دست همتون درد نکنه.تشکیل NGO واقعا فکر خوبیه.مرسی

مایی که تو شهرستانیم چه کمکی می تونیم بکنیم؟

با نسترن موافقم...اسمها مناسب بودن....نمیدونم از کجای این اسامی تونستن ایراد پیدا کنن..

دلیل مخالفتشون رو با این اسامی نگفتن؟به نظر من اسم هایی که داده بودیم به کاری که میخوایم بکنیم ربط داشت من نمیدونم معیار اسم از نظرشون چیه واقعا!!!

محیا دستتون درد نکنه که تا اونجا رفتید و اسم هم پیشنهاد دادید

فکر کنم پاسبان باستان تایید بشه آخه یک جورایی شبیه خشت خام هست!!(نمیدونم چرا این رو خوندم یاد اون اسم افتادم)

امروز رفتیم سازمان ملی، چون تلفنی به جایی نمی رسیدیم، دو تا اسم واسه ان جی او داده بودیم: میراث ماندگار، روزی روزگاری ایران...

و امروز گفتند این اسامی رد شده!

خب من و هادی كه اونجا بودیم 4 تا اسم دیگه پیشنهاد دادیم: پاسبان باستان، سلام ایران، اقلیم پارس، هویت ماندگار...

راستش حدس می زنیم اینها هم تایید نشن... اینه كه اومدیم خواهش كنیم دوستان اسم پیشنهاد بدن، هر چه سریع تر... با توجه به اسمایی كه رد شده فكر كنم مشخصه اسمای پیشنهادی باید چه جوری باشه دیگه... همین و ممنون

با اجازه از بقیه دوستانی که تو تشکیل ngo هستن

هفته پیش فرم های اولیه رو پر کردیم و فعلا منتظر جواب استعلام و اینکه اسم ngo تایید بشه هستیم.قرار هست که امروز جواب بدن البته اگر جواب بدن!

دارالفنون خمیده‌تر می‌شود

تقاضای بازسازی مدرسه 120 ساله ایرانی در ترکیه از سوی مسوولان آموزش و پرورش در حالی مطرح می شود كه بسیاری از مدرسه‌های تاریخی ایران همچون دارالفنون كه نماد زنده فرهنگ این كشور هستند، در حال نابودی و تخریب تدریجی است.

این تقاضا را وزیر آموزش و پرورش کشورمان در دیدار با وزیر آموزش و پرورش ترکیه مطرح می‌كند. تقاضای مدبرانه‌ای است و كاملا منطقی و فرهنگی. بازسازی نمادی از فرهنگ ایران در كشور دوست و همسایه تركیه. كشوری كه در چند ساله گذشته در میان بسیاری از كشورهای دنیا بالاترین رتبه را در جلب گردشگری دارد. البته در این صورت می‌توان امید داشت كه این نماد فرهنگی كوچك در میان خیل كثیری از آثار ارزشمند فرهنگی و منحصر به فرد ایران از این طریق به رخ جهانیان كشیده شود، شاید. این خواسته كاملا به‌جا است اما برای دوستداران و علاقمندان دردمند میراث فرهنگی در ایران جای بسی تعجب دارد و حتی فراتر از آن حیرت و حسرت، زیرا سال های سال است كه مدرسه دارالفنون در كشور ما رو به ویرانی است و كسی تقاضایی برای ساماندهی آن نمی كند. آن هم بنایی كه پا گرفتن آن یكی از مهمترین اتفاقات معاصر فرهنگی در كشور ما به شمار می‌رود. بنایی كه اكنون خموده و غمگین روز به روز به نابودی تدریجی نزدیك می شود. حیاط آن كه زمانی پر از گیاه و نور و روشنی و شعور انسانی بود اكنون در باغچه اش تنها تلی از زباله باقی مانده و گیاهان رنگ به رخ نداشته و چند درخت كه به فرسودگی سر خم كرده مقابل بادهای بی مهری از از هر سو وزیده. این است سرنوشت دارالفنون 140 ساله ما. مدرسه‌ای كه میرزا تقی‌خان امیركبیر در سال 1269 آن را بنیان گذاشت و در سال 1378 به شماره 1748 در فهرست آثار ملی كشور شد. به این ترتیب ،بنایی كه با رنج امیر كبیر در دوران قاجار جان گرفت اكنون نشسته به ویرانی و تنها كودكان سرایدار در حیاط مربعی شكلش می‌دوند برای بازی های كودكانه. دیوارها ترك برداشته. شیشه پنجره‌ها شكسته. درد در استخوان پیكر پیر بنا ریشه دوانده. این سرنوشت دارالفنون باارزش ماست. نه كسی دیگر آن را می‌شناسد نه حتی در یاد دارد. نه تنها گردشگران خارجی بلكه سال هاست كه اهالی خیابان ناصر خسرو با نام آن بیگانه شده اند. چه بسیار بزرگانی كه در این مدرسه بالیدند و شكوفایی امروز مدیون آن هاست. اما ... جای بسی تعجب است، مسوولانی كه بازسازی مدرسه 120 ساله‌ای در تركیه اینقدر برایشان مهم است كه به خاطر آن از مسوول دوست و همسایه تقاضا می‌كنند چرا در كشور خودمان از مسوول و یا سازمانی نمی‌خواهند تا این بنای تاریخی را از مرگ تدریجی نجات دهد. گاهی از مقامات ارشد هم كه دستور می رسد، بی علت در چرخه اداری آنقدر می چرخد و می چرخد تا به نمناك ترین قسمت زیرزمینی راهی شود كه رویش مهر بزنند: بایگانی شد. این بایگانی‌ها در مورد مدرسه‌های تاریخی در كشور ما كم نیست . پس حق این است كه وقتی نشست صمیمانه وزیر آموزش و پرورش کشورمان با وزیر آموزش و پرورش ترکیه منجر به مطرح كردن تقاضایی در این خصوص می شود، دوستداران میراث فرهنگی چون میخی بر صندلی خود كوبیده شوند. زیرا سال هاست علاقمندان به آثار ملی و اهالی رسانه در ایران بازسازی مدارس تاریخی را به زبان های مختلف، ادبیات‌مختلف ، شیوه‌های نگارشی و شفاهی مختلف فریاد می‌زنند. فریادهایی كه تنها در گوش جان دیوارهای رو به نابودی دارالفنون می‌پیچد و دیگر هیچ . مدرسه‌های تاریخی دارالفنون، البرز، صدر و حكیم هاشمی بسیاری از مراكز فرهنگی دیرینه كه گاهی قدمتشان به 400 _500 سال پیش بر می‌گردد همه رو به زوالند و تقاضا برای بازسازی از سوی مسوولان آموزش و پرورش هیچ. با این احوال واقعا چگونه می‌شود كه در نشستی صمیمانه تقاضای ساماندهی مدرسه‌ای را در تركیه كرد؟ تنها نگاهی كافی است تا پی برد چگونه در بازار تهران مدرسه تاریخی صدر را دارند به پاساژ چند طبقه تبدیل می كنند. تنها كافی است نیم نگاهی به البرز بی رمق انداخت و بعد این تقاضا را تكرار كرد.كافی است تیتر خبرهای مربوط به مدرسه گلشن در خراسان را رو خوانی كرد. مدرسه ای دیرینه در استانی مقدس كه تخریب می شود و كسی حتی پاسخگو هم نیست.مدرسه و مسجد سپهسالار به علت بی توجهی پیمانكار بی تجربه فرو می ریزد و هیچ مسوولی از مقصر این پرونده شكایت نمی كند. مدرسه 400 ساله حكیم هاشمی متعلق به دوران صفویه در قلب تهران جان می كند و كسی حتی برای داد بیداد رسانه ها تره هم خورد نمی كند. چرا كسی به فكر مدرسه های تاریخی سراسر ایران نیست؟ چرا كسی نمی خواهد خاطره دارالفنون زنده بماند؟ چرا مگر ایران از كشور دوست و همسایه تركیه چیزی كم دارد؟ « تقاضا می شود، مدرسه 140 ساله دارالفنون و سایر مدرسه های تاریخی ایران بازسازی شود. » این را بار دیگر دوستداران میراث فرهنگی اعلام می‌كنند.

منبع: خبرگزاری میراث فرهنگی

امروز توی جلسه قرار شد بریم دنبال مجوز ان جی او... فقط خواستم بپرسم احیانن اینجا كس دیگه ای به جز دوستانی كه توی جلسه حضور داشتند یا اونهایی كه توی نت میتینگ بودن و من شماره هاشونو دارم، كسی می خواد به عنوان هیئت موسس همراهمون بیاد؟!