این چند ساله شیمیدانان بزرگی دار فانی رو وداع گفتن :

ماری کوری ، لاوازیه ، مندلیف و ....

منم حال و روز خوشی ندارم

فقط میتوانم بگویم که متاسفم که در ایران همه چیز بر عکس شده

متن قرائت شده در جلسه تشکیل شده در دانشکده علوم دانشگاه شهید بهشتی

به نام دادار دادگستر

در بهار شاداب طبیعت دست اجل به ناگاه جوانی متین و خنده رو را از میان برداشت و ما را در غم سوگ او داغدار کرد. بر خود لازم می دانیم این ضایعه تلخ را به خانواده آن مرحوم، دانشجویان عزیز و اساتید محترم تسلیت عرض نماییم.

گرد هم آمدیم تا به بهانه درگذشت شهروز عزیز با هم اندیشی خود مسیر پیش رویمان را اصلاح کنیم و خط بطلانی بر خطاهای گذشته خود بکشیم و در این راه شاید لازم باشد بیشتر و دقیقتر به خود، اطرافیان، دانشجویان و اساتیدمان فکر کنیم و شاید لازم باشد در رفتارمان و نگرشمان تغییر اساسی ایجاد کنیم. وقت آن فرا رسیده است که قالب های منسوخ ارباب- رعیتی، استاد- دانشجویی، رئیس و مرئوس بودن را در محیط دانشگاهی در هم شکنیم و انسانیت و کرامت انسانی را سر لوحه اعمال خویش قرار دهیم.

خانمها و آقایان، پس از این اتفاق ناگوار زمزمه های نامیمون و تهمت های ناجوانمردانه ای شنیده می شد که سعی می کردند این حادثه را به عدم تعادل روانی شهروز نسبت دهند در حالی که به گواه همه کسانی که او را می شناختند شهروز نمونه کامل یک انسان با اخلاق ، خنده رو و شوخ طبع بود. آری استاد عزیزم، برعکس نظر شما ما معتقدیم این مساله پیچیدگی چندانی نداشت. گفته ها و آخرین ناله های شهروز نازک دل ما در واپسین لحظات حیاتش همه چیز را ثابت می کند. بیایید چشمانمان را باز کنیم، واقعیتها را بپدیریم و انکارشان نکنیم، دیگر زمان رفتارهای سرد و خشک و کتابی استاد با دانشجو سپری شده است. باید چاره ای اندیشید، مرگ شهروز زنگ خطری بود برای تمام شما اساتید و البته ما دانشجویان. شهروز کشاورز رفت، شهروزهای دیگر را دریابیم.

 اساتید محترم! من شهروز کشاورز متولد ایران، بزرگ شده این سرزمین، هموطن شما، مقید به دین اسلام، پس از سالها خون دل خوردن خود و پدر مادر پیرم با هزاران امید و آرزو در این دانشگاه پذیرفته شدم. تا به این جای زندگیم مثل دیگر هم سن و سالانم نبوده ام، مانند آنان از زندگی لذت نبرده ام، تصمیمم بر این است اگرخدا بخواهد بعد از اتمام درسهایم از زندگیم لذت ببرم.

استادخوبم ! باور بفرمایین من از جنس پوست و استخوان شما هستم، در رگهای من هم همان خونی جاری است که در رگهای شما و فرزندان شما! من هم بنا بر حکمت آفرینش خداوند انسانی هستم با ظرفیت محدود. مثل شما آرزوها دارم. دوست دارم برای خودم زندگی داشته باشم. می خواهم بدانید من هم مانند بچه های شما، برادران و خواهران شما هستم. تمام مشکلاتی که برای شما و آنها ممکن است وجود داشته باشد برای من هم ممکن است وجود داشته باشد. مشکلات مالی مرا هم اذیت می کنند، تحصیل و پروژه ام اگر چه مهمترین دغدغه من هست ولی تنها دغدغه من نیست. من استرس آینده مبهم خود را دارم، همانند شما نیاز به تفریح، نیاز به زندگی، نیاز به احترام و آرامش دارم. از تحقیر شدن بیزارم، و از لحظه ای که ابزار دست کسی باشم متنفرم. من از شما می خواهم خارج از پروژه و ارتقا و مقاله اندکی هم نگران من باشید. من مهربان بودن را دوست دارم. محبت کردن را دوست دارم و انسانیت را. می خواهم 4 سال با شما به معنای واقعی کلمه زندگی کنم. می خواهم نگاهتان به من همان نگاه مهربانی باشد که فرزندانتان از آن لذت می برند. به خدا قسم این خواسته زیاد و نامعفولی نیست.

والسلام