رو در ایران پیگیری کنه اما خوشحالم که این تعداد از هموطنانمون تونستن در تور اخیرش شرکت داشته باشند.

تو کنسرتش بین او همه ادم منو بغل کرد  هیچ وقت از یادم نمیرهه

همه آهنگاش خاطره انگیزن! سال اول دانشگاه با دوستم تو خوابگاه خیلی گوش می‌كردم. مخصوصاً بعد از خستگی درس خوندن تو شب‌های امتحان انرژی دو باره می‌بخشید

شاد و برقرار باشید

ahangaye Chris De Burgh hamash baram khateras, chon aslan payeye zabane man va hata didgahe musicale man ba ahangaye Chris De Burgh shekl gereft!

ahangaye "The Last Time I Cried" & "the Simple Truth" va kolan albume 1988(flying colors) hamash khatereangiz bood!

Shayad jaleb tarin khatereye man az ahange "Shine on" ke didgahi jadid be zendegie ayande ro dar man bonyan gozasht va besyar baraye man khatere angiz bood!

"you know, that time is moving like a river, it can only be love forever! to say all the words that should be spoken!"

نظر به استقبال هواداران آریان بلیت های 6 اجرای اول کنسرت برج میلاد تهران به اتمام رسیده و 6 اجرای دیگر در روزهای 12 ، 13 و 14 آذرماه تمدید گردیده است.

 علی پهلوان ، از رویاهای دوران كودكی می گوید

شاید حدود 20 سال پیش بود که بین  Old Songهای پدرم چند آهنگ نظرم را به شدت جلب کردند. علیرغم این‌که آن زمان معنی شعرشان را نمی‌فهمیدم، خیلی روی من تأثیرگذار بودند؛ آهنگ‌هایی با نام Don''''t Pay The Ferryman و Borderline. از هر کسی هم که می‌پرسیدم اسم خواننده این  آهنگ‌ها چیست، تلفظ ‌های مختلفی ارائه می‌داد

خلاصه بالاخره ویدیوی بتاماکس گرفتیم و من اجرای زنده این خواننده را دیدم. به مادرم گفتم شعر آهنگ Borderline را برایم ترجمه کند و وقتی که معنی شعر را خواندم، خیلی بیشتر با آن ارتباط برقرار کردم. متوجه شدم که نه‌تنها در موسیقی آن، بلکه در شعرهایش هم حرف‌های زیادی برای گفتن دارد.

در دوران مدرسه فهمیدم فقط من نیستم که با این آهنگ‌ها ارتباط برقرار کرده ام. در مدرسه همیشه صحبت از این آهنگ‌ها بود. حتی یکی از دوستانم که ابروهای پرپشتی داشت و موهایش خیلی ساده روی پیشانی‌اش می‌ریخت، را صدا می‌کردند: «کریس‌ دی‌برگ»! خلاصه این‌که در تمام دوران کودکی و نوجوانی، ترانه‌های زیبای کریس همراه من بودند و از آن ها لذت می‌بردم. همیشه هم فکر می‌کردم این شخص باید مثل ترانه‌هایش دوست‌داشتنی باشد؛ شاید از لحن صحبت کردنش، شاید از خبرهای مختلفی که از کارهای عام‌المنفعه‌اش می‌خواندم، شاید از حرف‌هایی که در ترانه‌هایش از احترام به باورهای انسانی و انسانیت می‌زد. شاید از این‌که برخلاف خواننده‌های جنجالی غربی که اعتیاد بخشی از زندگی آن هاست، حتی سیگار هم نمی‌کشید. شاید این‌که برخلاف همه آن ها که فقط ظواهر زندگی افتخارشان است،‌ کاملاً درون‌گرا بود... نمی‌دانم.

آلبوم Flying Colours و بعد از آن آهنگ‌های In your Eyes و Brother John از آلبوم Power of Ten، همه و همه، با گذشت زمان حدسیات من راجع به این شخص را تأیید می‌کردند. تا این‌که خودم با «آریان» وارد بازار موسیقی شدم و بعد از چندین سال تلاش، به فکر کار مشترک افتادم. برایم تقریباً باورنکردنی بود ولی همیشه فکر می‌کردم تنها کسی که می‌تواند در ایران بسیار محبوب باشد و عملکردش هم به نحوی باشد که بتواند کارش مجوز بگیرد، کریس ‌دی‌برگ است. کریس دی‌برگ یک خارجی است و مطمئناً مثل ما زندگی نمی‌کند؛ ولی کمترین حواشی یک خواننده غربی را دارد و کارهای خوبش آنقدر زیاد هستند که اختلاف فرهنگی بین ما و آن گم می‌شود.

وقتی به «محسن رجب‌پور» (مدیربرنامه آریان) که سال‌ها به دنبال یک کار بین‌المللی در ایران بود، کریس ‌دی‌برگ را پیشنهاد دادم، به فکر فرو رفت... خود او هم کلی با این صدا خاطره داشت. مورد را با وزارت ارشاد مطرح کرد و در کمال شگفتی جواب موافق گرفت.

گذشت تا برای ضبط آلبوم به لندن رفتیم و دیدیم اش... درست همانی بود که فکر می‌کردم؛ حتی شاید بهتر، شاید ساده‌تر، شاید بی‌پیرایه‌تر. آنچه که در ترانه‌های اوست، خود خودش است. وقتی حرف از جنگ و آدم‌های جنگ‌طلب می‌شود، کاملاً ناراحتی را در چهره‌اش حس می‌کنی. یادم هست شبی که بعد از ضبط کلیپ برای خوردن شام به رستوران رفته بودیم، صاحب یونانی رستوران (که دوست قدیمی کریس بود) در حین ورود به او گفت: «اتفاقاً داشتی می‌آمدی، یکی زنگ زد و به تو سلام رساند.» پرسید: کی؟ گفت: «جورج دبلیو بوش!»

هنوز «ب» بوش را نگفته بود که کریس یک فحش آبدار نثار بوش کرد و به من که شاهد این مکالمه بودم گفت: «ببخشید. ولی برای اینجور آدم‌ها واژه بهتری سراغ ندارم!»

با «نینف» (امیرخاص، عضو گروه آریان) رفتیم کنسرتش در لندن. تا حدودی از نوع طرفدارها هم می‌شد به شخصیت خواننده پی برد. چه اجرایی... و وقتی Borderline را خواند، یاد لحظه‌هایی افتادم که در دوران جنگ ایران و عراق به این آهنگ گوش می‌دادم. تمام صحنه ها و خاطره‌ها از جلوی چشمم می‌گذشتند... ناگهان تمام جمعیت حاضر در سالن در بین آهنگ شروع به تشویق کردند. کریس به این جمله از ترانه رسیده بود: How man can see the wisdom in a war... (چگونه انسان می‌تواند جنگ را عاقلانه بداند...)

امروز کنار هم یکی از ترانه‌های زیبای کریس دی‌برگ را اجرا کردیم؛ درباره صلح. درباره این‌که به جای دشمنی، یاد بگیریم همدیگر را دوست داشته باشیم. چون با اینکه در مسیرهای مختلفی حرکت می‌کنیم، مقصد همه ما یک جاست...

And this endless road that we are on just keeps on going round

But there''''s one destination that always is here to be found

راستش آهنگ the las time i cried کریس واسم خیلی خاطره انگیزه

اولین اثری بود که از کریس شنیدم

جالبه قبل شنیدن این اثر به هیچ نوع موسیقی علاقه نداشتم،حتی ایرانی!!!

و این دریچه ای شد برای آشنایی من با بزرگان موسیقی جهان

البته اون روزا یه ناراحتی هایی هم واسه من پیش اومده بود که متن اون ترانه،خیلی شبیه اوضاع احوال خودم بود

the last time I cried,I was sitting home and it was deep in the night...