من دلم برای گل های شب بوی باغچه می سوزد، آخر فكر می كنم آن ها از ماه گول خورده اند. من می دانم یك شب، در تاریكی ماه یواشكی پر غرور و متكبر در گوش شب بوها به آرامی زمزمه كرده است كه: زیباتر از وجود من پیدا نمی شود. گل های شب بو، به راحتی حرف ماه را قبول كردند.چون در تاریكی شب چیز دیگری نمی دیدند.فقط ماه را با نور خیره كننده اش می دیدند. گل هاش شب بو تصمیم گرفتند از این به بعد شب ها بیدار مانده و ماه را نگاه كنند و آن قدر مجذوبش می شدند كه از زیبایی اش سیر نمی شدند. روز كه از راه می رسید خستگی به آن ها مجال نمی داد و به خواب می رفتند. من خیلی دلم می خواهد كه یكی از روزهای خدا، گل های شب بو به كلك ماه پی ببرند و بدانند كه ماه زیبایی خود را از خورشید قرض گرفته و خورشید علاوه بر نثار زیبایی اش، با عظمت كنار می رود تا ماه تك وتنها بدرخشد.

سمیه مرشدی