تو شبستون چشات و پای پله های پلكت مچ مهتابو میگیرم.

اون دمی كه گرگ و میشه با یه گله شقایق پیش پای تو میمیرم.

من شبو به خاطراتم وصله می كنم میدوزم.

من به هر رعد نگاهت گر میگیرم و می سوزم.

اگه روزو خواسته باشی شبو تا تهش می نوشم.

میزنم به آب و آتیش با خود خورشید می جوشم.

زخم خورشیدی تن رو با شب و شبنم می بندم.

اگه مقتول تو باشم دم جون دادن می خندم.

تو با این نگاه یاغی قرق سینه مایی.

فاتح قلعه رویا كی به فتح ما می آیی؟

شب زیبایی بود
ان شبی را كه در ان حس كردم
دل من پر زد و سویت امد
ان شی كر سر شب تا به سحر
بلبل باغ دلم نغمه برایت میزد
هیچ یادت هست ؟
ان شبی را كه در دیدگانت چه تب الود چه مست
رفت تا عمق دلم را كاوید
حالیا رفته ای و باز منم
كه به یاد تو و ان عشق عزیز
رفته ام باز به ان نقطه به شب
رفته ام تا كه بجوی دل پر مهرت را
رفته ام تا كه بجویم نور پر مهر سیه چشمت را
ولی افسوس كه دیگر حتا
سایه ای زان رخ پر مهر توام نیست كه من بسپارم به هوایش دل را