خب من هم با آقای هیچ کی موافقم   البته دوست دارم کمی تغییرش بدم.

مهمترین چیز به نظر من مردن چگوارا در راه هدفش نیست بلکه گام برداشتن در راه هدفشه  مرگ چگوارا چیزی بود که به خاطر اشتباه چند نفر از جمله خودش به این زودی رخ داد اون می توننست بیشتر زنده بمونه و قدم های بیشتری در راه هدفش برداره

و یه نکته ی دیگه چگوارا هیچ وقت خودش رو برده ی ذهنی و جسمی هیچ ایدئولوژی و انسان خاصی نکرد یعنی گذوشت تا مغزش به تنهایی مسائل رو تجزیه و تحلیل کنه و اونی رو که فکر می کنه درسته انتخاب کنه بدون اینکه جوگیر کسی بشه حتی این مسئله در مورد کومنیست و شوروی هم که مورد قبول چه بود صدق می کنه می بینید که در اواخر سال های زندگیش توی کوبا تفکراتش در مورد کمونیست عوض می شه و جالب اینکه هر کاری رو  فقط و فقط واسه ی دل خودش انجام میده مثلا با هزار دوز و کلک خودشو از سربازی معاف می کنه اما در عمل تا اخر عمرش یه چریک و سرباز باقی می مونه  فقط نمی خواسته سرباز دولت  باشه می خواسته سرباز دل خودش باشه

آفرین ....جالب بود....یک نکته که یادم اومد اینه که اول انسان باید خودش رو قبول داشته باشه.تا بعد دیگران قبولش کنند...متاسفانه خیلیها این مسئله رو جدی نمگیرند

be sakhti kase digeh e nemitone mesle arnesto beshe