متن زیر در اصل برای کلوب سرخ جامگان تنظیم شده ؛ ولی به نظرم آمد که بد نیست  شما هم بخوانید .

نبرد ما سرخ جامگان برای برابری و برادری ست ؛ نه خاک

با درود

گله ای کوچک دارم از برخی  دوستان خوبم در کلوب سرخ جامگان ،  که گویا فکر می کنند،  جنگ و نبرد اسطوره بزرگ همه سرخ جامگان و سرخ اندیشان ، بابک  ؛  نبرد با اعراب بود .  نبرد بابک و سرخ جامگان، نبردی برای آزادی و برابری و برادری بود ؛ نه جنگی برای دست یازیدن به خاک و سرزمین . نبردی با ستمگران بود  ، نه با مثلا فاتحان عرب . نبردی برای  بر پایی شرایط نیک پنداری و نیک کرداری  بود ؛ نه  برای دینی خاص علیه دینی خاص ( اسلام ) .

دوستان عزیزم ؛ اگر بابک برای خاک و سرزمین می جنگید ؛ پس چرا هرگز ؛ سرزمینی را تصرف نکرد ؟ و آنچه او تسخیر می کرد ؛ دلهای آزادگان و رنجدیدگان بود.

اگر نبرد بابک و سرخ جامگان ؛ نبرد عجم و عرب ( یا بقول شما : پارسی و تازی ) بود ؛ پس آن همه ایرانی در لشکر خلیفه عباسی چه می کردند   و نیز سرداری چون افشین چگونه آنقدر ابله بود که نفهمد که اگر در کنار بابک قرار گیرد به سود ایران و نیزدو چندان   برای  او  سود دارد ؟  آیا جز این است او بنا به جایگاه طبقاتی اش باید بر ضد بابک و سپاه محرومین و ستمدیدگان  گام بر می داشت .

به راستی چرا سرخ جامگان و بابک هرگز درفش زرتشتیگری   بر نیافراشتند و بابک هرگز چون مازیار  پرچم ساسانیان و پادشاهی  گری را بر نیافراشت .  براستی هیچ اندیشید که چرا مازیار با آن همه حشم و خدمی که برای خود ساخت هرگز نتوانست دلی  از مردمان را با خود همراه کند و حتا آن ثروتمندانی هم که  با او همراه بودند  در اولین فرصت به جبهه مقابل پیوستند .

 به راستی  فکر کردید که  چرا در تاریخ هیچ گزارشی از این نیست که سرخ جامگان مسجدی را سوخته باشند و مسلمانی را برای دینش کشته باشند ؟ ( کاری که مازیار کم نکرد. )

آیا جز این است که نبرد بابک و سرخ جامگان برای سوسیالیزم ( البته با بینش آن زمانه ) بود نه برای ایران بزرگ .

ما سرخ جامگان در طول تاریخ ؛ بارها جنگیده ایم و خون مان از هر نژاد و تیره در هم آمیخته و هرگز آیین برادری ام را از یاد نبرده ایم . خون ما از گیل و مازانی و لر و عرب و ترک و ارمنی و بلوچ و  ژرمن و روس و ........ بارها  بر خاک،  در هم آمیخته است .

ایراندخت جان ؛ از یاد نبریم کشتار بزرک مزدکیان بدست جلادان آریایی  را .

بهمن عزیز ؛  نیک اندیشی و نیک منشی و نیک گفتاری که آیین ماست را هر قلبی با هر رنگی می تواند پایبند باشد و این  بینش مرز نمی شناسد و اسپارتاکوس این آیین را به زبان رومی می گفت و مزدک و بابک به زبانی از زبانهای ایرانی  و قرامطه به زبان عربی . جامه های سرخ گشته از خون برای آزادی و برابری ؛ مرز نمی شناسند و برادری جهانی خود را فراموش نمی کنند.

 برزگمهر  گرامی ؛  از یاد نبر که : به ر زه  فری ، به رزه بژی ؛ نه چه ند بژی که چون بژی .

اگر سرخ جامه و سرخ اندیشیم  که باید از مرز های تنگ نژادی بگذریم  و درفش برادری جهانی را برافرازیم . نبرد سرخ جامگان جز برای  برابری و آزادی نیست ؛ گرچه در سرزمین های گوناگون و به زبان و فرهنگهایی رنگارنگ . از یاد نبریم که زبان ها و نژادها و فرهنگهای  رنگارنگ ؛ هرگز نمی تواند یگانگی رنگ سرخ خون  انسانها را از بین ببرد و این است که سرخ جامگی مرز ندارد .  آری میهن راستین سرخ جامگان ؛ برابری و آزادی انسانهاست  با هر نژاد و زبانی که باشند . سرخ جامه میهنی به گستره جهان دارد ؛ پس در مرز های محدود سرزمینی ؛ در بندش کنیم .

                                                                    با سپاس

                                                                 ونس رموس

                                                                     مزدا