سرزمین من خداحافظ

چند روزیست که یاری آزاده بعد از تحمل سخت ترین شکنجه ها ناگزیر به ترک وطن شد.

 او کسی جز احمد باطبی نیست.

این آزاد مرد تمام هستی خویش را فدای هدفی پر ارزش به نام آزادی ایران کرد. استوار ایستاد تا همگان بدانند ترس و لغزشی در مرام آزاد مردان نیست.

مردانه تا آخر ایستاد.

آری نام ایران آزاد  کافیست تا تمام درد ها و شکنجه ها تسکین یابند و او چگونه صحفات نازک تاریخ را با استقامت خود روحی تازه بخشید.

تنها یک چیز تسکین خاطری بود برا ی غم های که ظالمان و ستمگران بر دل عاشق او نهادند و آن چیزی جز آزادی ایران نبود.

او برای آزادی ایران ایستاد.

اما برای عاشق چه ناگوار است که ترک معشوق خود کند.

تمام رنج ها و درد های که مظلومانه برای هدف  خویش به جان  خرید به اندازهً غمی که اکنون قلبش را تسخیر کرده کشنده نیست.

او ترک وطن ، ترک معشوقش کرد.

رفت اما با دلی سر شار از امید

امید به آزاد  مردانی دیگر

(بی شک هنگام رفتن در دل کلا می این چنین داشت)

روزای روشن خداحافظ

سرزمین من خداحافظ

روزای خوبت بگو کجا رفت

تو قصه ها رفت یا از این جا رفت

انگار که اینجا هیچ کی زنده نیست

گریه فراون وقت خنده نیست

گونه ها خیسه ، دل آ پاییزه

بارون قحطی از ابر می ریزه

همه عزادار سر به گریبون

مردا سر دار، زنا تو زندون

انگار که شبَ هر روز هفته

از هر خونه ای عزیزی رفته

همه با قهر همه از هم دور

روزا مثل شب ، شبا سوت و کور

نه تو آسمون ، نه رو زمینیم

انگار که خوابیم کابوس می بینیم

از زمین دوریم از زمان جدا

حتی نمیایم به یاد خدا

روزای روشن خداحافظ

سرزمین من خداحافظ

نوبت می گیریم گیج و بی هدف

واسه مردنم باید رفت تو صف

روزا و شبا این جور می گذرن

هر جا که می خوان ما رو می برن

آخی تا به کی آروم بشنیم

حسرت بکشیم گریه ببینیم

ای زن تنها مرد آواره

وطن دل توست ، شده صد پاره

ای زن تنها مرد آواره

وطن دل توست ، شده صد پاره

پاشو کاری کن فکر چاره باش

فکر این دل پاره پاره باش

پاشو کاری کن فکر چاره باش

فکر این دل پاره پاره باش

دانلود کنید

وبلاگ دانشجویان آزاد:

http://d-a.blogfa.com/