امروزه باید گفت ، بیچاره فرهنگی كه ادبیات را منزوی و یا بایكوت كند . برای اینكه بتوان قضاوتی در باره ادبیات زمان حضرت آدم و حوا كرد ، باید قدری خیالپردازی نمود . اگر اسطورهها حاوی عناصر مذهبی ، فلسفی و ادبی باشند ، خرافات شامل عقاید مذهبی و ادبیات ابتدایی بودند .

چینی ها بدو دلیل میتوانند ادعا كنند كه دارای كهن ترین ادبیات بشری هستند . اول اینكه خط و الفبای آنها تصویری است و هر عكس و نشانه ای را میتوان خط نامید . دوم اینكه فعالیتهای فرهنگی آنها و انسان قدیم مانند ، فالگیری ، غیبگویی ، پیشگویی ، جن زدایی و غیره را كه امروزه خرافات می نامند ، دارای عناصر قوی ادبی بودند .

ادبیات چین امروزه نشانه هویت فرهنگی جمعیت یك سوم بشریت كره زمین می باشد . آغاز خط چین حتا امروزه هم در تاریكی هزارههای قبل از میلاد قرار دارد . ادبیات چین همچون ادبیات ایران همیشه نقش و وظیفه ادبی ، آموزشی و تربیتی را نیز مد نظر داشته .

ادبیات چین حداقل سه هزار سال سابقه دارد ، قدمتی كه در سایر فرهنگهای باستان نمی توان یافت . در روی ظروف سفالی علائم و نشانه های زبانی وتصویری پنج هزارساله مانند ، كوه ، رودخانه ، تور ماهیگیری و یا جای پای انسان و غیره كشف شده . الفبای كنونی چین حدود 9500 حرف و نشانه و تصویر دارد . به نظر شرقشناسان ، چینی ها  دو هزار سال قبل از میلاد دارای خط و هنر صحافی كتاب بودند .

از قرنهای قبل از میلاد حدود 3776 كتاب بجا مانده كه در كتابخانه ها و موزهها نگهداری میشوند . به ادعای محققین ، چینی ها 1200سال قبل از میلاد ، دارای ادبیات فولكلوریك رئالیستی بودند . به ادعای روشنفكران ملی گرا، مامورین و بازرسان و جاسوسان درباری ، اشعار و ترانه های عامیانه را جمع میكردند تا با درد و رنج مردم آشنا شوند.

چینی ها 11 قرن قبل از میلاد از استخوان و یا اسكلت لاك پشت برای نوشتن استفاده میكردند . قدیمترین كتاب شعر چینی ، گلچینی است كه از قرن دهم پیش از میلاد بجا مانده .ادبیات ابتدایی چین شامل ، آواز و سرودهای مذهبی ، قصه های اسطوره ای ، وردهای دفع جن زده گی ، احضار ارواح مردگان ، حل معماهای سرگرم كننده ، فالگیری ، غیبگویی ، وقایع نگاری و غیره بود .

شعر ، مهمترین ژانر ادبیات چین باستان بود ، كه در آن تجربیات طبیعی ، خاطرات تاریخی ، آداب و رسوم اسطوره ای منعكس میشد و یا مورد بحث قرار میگرفت . ادبیات چین همیشه اجتمایی و سیاسی بوده . مطالعه ادبیات ،بخشی از آموزش و تربیت مردم بود . ادبیات همیشه نشان بیان احساسات و درد و رنج زیردستان در برابر حاكمان گردیده.

روشنفكران اصلاحگرا و انقلابیون ملی گرا و سوسیالیست  در اوایل قرن بیستم سعی كردند به علت تحقیر اروپائیان و ژاپونیها به نقد و ارزیابی ادبیات قدیم و باستانی چین بپردازند. سالها در غرب ادبیات سرگرم كننده چینی مانند رمان و نوول ترجمه میشد و یا مورد توجه قرار میگرفت ، ولی به شعر و سایر ژانرهای ادبی اهمیتی داده نمیشد .

كنفوسیوس ، یكی از چهرههای مذهبی ، فرهنگی و فلسفی چین ، نامی مستعار است كه یونانیها در غرب معرفی كردند . او متفكری بود كه بین سالهای479تا 551زندگی نمود . كتاب گلچین شعری شامل سه هزار بیت  به او نسبت میدهند . قرنها است كه از اشعار این كتاب به عنوان جملات قصار و نقل قول استفاده میشود . از زمان كنفوسیوس ، شاعران و ادیبان و فیلسوفان به محافل درباری و حاكمان راه یافتند و نقش مهم و زنده ای در اشاعه فرهنگ در جامعه بعهده گرفتند . در بعضی از این اشعار ،انتقاد از رهبران عقب  افتاده و ارتجاعی یا موضوعات عشقی مطرح میشد . در چین باستان قشر روحانی گونه ای وجود داشت كه شامل ، دعانویسها ، غیبگویان ، فالگیران ، پیشگویان ، معركه گیران و غیره بودند .