تحلیلی بر فاجعه بروجرد!!

رقیب آزارها فرمود و جای دوستی نگذاشت

مگر آه سحر خیزان سوی گردون نخواهد شد؟

در بامداد روز یکشنبه ۲۰ آبان ماه ۱۳۸۶بار دیگر مدعیان پیروی از امام زمان (عج)برگی سیاه را در تاریخ به نام خود رقم زدند. تا همگان بدانند که چگونه یک شیعه واقعی از یک شیعه نما تمییز داده میشود.حسینه دراویش گنابادی در شهر بروجرد در بامداد یکشنبه اول توسط بسیجیان مدعی پیروی از ولایت به آتش کشیده شد و سپس بوسیله لودرها و بولدوزرهای شهرداری بروجرد با خاک یکسان شد.مانند همین قضیه در ۲۴ بهمن ۱۳۸۴در شهر قم برای حسینه شریعت اتفاق افتاد.بلافاصله سانسور شدید خبری بر اوضاع مسلط گشت و خبر گزاریها که معمولا در خدمت ارباب قدرت هستند قضیه را وارونه جلوه دادند تا مقصر اصلی کسانی معرفی شوند که مظلومانه چند ماه انواع فشارها و ناسزاها و هوچیگری ها را تحمل کردند و دم بر نیاوردند تا مبادا بهانه بدست رقیب مسلح و مجهز به مکر عمر عاص بدهند.

اصل ماجرا از زبان بسیجیها و خبرگزاریهای وابسته به دولت

برخی خبرگزاریها از جمله خبرگزاری فارس اعلام کرد: ((حمله تعدادی از دراویش گنابادی به مسجد النبی بروجرد و پرتاب سنگ به این مسجد را دلیل شروع درگیری بوده است))همینطور توحیدی استاندار استان لرستان در شرح این واقعه گفت: ((در پی حمله دراویش گنابادی به مسجد النبی، عده ای از مردم در مسجد تجمع کرده و خواستار برخورد با دراویش شده اند))

واقعیت ماجرا و افشای قضایا پشت پرده

سعی ما بر این است تا با بررسی این اخبار بتوانیم به یک تحلیل جامع و عاقلانه از انگیزه های تخریب حسینه دراویش بروجرد برسیم.

در اینجا دو سوال مطرح میشود که:

۱- ایا واقعا علت تخریب حسینیه بروجرد حمله به مسجد النبی توسط دراویش بوده است؟؟

۲- آیااصلا دراویش امکانات  و شرایط حمله به یک مسجد را  در آن جو سنگین داشته اند؟؟

پاسخ سوال اول

اگر ما باور کنیم که به علت حمله چند تا درویش با سنگ به یک مسجد یک دفعه خون مردم بجوش آمده و در عرض چند ساعت بریزند و  حسینیه را آتش بزنند و بعد به طور تصادفی بلدوزرهای شهرداری هم بیایند و یک حسینیه را با خاک یکسان کنند خیلی ساده لوح هستیم.پس این قضیه از قبل برنامه ریزی شده بوده است چرا میگوییم برنامه ریزی شده بوده؟چون شواهد اینطور نشان میدهد که عده ای از مقدس نماها در شهر بروجرد که از سوی اداره اطلاعات و بسیج حمایت می شدند با دراویش و حسینه انها مشکل داشتند.از حدود یکسال پیش این گروه اقدامات خزنده خود را علیه دراویش بروجرد آغاز کردند :پخش اعلامیه در مراسم نماز جمعه و تظاهراتهای دولتی ٬ایجاد مزاحمت برای دراویش٬ جلوگیری از ورود دراویش به درون حسینیه خود٬ فحاشی و اوباش گری و تهدید و ارعاب از جمله اقداماتی است که این افراد برای کشاندن موضوع به درگیری و نزاع انجام دادند.و از طرفی چون این افراد ابزارهای قانونی برای مبارزه با دراویش نداشتند با این اقدامات سعی داشتند دراویش را وارد نزاع کنند و از این طریق آنها را اوباش و مزاحم جلوه داده و  پای نیروهای امنیتی دولتی را به قضیه باز کرده تا بتوانند با دستاویزهای قانونی حسینیه را تعطیل کنند.اما دستوری که به دراویش از طرف دکتر تابنده قطب سلسله دراویش گنابادی داده شده بود پرهیز از هر گونه درگیری و دادن بهانه به دست معاندین بود و ایشان در سخنرانی خود گفته بود: ((مرام ما هنوز هم دادن گل در برابر سنگ است))لذا با توجه به این دستور دراویش٬ هشیار بودند که مبادا به اوباش مقدس نما درگیر شوند و اتفاقا در این قضایا کاسه صبر معاندین را هم لبریز کرده بودند .بطوریکه به محض شروع هر گونه درگیری و مبارز طلبی سریعا با پلیس ۱۱۰تماس میگرفتند و پلیس هم علیرغم میل باطنی مجبور بودند با اوباش با ظاهر بسیجی برخورد کنند .اگر چه هیچگاه هیچکدام از این افراد دستگیر نشدند اما نقشه معاندین با شکست مواجه میشد.در این اواخر مخالفان تصوف که بشتر وابسته به بسیج و حوزه بودند آخوندی را به نام مردانی را از قم  وارد مسجد النبی کردند تا برای مخالفت با دراویش سخنرانی کند اما این اقدامات نتوانست دراویش را برای درگیری با اوباش تحریک کند.برای همین معاندین تصوف و عرفان عمر عاص وار نقشه ای دیگر کشیدند :آنها توسط افراد خودشان به مسجد النبی حمله کردند و با پرتاب چند سنگ شیشه های مسجد را شکستند و آنگاه فریاد وا اسلاما سر دادند که:دراویش به مسجد بی حرمتی کردند در صورتی که کارگردان تمام قضایا خودشان بودند.چیزی نگذشت که در عرض چند ساعت یک بسیج عمومی از نیروهای دولتی و شهردار ی و امام جمعه وحتی نیروهای امنیتی شهرهای اطراف به طرف حسینه دراویش حمله ور شدند.حال چگونه میتوان باور کرد که تمام این قضایا اتفاقی صورت بگیرد و برنامه ریزی نشده باشد.حتی اگر فرض کنیم که چند تا از دراویش به طرف یک مسجد سنگ پرتاب کرده باشند ایا حمله به حسینیه آنها و تخریب و اتش زدن ان اصلا ربطی به سنگ پرانی به مسجد دارد؟؟قانونا اگر افراد سنگ پران شناسایی شوند میباید به دادگاه صالحه معرفی شوند و در دادگاه جرمشان ثابت شود آنگاه در صورت اثبات جرم مجازاتی برای آن چند سنگ پران در نظر گرفته میشود.کدام عقل سلیم میپذیرد که قاضی و پلیس و بسیجی و طلبه و استاندار و امام جمعه بدون هماهنگی و برنامه قبلی به خاطر یک سنگ پرانی با هم یک جا جمع شوند و تصمیمی چنین خردمندانه! بگیرند که چون چند نفر مجهول الهویه به طرف مسجد النبی سنگ پرانی کردند باید یک حسینه تخریب شود و اعضای داخل آن کتک بخرند و از خود دفاع نکنند.خلاصه اینها تناقضاتی است که نشان میدهد قضیه سنگ پرانی به مسجد اصلا ربطی به تخریب حسینیه نداشته بلکه بهانه و دستاویزی بوده است و به طور قطع این قضیه از قبل طراحی شده بوده است.و قاضی و امام جمعه واستاندار و فرماندار و شهردار و  پلیس وطلبه و بسیجی و پاسدار همگی با هم در قضیه همدست بوده اند.

پاسخ سوال دوم

در پاسخ سوال دوم که آیا دراویش امکانات و شرایط حمله به مسجد النبی را داشته اند؟؟ مسلم است که برای گروه دراویش که تعدادشان اندکتر و قدرت ظاهریشان کمتر از طرف مقابل است چنین ریسکی مثل آتش در انبار بنزین افکندن و یا دست در سوراخ زنبور کردن است.حال چگونه ممکن است کسی که میداند و برایش مسلم است در صورت هرگونه درگیری با طرف مقابل بهانه بدست دشمن میدهد و شرایط بسته شدن حسینه را فراهم میآورد دست به چنین اقدام خطرناکی بزند آن هم نه یک ریسک ساده بلکه یک ریسک بزرگ :سنگ پرانی به طرف یک مسجد 

و از طرفی باید دید چه کسی یا کسانی از سنگ پرانی به طرف مسجد سود میبرند.واضح است که چه کسانی!!همان کسانی که با دست اویز قرار دادن چنین جریانی و فریاد مزورانه وااسلاما ناگهان طی یک برنامه ریزی از قبل طراحی شده در طی چند ساعت یک حسینیه را به آتش میکشند و خراب میکنند!!و سوال دیگر اینجاست معاندین از کجا میدانستند که قرار است به مسجد النبی سنگ پرانی شود که چنین در آماده باش کامل به سر میبرند جز این است که قضیه سنگ پرانی فقط و فقط صحنه سازی بوده است.بله شواهد امر چنین نشان میدهد که احتمال اینکه دراویش به طرف مسجد النبی سنگ انداخته باشند بسیار ضعیف است.البته افراد نزدیک به انجمن حجتیه یک اصل را خیلی قبول دارند که: ((هدف وسیله را توجیه میکند))اما شاید متوجه نباشند که یک وسیله کثیف و آلوده خواه ناخواه هدف شما را نیز الوده خواهد ساخت و سوال مهم همان سوالی است که ابطحی در یادداشت خود بر قضیه تخریب حسینیه بروجرد نوشته: ((اکنون که این دو حسینیه یا خانقاه خراب شده است با هر تحلیلی کاش می گفتند: چه منفعتی عاید حکومت و یا دین شده است؟ با این کارها نه صوفی گری پایان می یابد و نه اسلام و حکومت سود می کند. این کارها فقط به انسجام بیشتر اهل تصوف و مظلومیت آنها و بدنام شدن شیعه و حکومت منجر خواهد شد.))

منبع : صلح کل