عید "چینگ مینگ" یکی از بیست و چهار"جیه چی" به شمار می آید.در کتاب های قدیمی نوشته شده است:همه گیاهان جهان در این روز رشد می کنند. بنابراین ، مردم در این روز شروع به بذرافشانی و درخت کاری می کردند. اما از طرف دیگر،مردم در عید "چینگ مینگ" هم به آرامگاه می روند تا مراسم یاد بود برای مردگان برپا کنند. آرزوی برای رویش گیاهان باابراز تاسف از فوت دوستان یا عذیذان معنی مخصوص به این روزی می دهد. در عید "جینگ مینگ"، بیشترمنطقه های چین بران می آید، باریزش قطرات باران احساس غم ا نگیزی به انسان دست می دهد.در شعر معروفی آماده است : مگر فرشته نمی داند دلم شکسته شده است،پس چرا این قطرات باران مثل اشک من یک ریز به زمین می ریزد؟ بعد از باران،منظره قشنگ فصل بهار در همه جا دیده می شود.مردم چین که ورزش را خیلی دوست دارند اغلب در این روز به تماشای طبیعت می روند. بچه ها به مسابقه طناب کشی، بادبادک بازی ، تاب بازی و لگد زدن که ورزش های دوست داشتنی می پردازند. شور و ذوق آنها زیبائئ فصل بهار و آرزو مطلوب مردم برای تمام سال را نشان می دهد. رسم عید "چینگ مینگ" یک تجسم فرهنگ انسانی چین است. مردم چین در این روز هم به جنبه های زندگی و هم به یادعزیزان از دست رفته هستند و به جنبه حیات و مرگ توجه دارند.دانش آوزان مدارس در این روز به آرامگاه قهرمانان می روند تا تسلیت غمگین خود را ابراز کنند.

ماه دوازدهم آخرین ماه سال است. فصل زمستان می آید و هوا روز به روز سردتر می شود. روز هشتم این ماه عیدی است به نام "لا با". "لا" نام مراسم دعایی در گذشته است و "با" به معنی هشت است.

بدیل اینکه در سالهای گذشته ، این مراسم دعا تقریبا در ماه دوازدهم برپا می شد. بدین جهت ، ماه دوازدهم هم "ماه لا" می نامد. در تاریخ سلسله جنوبی هن آمده است که مردم آن زمان متعقدند در آسمان هشت تا ایزد وجود دارد و مراسم یاد بود بایستی در روز هشتم بر پا شود.

در سالهای اولیه سلسله "هان شرقی"، مذهب بودا در چین گسترش یافت. می گویند ساکیامونی موسس دین بودا ، هم در این روز دین بودایی را اعلام کرد. بدین جهت،هشتم ماه دوازدهم مم به عنوان عید بودایی به حساب می آید.

ولی مهمترین رسم این روز خوردن آش برنج "لا با" است. آش برنج "لا با" که از برنج، لوبیا، آجیلهای مختلف درست می شود، هم نام برنج بودا دارد.

بدلیل وسیع بودن سرزمین چین، در منطقه مختلف روش پختن و خوردن آش برنج "لا با" هم فرق می کند. مثلا در جنوب چین، این آش با ارزن، لوبیا،آجیل، میوه درخت ژنکو، میوه درخت سوسن، تخم نیلوفر و ماش درست می شود.

علاوه بر این مواد عسل هن به عنوان ماده مغزی به این آش اضافه می شود. قبل از خوردن این آش باید چند کاسه آش روی سکوی عبادتگاه گذاشت و به اجداد اهدا کرد و مقداری ازآن آش را به دوستان خود می دهند و در آخر همه باهم آش می خورند و از داستان شیرین آن لذت می برند:

ساکیومونی، شاهزاده کشوری بود که برای جستجوی معنی واقعی زندگی، کشور خود را ترک کرد و به مسافرت رفت. روزی که از صحرای شمال هند عبور می کرد. به علت خسته ای و گرسنگی بیهوش شد. دختر گله دار او را دید، خیلی ناراحت شد.

همه میوه و برنجی را که همراه خود داشت برای ساکیامونی پخت و جانش را نجات داد. ساکیامونی از دختر خیلی سپاسگزاری کرد و از این واقه به فکر فرو رفت. پایین درخت انجیر مقدس هندی نشست و در همان جا مذهب بودا را اعلام کرد.

آن روز روز هشتم ماه دوازده بود و از آن به بعد، روز هشتم ماه 12 هر سال، مردم به یاد موسس مذهب بودا مثل دختر گله دار آش می پزند.

عید بهار چین معمولا از بیست و سومین روز ماه دوازدهم به تقویم کشاورزی چین آغاز می شود و رسم و رسوم خاصی نیز برای این ایام وجود دارد . در بعضی مناطق چین این روز " عید بهار کوچک " نامیده می شود . " وداع با الهه آشپزی " یک عادت سنتی چینی هاست که در این کشور رواج یافته و برای مردم شناخته شده است .

در روزگار قدیم ، در هر خانه یک لوح الهه آشپزی دیده می شد. گفته می شود که این الهه به دستور امپراطور یشم به جهان انسان ها وارد شد و به عنوان الهه حافظ خانه بتدریج مورد احترام مردم قرار گر فت . اصولا لوح و یا مجسمه مقدس این الهه در شمال و یا شرق آشپزخانه قرار داده می شود .

در برخی از خانه ها نیز تصویری از این الهه بر روی دیوار چسبانده می شود . بر روی بعضی از این تصاویر نقش الهه آشپزی به چشم می خورد و در بعضی از آنها خدایگان مرد و زن مشاهده می شوند . روی این نوع نقاشی تقویمی حک شده و عبارت " میزبان خانه " در آن نوشته شده است که نشانگر جایگاه این الهه است . الهه آشپزی از آخرین روز سال گذشته تا بیست و سومین روز ماه دوازدهم سال بعد در خانه می ماند تا از اعضای خانه دفاع کند .

در روز بیست و سوم ماه دوازدهم الهه آشپزی به آسمان می رود و اعمال نیک و بد اعضای خانواده را به امپراتور یشم گزارش می کند . مراسم خداحافظی با الهه آشپزی " قربانی کردن تنور " و یا " خداحافظی با تنور " نامیده می شود . امپراتور یشم طبق این گزارش ، نامه سرنوشت هر یک از اعضای این خانواده در سال نو را به الهه آشپزی می دهد . بدین سبب ، برای اعضای هر خانواده ، گزارش الهه آشپزی بسیار مهم است .

مراسم قربانی کردن تنور معمولا عصرها برگزار می شود . اعضای خانواده میزی در آشپزخانه گذاشته و بخور کرده و شمع می سوزانند و شیرینی ها را روی میز می گذارند . هدف از عبادت الهه آشپزی با شیرینی ها ، شیرین کردن مذاق این الهه است . در بعضی مناطق مردم شیرینی ها را روی لب های الهه آشپزی می مالند تا الهه سخنان نیک در پیش امپراتور یشم بر زبان براند . سپس نقاشی الهه آشپزی را از دیوار بر داشته و می سوزانند .

در اسناد تاریخی نوشته شده است که در سلسله " جو " چین در حدود سه هزار سال پیش ، مراسم قربانی کردن تنور اجرا می شد و یکی از سلسله فعالیتهای تدارکاتی عید بهار بود . امروزه مردم اعتقاد دارند که در بیست و سومین روز ماه دوازدهم باید شیرینی ها را روی لب های الهه آشپزی مالید ، در روز بیست و چهارم باید خانه تکانی کرد ، روز 25 " دو فو " ( نوعی غذای مخصوص چینی ها که از شیره سویا درست می شود ) تهیه کرد ، روز 26 گوشت خرید ، در روز 27 یک مرغ قربانی کرد ، روز 28 خمیر ورز داد ، روز 29 شراب نوشید و در آخرین روز سال " جیائو زه " صرف کرد . " جیائو زه " نوعی خوراک چین ست که با آرد و گوشت تهیه می شود ) این سنت ها البته جزو عادات قدیمی است . امروزه اکثر خانه ها مراسم قربانی کردن تنور برگزار نمی کنند . اما روز بیست و سوم ماه دوازدهم کماکان مقدمه عید بهار است .

در این روز ، در شهرها و در روستاها فروشگاه ها شیرینی می فروشند و بسیاری مردم بر اساس عادت به خانه تکانی می پردازند . در این دوران ، کالاهای فراوان و گوناگونی در فروشگاه ها دیده می شود و این نوید آن را می دهد که عید بهار بزودی فرا خواهد رسید

پنجمین روز ماه پنجم به تقویم کشاورزی چین عید قایق اژدها نام دارد. در مقایسه با عیدهای دیگر ، عید قایق اژدها اسامی گوناگون دیگری نیز دارد. این روز هم به نام های عید ماه ،عید اشعار، عید دختر و عید " زون زی" مشهور است.

مردم چین در عید قایق اژدها نوعی خوراک به نام "زون زی" می خورند." زون زی" با برگ بامبو و برنج درست می شود. بدین ترتیب که درون برگ بامبو برنج و گوشت می گذارند و می پیچند و بعد آن را می پزند. مناسبت خوردن این خوراک در این روز مشخص است.

در چین ،شاعری بنام "چو یوان" از اهالی کشور "چو" در دوره دولتهای جنگی می زیست. وی مدتی در کشور "چو" به عنوان وزیر اعظم خدمت کرد و نسبت به امپراتور بسیار وفادار بود. بعد مورد حسد و تهمت بداندیشان قرار گرفت و امپراتور بدون تحقیق و رسیدگی او را از مقام وزارت عزل کرد.

"چو یوان" سخت غمگین و افسرده شد. به کنار رودخانه "می لو" در استان "هو نان" امروزی رفت دایما شعر می سرود تا روزی از زندگی بکلی ناامید و مایوس گردید و خود را به رودخانه انداخت و غرق شد. این واقعه در پنجمین روز از ماه پنجم اتفاق افتاد.

چون مردم بسیار به او علاقه داشتند و می ترسیدند که ماهی رودخانه جسد او را بخورند،خوراک"زون زی" را که شرح دادیم درست کردند و به آب رودخانه انداختند تا ماهیان آن خوراک را بخورند و به جسد شاعر آسیب نرساندند.

امروزه معمولا موقع خوردن این خوراک ، بخصوص اگر در حضور افراد غیر چینی باشد،شعر ها و سرگذشت "چو یوان"را یاد می کنند.

پیشنیان می گفتند: پنجامین ماه بدترین ماه سال است. بنابراین، از گذشته ،رسومی در میان مردم شایع شده بود.یعنی آویزان کردن نقاشی قهرمان افسانه ای ،جمع کردن دارو های گیاهی. بچها کیسه کوچک پاره ای که درآن عطر گذاشته می شود روی لباس می آویزانند و روی دست نخ رنگارنگ می بندند. دیگران به مسابقه قایق رانی مسابقه "او شو" و غیره می پرداختند. هدف همه آنها راندن شیطان و حفظ بدن است.

در سرزمین وسیع و با شکوه چین با مساحت نه میلیون و ششصد هزار کیلومتر مربع 56 قوم زندگی می کنند که این 56 قوم در گسترش و تداوم فرهنگ و تمدن چین از نسل به نسل دیگر با یکدیگر همیاری و همفکری می کنند.

فرهنگ، تمدن، رسوم و عادات مردم چین جنبه های متفاوت شکوفایی و درختشندگی چنین است.

دولت چین توجه نسبی به اقلیات مبذول می دارد. بطوری که برای اقوامی که جمعیت بیشتری دارند و در یک جا استقرار دارند و می توانند به صورت خودمختار زندگی می کنند.

مثل ناحیه خودمختار مغولستان داخلی در شمال، ناحیه خودمختار نینگ شیا (قوم هوی) در شمال غربی، ناحیه خودمختار سین کیان (قوم اویغور) در شمال غربی، ناحیه خودمختار شی زانگ (قوم تبت) در جنوب غربی و ناحیه خودمختار گوانگ شی (قوم جوانگ) در جوب.

در این ناحیه ها فرهنگ و رسوم اقلیات خوب حفظ می شود و ادامه داده می شود.بیشتر تاجیکی ها در تاشقورقان سین کیان زندگی می کنند.

تاشقورقان که واقع در شرق فلات پامیر بوده، یکی از شهرستانهای انتهای غرب چین محسوب می شود که با کشورهای تاجکستان ، افغانستان و پاکستان هم مرز است.

همچنین یک گذرگاه مهم جاده ابریشم قدیمی به شمار می رود. تاشقورقان نزدیکترین محل چین تا افغانستان و ایران زمین است.

کلمه تاجیک در افسانه ها معنی تاج دارد. زبان تاجیکی متعلق به خانواده زبان فارسی از گروه زبان های هندی و اروپایی می باشد. تاجیکیها از شعبه شرقی قوم آریان بوده و با پارس ها هم نژاد بودند .

در قرن های قبل از میلادی،مردمی که با زبان فارسی شرقی صحبت می کردند در ناحیه خودمختار سین کیان زندگی می کردند.

در دوران قدیم ، قوم تبتی ها تقویم مخصوص نداشتند.عید سال نو آنها همزمان با شکوفه دادن درختها است. در سال1027 میلادی تقویم تبتی به وجود آمد.

از آن به بعد،این تقویم مورد استفاده قرار گرفت. روز اول سال نو طبق تقویم تبتی ها در مقایسه با عید بهار چین، گاهی جلوتر ، گاهی عقبتر است.

این تقویم طبق تقویم عناصر پنجگانه و "ایین " و "یانگ" (ماه وخورشید) و حیوانات دوازده گانه تنظیم شد. یک سال به چهال فصل و دوازده ماه تقسیم می شود.

شش ماه 29 روز و شش ماه 30 روز است. هر سه سال یک ماه کبیسه

دارد .همچنین با این تقویم می توان خسوف و کسوف را پیشبینی کرد.

در شی شوانگ بان نا(استان یونان) واقع در جنوب غربی چین بسیاری از مردم قوم دایی زندگی می کنند.

در ماه ششم یا هفتم سال بر اساس تقویم قوم دایی ، تقریبا دهه دوم ماه آوریل سال میلادی، مهمترین و با شکوهترین عید دایی یعنی همان عید سال نو آغاز می شود.

به دلیل اینکه در این عید مراسم پاشیدن آب هم وجود دارد، این عید را عید پاشیدن آب هم نام گذاری کرده اند.

معمولا سه روز سال نو را جشن می گیرند.اولین روز خانه را تمیز می کنند. وسایل لازم برای برپای جشن را آماده می کنند و همه اعضای خانواده شام می خورند.

به نظرات دایی ها دومین روز عید نه متعلق به سال گذشته است نه متعلق به سال جدید. سومین روز "ما پا یا وان ما" نام دارد.

می گویند آن روز روزی است که روح "پا یان وان " (نام ایزدی است) سال جدید را به جهان انسان می آورد.در باره منشاء این عید یک اسطوره ای وجود دارد.