دو شعر برای کارگران زحمتکش به یاد بود اول ماه مه                            مزدا

از کارگر به ا نقلا ب یا با زا ر ؟
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
کارگر را دنبال کنی،
می رسی به انقلاب.
ا ما می گویندت : بگذ ر از آن؛
که اینک ؛
علایم هشدا رت می دهند:
توقف مطلقا ممنوع !
و با ز هشدارت می دهند :
مبادا گردش به چپ!
ـــ که راهش طولا نی ست و مقصد شلوغ ــ
پس ا ز خیرش بگذر و
با یک گردش کوچک به را ست ؛
راه بازار پیش گیر .
و مطمئن باش ؛
آ خر این خط ، در بازا ر
آسوده و بی دغدغه " پیاده" ات می کنند.
و تو چه را حت ،
غرق می شوی
در آ ن فضای پر ا ز همهمه های مبهم معا مله !

* * *

دستا نی که می بوسم شا ن
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پدر؛ دستانت را می بوسم
که می دانم گرچه جیب هایت خالی از ریالی ست
اما دستانت از انبوه پینه ها ، غنی ست
دستا نی که گنجینه رنج ا ست و با ز
زندگا نی را می سا زد
دستا ن یک کارگررنج دیده
مادر ؛ دستا نت را می بوسم
نه چون فقط ، مرا پرورده ا ست
که دستا نی ست
که می سازد ، به هر گوشه ؛ هستی جماعت را
دستا نی که مترداف کارند و
وجودی که خود ، آ شکا ری آفرید ن ست
دستا ن ستم دیده زنی کارگر
برادرم دستانت را می فشارم و
بازوانت را می بوسم
که فوران خونی تازه ا ست
در رگا ن هر ساختن و آفریدن
گاه تپش ماهیچه ها و جنبش بازوا ن
در کا ر
خواهرم دستانت را می بوسم و نیز
دستا ن ترا ای همسرم
که د یری ست
ا ز ا زل تا به هنوز تاریخ
تجسم ا ستوا ری هر تکیه گاه اید و
عینیت آرامش هر پناهگاه
با کمترین سهم برای خویش .
با این همه ؛
سهم این دستا ن ا ز زندگی چیست ؟
- هیچ -
رفیقم
دستانت را به رفاقت می بوسم
چون دستا ن آفرینش و ساختن ا ست و
درفش های افراشته همت
دستا ن یک کارگر مبا رز
دستانی ا ز جنس بلور های پولا د و طغیا ن
دستا نی که سهم ا ش ا ز هستی
فتح آ ینده ا ست.