توانا بود هر که دانا بود

زدانش دل پیر برنا بود

یکی بود یکی نبود

  زیرگنبد کبود

  لخت عور تنگ غروب سه پری نشسته بود

زار و زار گریه میکردن پریا

مثل ابرای بهار گریه میکردن پریا 

من مستمو تو دیوانه مارا که برد خانه

100 بار تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه

نگه کرد بابک پسند امدش

شهنشاه را فرمند امدش

هر کسی از ظن خویش شد یار من 

   از درون من نجست اسرار من

معشوق همیشه پا بر جاست

تکرار نمیشود همه چیز

شب وصل قبل از تولد نیست

عقل یک لاستیک فرسوده نیست گیر کرده در گلولای

مغز نیست یک مخابرات متروکه