به دنبال خدا نگرد .....

خدا در بیابان های خالی از انسان نیست ......

خدا در جاده های تنهای بی انتها نیست .....

خدا در مسیری که به تنهایی آن را سپری می کنی نیست ....

خدا آنجا نیست ....

به دنبالش نگرد.

خدا در نگاه منتظر کسی است که به دنبال خبری از توست.

در قلبیست که برای تو می تپد ....

خدا در لبخندی است که با نگاه مهربان تو جانی دوباره می گیرد ...

خدا آنجاست .......

خدا در خانه ای است که تنهایی در آنجا نیست،

 در جمع  عزیزترین هایت است ...

خدا در دستی است  که به یاری می گیری ...

در قلبی است که شاد می کنی،

در لبخندی است که به لب می نشانی .........

خدا در دیر و بتکده و مسجد نیست ....

لابلای کتاب های کهنه نیست ....

این قدر نگرد ....

گشتنت زمانیست که هدر می دهی ...

زمانی که می تواند بهترین ثانیه ها باشد ....

خدا در عطر خوش نان است ،

آنجاست که زندگی می کنی و زندگی می بخشی

خدا در جشن و سروریست که به پا می کنی ...

آنجاست که عهد می بندی و عمل می کنی ....

خدا را در کوچه پس کوچه های درویشی و دوری از انسانها نگرد ...

آنجا نیست ....

 او جایی است که همه شادند،

جایی است که قلب های شکسته ای نمانده ...

در نگاه پرافتخار مادریست به فرزندش،

و در نگاه عاشقانه زنی به همسرش،

و در اندیشه کودکی که می پندارد پدرش قهرمانیست در دنیا ....

قویترین است و کاملترین ...

همه چیز را می داند.

آخر او پدر من است ....

خدا را در غم جستجو نکن،

در کنج خاک گرفته آنچه که سال ها روایت کرده اند نگرد ...

آنجا نیست ...

خدا را جای دگر باید جستجو کنی ....

جوانمردهایی که با پای پیاده میروند به جستجوی خدا او را نخواهند یافت ...

خدا نزدیکتر از آنست که فکر می کنیم

در فاصله نفس های من و توست که به هم آمیخته ....

در قلبیست که برای تو می تپد ....

در میان گرمای دستان ماست که که به هم پیچیده.....

خدا اینجاست مهربان من

اینجا ....

امروز، اولین روز از بقیة عمر شماست...

انسان همان می شود كه اغلب به آن فكر می كند...

وقتی بزرگ می شوی ، دیگر خجالت می كشی به گربه ها سلام كنی و برای پرنده هایی كه آوازهای نقره ای می خوانند، دست تكان دهی. خجالت می كشی دلت شور بزند برای جوجه قمری هایی كه مادرشان برنگشته. فكر می كنی آبرویت می رود اگر یك روز مردم _همان هایی كه خیلی بزرگ شده اند _ دل شوره های قلبت را ببینند و به تو بخندند.
وقتی بزرگ می شوی ، دیگر نمی ترسی كه نكند فردا صبح خورشید نیاید ؛ ختی دلت نمی خواهد پشت كوه ها سرك بكشی و خانه ی خورشید را از نزدیك ببینی. دیگر دعا نمی كنی برای آسمان كه دلش گرفته ، حتی آرزو نمی كنی كاش قدّت می رسید و اشك های آسمان را پاك می كردی !

وقتی بزرگ می شوی ، قدّت كوتاه می شود . آسمان بالا می رود و تو دیگر دستت به ابرها نمی رسد و برایت مهم نیست كه توی كوچه پس كوچه های پشت ابرها، ستاره ها چه بازی می كنند.آن ها آن قدر دورند كه تو حتی لبخندشان را هم نمی بینی ؛ و ماه ، هم بازی قدیم تو آن قدر كم رنگ می شود كه اگر تمام شب را هم دنبالش بگردی ، پیدایش نمی كنی.

وقتی بزرگ می شوی ، دور قلبت سیم خاردار می كشی و در مراسم تدفین درخت ها شركت می كنی و فاتحه ی تمام آوازها و پرنده ها را می خوانی.

و یك روز یادت می افتد كه تو سال هاست چشمانت را گم كرده ای و دستانت را در كوچه های كودكی جا گذاشته ای !

فردای آن روز تو را به خاك می سپارند و می گویند : " خیلی بزرگ شده " .

آن روز ، دیگر خیلی دیر شده است

http://www.shooshe.com/CLIPS/sfmp.html